Η έκταση και το βάθος της οικονομικής κρίσης (και της βίαιης διόρθωσης που έφερε το Μνημόνιο ΔΝΤ/Ε.Ε./ΕΚΤ στην ελληνική οικονομία) οδηγεί στην επιφάνεια ορισμένα αντανακλαστικά που ξεφεύγουν από τα ριζωμένα στερεότυπα.

Παράδειγμα: η στάση των εργοδοτικών οργανώσεων στο ζήτημα του 13ου/14ου μισθού και των (έστω συμβολικών) αυξήσεων μισθών στο πλαίσιο της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.

Όμως, «ουδέν καινόν υπό τον ήλιον»! Μιλώντας στην Οικονομική τον Μάιο του 2006 ο Οδυσσέας Κυριακόπουλος, διακηρύσσει, ως πρόεδρος του ΣΕΒ, την αντίθεσή του σε μια λογική ανάπτυξης στηριζόμενης στο χαμηλό κόστος εργασίας!

Λίγο νωρίτερα, τον Απρίλιο του 2006, από την μια η Ντόρα Μπακογιάννη θεωρεί ότι (ήδη!) υπάρχει μια κοινωνική πλειοψηφία υπέρ των μεταρρυθμίσεων, ενώ και πάλι ο Οδ. Κυριακόπουλος τοποθετείται αρκετά ριζοσπαστικά για το ασφαλιστικό (και για το τι χρειάζονται ώστε να προκύψει συναίνεση).

Και με εντελώς απροσδόκητο τρόπο, στο ίδιο εξώφυλλο του τεύχους Απριλίου 2006, η μεν Ντόρα Μπακογιάννη θεωρεί -προφητικά…- ότι το αληθινό πολιτικό κόστος έγκειται στην αποτυχία, ενώ ο Οδ. Κυριακόπουλος αποφαίνεται ότι ουδείς λόγος υφίσταται για «τρίτο πόλο» στην πολιτική σκηνή.

Έκτοτε, πολύ νερό κύλησε κάτω από τις γέφυρες. Τι όμως άλλαξε - ειλικρινά;