 |
| Blog |
|
| <Η δημοσίευσις είναι η ψυχή της δικαιοσύνης> |
Σπύρος Βρετός
21/7/2010
|
|
Η ρήση αυτή του Ελβετού φιλέλληνα και εκδότη των «Ελληνικών Χρονικών» Johann Jakob Meyer (ο οποίος σφαγιάστηκε στο Μεσολόγγι) αποτελεί το αξίωμα της ΕΣΗΕΑ, του μεγαλύτερου συνδικαλιστικού εκπροσώπου των Ελλήνων δημοσιογράφων. Σε μια ιδανική κοινωνία, δεν θα χρειαζόταν να επιχειρηματολογήσει κάποιος υπέρ του αποφθέγματος αυτού, μια και είναι ένα από τα ελάχιστα που μπορούν να διεκδικήσουν το προνόμιο να αποτελούν αυταπόδεικτη αλήθεια. Ας το δούμε, όμως, από λίγο πιο κοντά: η δικαιοσύνη αποτελεί αξία ευρύτερη της δημοσίευσης, αλλά η δημοσίευση αποτελεί στοιχείο εκ των ων ουκ άνευ για την απονομή της δικαιοσύνης. Οι δύο λειτουργίες συνυπάρχουν και δρουν εκ παραλλήλου, σε λεπτή ισορροπία, και η εύρυθμη λειτουργία εκάστης εγγυάται (ή: οφείλει να εγγυάται) την απρόσκοπτη λειτουργία της άλλης, ενώ ταυτόχρονα την ελέγχει. Σε έναν ιδανικό κόσμο, αμφότερες (οφείλουν να) εγγυώνται την ελευθερία (μέρος της οποίας είναι και η ελευθεροτυπία) και τη δημοκρατία, αποτελώντας προϋπόθεση για την διεκδίκησή τους.
Σε μια εποχή που οι έννοιες έχουν θαμπώσει, οι αξίες έχουν διαβρωθεί – και οι εξουσίες έχουν υποστεί όσμωση – καλό είναι να ανατρέχουμε στις αφετηριακές διαπιστώσεις, και στους ορισμούς, προκειμένου να έχουμε ελπίδες να βρούμε έναν μπούσουλα. Η δολοφονία ενός δημοσιογράφου αποτελεί πλήγμα εναντίον όλων των παραπάνω θεσμών και προϋποθέσεων. Και είναι ευκταίο να καταβληθεί κάθε προσπάθεια, μέσα στο πλαίσιο του (ατελούς, έστω, και χωλού) συστήματος αρχών στο οποίο (υποτίθεται πως) έχουμε όλοι δεσμευθεί μέσω κοινωνικού συμβολαίου, προκειμένου να διαλευκανθεί, ώστε να απονεμηθεί η δικαιοσύνη. Η έκφραση-κλειδί, εδώ, είναι «μέσα στο πλαίσιο». Οποιαδήποτε απόπειρα υπέρβασης αυτού του (ημιτελούς, έστω, και ανεπαρκούς) πλέγματος αρχών δεν (θα έπρεπε να) είναι νοητή.
Οι σύγχρονες κοινωνίες – ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας – τανύζονται ανάμεσα σε δύο αξίες, την ελευθερία και την ασφάλεια, και δύο στόχους, την εγγύηση της πρώτης και την διασφάλιση της δεύτερης. Αν δεχθούμε την ρήση του Μάγερ, και την προτροπή της ΕΣΗΕΑ, και την εφαρμόσουμε στο δίλημμα αυτό, δεν θα πρέπει να υπάρχει αμφιβολία σχετικά με το ποια εκ των δύο υπερτερεί. Συνεπώς, οποιαδήποτε πρόταση «ρύθμισης» – ή/και «αυτορρύθμισης» – του «Άγριου Ουέστ» του ελληνικού internet και της blogόσφαιρας είναι συζητήσιμη, αλλά οποιαδήποτε απόπειρα περιορισμού τους – περιορισμού, δηλαδή, της ελευθερίας δημοσίευσης και συνεπαγόμενα της δικαιοσύνης (και μάλιστα στο όνομα της απονομής της τελευταίας) – είναι απορριπτέα. Και οποιαδήποτε προτροπή προς αυτή την κατεύθυνση δεν θα ήταν εξωπραγματικό να χαρακτηριστεί ύποπτη.
|
 Επιστροφή
|
|
|
|
|
Βιβλία |
|
|
|
|
|
|
|
