Ένας ΕυρωΚαζαμίας για το ζόρικο 2019

 

Καθώς η φετινή χρονιά στα «Ευρωπαϊκά» αργεί να ξεκινήσει, να ξαναπιάσουμε το νήμα απ’ εκεί που βρισκόταν την περασμένη χρονιά. Το «ζόρι», λέξη Τουρκική για μας αλλά με περσική ρίζα/Φαρσί («zwl/zor»), υποδηλώνει την δυσκολία , την πίεση από το στένεμα των επιλογών. Δύσκολα η «Ευρώπη», υπερήφανη – ακόμη – ως Δυτική, θα δεχόταν ότι ζορίζεται υπό μια ανατολική λογική. Όμως… έτσι είναι. Δείτε το, μαζί μας:

Το 2019, που μόνον σιγά-σιγά ξεκινάει, είναι η χρονιά των πιο κρίσιμων και πάντως των πιο σημαντικών για το μέλλον (θυμόσαστε «Το Μέλλον της Ευρώπης»;) Ευρωεκλογών. Ενόψει αυτών των εκλογών,  θα κριθεί

(α) τι εύρος θα αποκτήσουν οι Ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις, μετά βέβαια την αναχώρηση των Βρετανών Συντηρητικών (εάν και εφόσον το  Brexit ισχύσει…) αλλά και με δεδομένες τις ανοδικές τάσεις σε Γαλλία και Ιταλία, πέραν των χωρών Βίζεγκραντ-plus;

(β) τι και πώς θα εκφρασθεί ως συνεκτικότητα του ίδιου επαπειλούμενου χώρου,  Ευρωσκεπτικισμού, δηλαδή πώς οι Σαλβίνι του κόσμου τούτου θα βρεθούν δίπλα τους Όρμπαν, πως οι Ντι Μάϊο/Μπέππε Γκρίλλο δίπλα στους Στράχε, οι Λεπέν δίπλα στους AfD ;

(γ) πώς θα «γείρουν» οι υπό άνοδον Πράσινοι, ιδιαίτερα μετά το κεντρικό ρόλο που αποκτούν στην Γερμανία; προς αριστερά ή προς δεξιά;

(δ) πώς θα ισορροπήσουν τις απώλειες τους οι Σοσιαλδημοκράτες στην Γερμανία μετά τους Σοσιαλιστές στην Γαλλία – κι ας μην κοιτάμε παραπέρα

(ε) πού θα διαμορφωθεί και πώς κάτι θα σταθεί όρθιο στην επίσης πιεσμένη Αριστερά, όπου ήδη στην Γερμανία (πάλιν η Γερμανία!) καταγράφηκε αισθητή «ζημία» από την φιλομεταναστευτική πολιτική;

Ξεκινώντας με ανάστροφη φορά, στο (ε) ήδη καταγράφεται να έχει ξεκινήσει μια μετα-Αριστερά με πρωταγωνίστρια την Σάρα Βάγκενκνεχτ αλλά και την στήριξη του Οσκαρ Λαφονταίν με σαφή την στροφή σε λιγότερο φιλο-μεταναστευτική κατεύθυνση (είναι το κίνημα Aufstehen!) το οποίο μετά τα γεγονότα του Χέμνιτς της Σαξωνίας έδειξε πόσο «τραντάχτηκαν» οι Die Linke, προσπαθώντας να βοηθήσει σε παλιννόστηση φοβικών λαϊκών στρωμάτων – σαν εκείνα που, στην Γαλλία, πέρασαν από το PCF κατευθείαν στο Front National/Rassemblement National των Λεπέν.

Πλην όμως, ήδη ανεβαίνουν επιφυλάξεις/αντιρρήσεις – όπως π.χ. της Οργάνωσης Marx 21, επίσης προελεύσεως Die Linke. (Κάπου εκεί επιχειρεί να ανοίξει χαραμάδα ο ημέτερος Γιάνης Βαρουφακης με το DiEM 25 του).

Προχωρώντας στο (δ), το τράνταγμα που αναμένουν οι Σοσιαλδημοκράτες στις Ευρωκάλπες – με προοπτική από τις 189 έδρες να περάσουν στις 140-145 έχει εγκαταστήσει γνήσιο προβληματισμό. (Οι δικοί μας ευρωβουλευτές ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο ως δυναμική για «χτίσιμο μπλοκ» παρά ως αριθμητική ενίσχυση ενδιαφέρουν). Ένα αμφίπλευρο άνοιγμα προς μέρος των Πρασίνων – έχουν 52 έδρες, δεν είναι όμως βέβαιο ούτε ότι αυτοί θα ενισχυθούν αριθμητικά παντού, ούτε ότι θα έχουν την διάθεση σύμπηξης μετώπου προς τα Αριστερά (γ) – και προς κάποιο τμήμα της Αριστεράς είναι περισσότερο σχεδιασμός επί χάρτου παρά ο,τιδήποτε άλλο. Πρόσθετο ζήτημα, εδώ, αν την πρωτοβουλία θα διακρατήσουν ηγεσίες Μεσογειακών κομμάτων (εδώ η αμφιθυμία έναντι ΣΥΡΙΖΑ ή ΚΙΝΑΛ λειτουργεί ως παράλυση στα Ευρωπαϊκά), ή θα την διατηρήσουν οι υπό υποχώρηση Βορειότεροι.

Αυτά όλα αφήνουν το ουσιαστικό παιχνίδι να παίζεται ακόμη πιο πάνω, στα (α) και (β), εκεί δηλαδή όπου η παραδοσιακή Χριστιανοδημοκρατία – ιστορικό κίνημα της Ευρωπαϊκής ενοποίησης, ως ΕΛΚ/Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα με 219 έδρες στο Κοινοβούλιο, οι οποίοι κάπου στις 170-180 θα διαμορφωθούν μετά τις Ευρωκάλπες – επιχειρεί να λειτουργεί ταυτόχρονα ως ανάχωμα και ως μηχανισμός απορρόφησης των από Δεξιά Ευρωσκεπτικιστών. Η αποτραπείσα συντηρητική στροφή του CDU (Άννεγκρετ Κραμπ-Κάρενμπάουερ αντί Φρήντριχ Μέρτς, αν και ο φίλος της Ελλάδας Βόλφγκανγκ Σώϋμπλε συνεχίζει να αμφισβητεί την ΑΚΚ αφήνοντας ανοιχτό ποιος θα φέρει την σημαία στις εκλογικές αναμετρήσεις μέλλοντος…) δεν κρύβει την «δεξιά εγκατάσταση» του αδελφού CSU, παρά το τσαλάκωμα της πολιτικής Χορστ Ζέεχοφερ, αλλά και την έμπρακτη στήριξη του Fidesz του Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία, παρά την αποκήρυξη των πρακτικών του. (Εδώ, η Ελληνική/ΝΔ επιλογή προσέγγισης και προς CSU και προς την λογική Μάνφρεντ Βέμπερ στο ΕΛΚ έχει να κάνει περισσότερο με την ανοχή/στήριξη για εσωτερικές ισορροπίες – Μακεδονικό – παρά με Ευρωπαϊκή επιλογή).

Μένει ανοιχτό το ζήτημα του αληθινά ενδιάμεσου, όπως πάνε τα πράγματα, χώρου: πρόκειται για τους Φιλελεύθερους (τρίτη δύναμη στο Κοινοβούλιο, με 68 έδρες), οι οποίοι δεν έχουν πάψει να προσδοκούν την συμμετοχή του Μακρονικού LREM σε Ευρωπαϊκή εκδοχή – το οποίο όμως«se fait attendre» που λένε και οι Γάλλοι/αργεί να εκδηλωθεί οριστικά. Και εδώ, πάντως, υποτίθεται ότι η κυρίαρχη λογική είναι να υπάρξει ανάχωμα στο ρίζωμα ενός αντι-Ευρωπαϊκού Ευρωσκεπικισμού. (Η μέχρι πιο εβδομάδων ιδιαίτερα φιλο-Μακρονική Ελλάδα, εν προκειμένω, απουσιάζει – πλην ΠΟΤΑΜΙΟΥ).

Κάπως έτσι διαμορφώνεται ο – ας πούμε – ΕυρωΚαζαμίας για το ζόρικο 2019.