Άλλη μια απόπειρα Κεντροαριστεράς (συνέχεια)

 

Είδαμε χθες πώς κόσμος του ευρύτερου κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ, που υπό την καθοδήγηση/αιγίδα του ΙΣΤΑΜΕ, αλλά και του Ιδρύματος «Friedrich Ebert» (της Γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας) ήρθαν να ακούσουν και Νίκο Χριστοδουλάκη, και Φίλιππο Σαχινίδη, και Δημήτρη Χατζησωκράτη, και Γιάννη Καλογήρου, και Θανάση Θεοχαρόπουλο να τοποθετούνται για «Ελληνική Οικονομία Ώρα Μηδέν»

Πάμε τώρα στην παρουσίαση του Φίλιππου Σαχινίδη. Αυτός στάθηκε στο ότι σήμερα, 9 χρόνια μετά την έναρξη της ύφεσης και μετά από 7 χρόνια Μνημονίων, έχει επιτευχθεί και δημοσιονομική και εξωτερική ισορροπία. Όμως το κόστος υπήρξε αρχείαστα μεγάλο: το 50% της απώλειας ΑΕΠ (που ξεπέρασε, σωρευτικά, το 25% του επιπέδου του 2008) δεν οφείλεται στην κυρίως δημοσιονομική διόρθωση αλλά σε άλλους παράγοντες.

Η έμφαση στο να στηριχθεί η οικονομία στην εξωστρέφεια είναι η βασική προτεραιότητα. Το ότι οι εξαγωγές δεν μπόρεσαν να συνεισφέρουν στην άμβλυνση της ύφεσης οφείλεται μεν στην ανυπαρξία χρηματοδοτικών πόρων (ή και στα capital controls), αλλά και στην μη προώθηση μεταρρυθμίσεων στις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών, κατάΣαχινίδη. Το μέτωπο της ανεργίας τον έκανε να διερωτηθεί για την ανάδυση “αντισυστημικών” πολιτικών λύσεων αύριο – γι’ αυτό και ήρθε να προτείνει σειρά μέτρων για την ενίσχυση νέας δημιουργίας ευκαιριών απασχόλησης.

Και αυτός στάθηκε στην ανάγκη να οριστικοποιηθεί η βιωσιμότητα του χρέους: πρόκειται για συζήτηση αποσταθεροποιητική έτσι όπως επανέρχεται, που λειτουργεί ανασχετικά στην ανάληψη επιχειρηματικών πρωτοβουλιών. (Εδώ, η παρατεταμένη καθυστέρηση στην ολοκλήρωση της τωρινής αξιολόγησης, δημιουργεί πρόσθετα προβλήματα.) Οι εκλογικές αναμετρήσεις στην Ευρώπη του 2017 δημιουργούν ήδη επιπρόσθετες αναταράξεις – το ίδιο, δε, στο χειρότερο θα ισχύσει, αν χρειαστεί “Μνημόνιο-4” λόγω μη ευχέρειας πρόσβασης της Ελλάδας στις αγορές. Ανάγκη αναπροσανατολισμού των χορηγήσεων του τραπεζικού συστήματος (αφού, βέβαια, ξαναξεκινήσει να λειτουργεί σαν τέτοιο, αλλά και συνδυαζόμενο με άλλους χρηματοδοτικούς μηχανισμούς) προς νέες, εξωστρεφείς δραστηριότητες – αφού, βέβαια, προχωρήσει αληθινά η ρύθμιση των NPLs. Και σε ευρωπαϊκό άλλωστε επίπεδο, η υπόθεση του ιδιωτικού χρέος παίζει όλο και βαρύτερο ρόλο.

Σαν ακροτελεύτιο στοιχείο, η διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής και η συγκράτηση των επιδεινούμενων ανισοτήτων θα όφειλε να αποτελέσει κεντρικό στοιχείο μιας σοσιαλδημοκρατικής προσέγγισης στην Ελλάδα της κρίσης, κατά Σαχινίδη.