Άλλη μια απόπειρα Κεντροαριστεράς

 

«Ήταν όλοι εκεί» όπως έλεγαν παλιότερα. Βέβαια, ήταν κυρίως παλιός κόσμος – ο μέσος όρος ηλικίας στα 60 και βάλε. Η γνώριμη νομενκλατούρα του ευρύτερου κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ, που υπό την καθοδήγηση/αιγίδα του ΙΣΤΑΜΕ, αλλά και του Ιδρύματος Friedrich Ebert (της Γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας) ήρθαν να ακούσουν και Νίκο Χριστοδουλάκη, και Φίλιππο Σαχινίδη, και Δημήτρη Χατζησωκράτη, και Γιάννη Καλογήρου, και Θανάση Θεοχαρόπουλο, να τοποθετούνται για «Ελληνική Οικονομία Ώρα Μηδέν» – στην ουσία, όμως, για να σηματοδοτήσουν ότι εκείνο που επιχειρείται περί το ΠΑΣΟΚ, πέρα απΌ ΔηΣυμπ (που μαζεύει και τη ΔΗΜΑΡ και τις Κινήσεις Πολιτών για την Σοσιαλδημοκρατία) ήδη και ΚΙΔΗΣΟ του Γιώργου Παπανδρέου, είναι η απόδειξη ενός “υπάρχουμε” και ενός “είμαστε όλοι (όσοι) μαζί, εδώ”. Βέβαια, ο πολύς κόσμος (σε μια συνειδητά μικρή αίθουσα του Κάραβελ) δεν είχε τίποτε που να θυμίζει… “συνάντηση των γενεών” παλαιότερων εποχών. Όμως, η ανάγκη του “είμαστε μαζί” δεν διαψεύσθηκε.

Ωραία έως εδώ. Ξεκινώντας σε “ώρα ΠΑΣΟΚ”, φυσικά, η κεντρική προσδοκία του Κώστα Σκανδαλίδη (ως ΙΣΤΑΜΕ) ήταν «να βρεθεί ένας εναλλακτικός δρόμος για τη χώρα […] με αλλαγή της μνημονιακής συνταγής». Για τονΧρήστο Κατσούλη, ως Friedrich Ebert, το ζητούμενο είναι η υποστασιοποίηση του διαβόητου “τρίτου πόλου”, με προοδευτική και με κοινωνική προεχόντως στόχευση, στην Ελλάδα της κρίσης.

Για τον Νικο Χριστοδουλάκη, τώρα, που βλέπει την Ελλάδα σε καθεστώς δυσπραγίας, αλλά και τον διεθνή περίγυρο πιεστικό, το κεντρικό ζήτημα είναι η σταθερή αποεπένδυση (με ρυθμό -7% κατ’ έτος). Οι προβλέψεις για ρυθμούς ανάπτυξης είναι αδύναμες, στο 1,25-1,50% τον χρόνο μεσοπρόθεσμα. Γι αυτό, οι προτάσεις οικονομικής πολιτικής πρέπει να προσπερνούν τις απλές βελτιωτικές παρεμβάσεις.

Η διαπραγμάτευση για το χρέος είναι αναγκαία αλλά δύσκολη. Πάντως, η επιδίωξη χαμηλών πρωτογενών πλεονασμάτων είναι κατά Χριστοδουλάκη απόλυτα απαραίτητη. Γι αυτόν, το 3,5% πλεόνασμα θα πρέπει να πηγαίνει κατά 2% στην επενδυτική τόνωση και μόνον 1,5% σε εξυπηρέτηση του χρέους – ώστε να γίνει πραγματικότητα η επανεκκίνηση της πραγματικής οικονομίας στην Ελλάδα.

Πώς, όμως, τα περνάει κανείς τέτοια πράγματα –ιδίως στο εξωτερικό– με το πρόβλημα αξιοπιστίας στο οποίο έχει κλειδωθεί η χώρα; Γι αυτό προτείνεται από Χριστοδουλάκη η ανάληψη πρωτοβουλιών επενδύσεων (του 2% που είδαμε) μέσω ενός νέου Ταμείου Εθνικού Πλούτου, με αληθινά θετική ροπή και με συμμετοχή Ε.Ε., ΕΤΕπ κ.ο.κ. Σ’ αυτόν θα έπρεπε να απορροφηθεί το Υπερταμείο, που σήμερα αποτελεί μελανό σημείο εξάρτησης.

Τη συνέχεια, όμως, θα την δούμε αύριο.