«Αγώνας μετ’ εμποδίων»

 

Μετρήσαμε προσεκτικά: είναι ζήτημα αν υπήρχε μια ντουζίνα άντρες, πέρα από τους δυο επισήμους/ομιλητές, τον Πρόεδρο της Βουλής Νίκο Βούτση και τον Αντιπρόεδρο της ΝΔ Κωστή Χατζηδάκη, που βρίσκονταν στην αίθουσα της Παλιάς Βουλής για την ημερίδα που οργάνωσε χθες ο Πολιτικός Σύνδεσμος Γυναικών/ΠΣΓ, με θέμα “Γυναίκες και Πολιτική-Αγώνας μετ’ εμποδίων”. Τρεις ήταν δημοσιογράφοι (οι δυο συντονιστές πάνελ, ο Γ. Κουβαράς και ο Γ. Πολίτης), άλλοι τέσσερεις-πέντε οπερατέρ ή φωτογράφοι.

Μιας και μνημονεύσαμε ήδη την ανδρική συμμετοχή, να καταγράψουμε το ότι η ομιλία του Νίκου Βούτση είχε αρκετό ουσιαστικό περιεχόμενο, στο να περιγράψει πώς – στο εσωτερικό του πολιτικού συστήματος – οι αντιστάσεις στην γυναικεία παρουσία συνεχίζονται· αλλά και πώς οι ίδιες οι γυναίκες που δραστηριοποιούνται στον χώρο της πολιτικής υιοθετούν “ανδρικές” συμπεριφορές.

Ενώ και ο Κωστής Χατζηδάκης σημείωσε ότι η ίδια η ανταπόκριση των κομμάτων (αλλά και των ψηφοφόρων…) σε μέτρα όπως η ποσόστωση – παρευρισκόταν η Βάσω Παπανδρέου επί της οποίας καθιερώθηκε ο κανόνας του 30% – συνεχίζει να είναι εξαιρετικά ανηφορική υπόθεση: η εξασφάλιση ουσιαστικού γυναικείου δυναμικού, που να αξιοποιεί τον θεσμικό κανόνα, παραμένει ζητούμενο.

Ήταν ενδιαφέρον να σημειώσει κανείς πως η Ζέττα Μακρή (Πρόεδρος του ΠΣΓ και με την οργανωτική ευθύνη της ημερίδας), στην δική της εισαγωγική τοποθέτηση αλλά και στον σχολιασμό αυτών των θέσεων, προχώρησε ακόμη παραπέρα αυτές τις επισημάνσεις, δείχνοντας βήμα-βήμα πώς λειτουργεί αυτός ο “αγώνας μετ’ εμποδίων” ή (όπως αντίστοιχα ανέφερε η Ελίζα Βοζεμπεργκ με παρέμβαση από Μάλτα, λόγω ΕΛΚ…) το glass ceiling για τις γυναίκες σήμερα.

Ενώ η πάντα δυναμική Τόνια Αντωνίου – δεν ήταν μικρό πράγμα να αναδειχθείς Πρόεδρος κομματικής νεολαίας την δεκαετία του ΄80! – προσγείωσε δυσάρεστα αλλά πειστικά στο πώς η κρίση, καθηλώνοντας την γυναίκα πολύ πιο κοντά στην καθημερινότητα, λειτουργεί αποστρατευτικά για την πολιτική δραστηριοποίηση . (Η ίδια παρατήρησε πώς, επιπλέον, η γυναικεία συμμετοχή στην Βουλή του Ιανουαρίου 2015 υποχώρησε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 – όταν δηλαδή οι κομματικές ηγεσίες ήταν που κατάρτισαν τις λίστες…).

Από κει και πέρα, εμπειριακή η παρέμβαση της Κωνσταντίνας Κούνεβα – με την τριπλή ιδιότητα : της μετανάστριας, του θύματος πολλαπλού ρατσισμού, της Ευρωβουλευτού – , μνήμη παλαιών ημερών η ξεφούλκηση της Άννας Καραμάνου για “εκδημοκρατισμό της Εκκλησίας ” (με κατάργηση του άβατο του Αγίου Όρους!), αλλά και η επιλογή της Χαράς Καφαντάρη να παρέμβει στο θέμα της κρίσης και την επιδίωξη της ανάπτυξης απ’ όπου πηγάζει νέος κύκλος δοκιμασίας για “το άλλο μισό του ουρανού”. Πάντως, η ατάκα της Ζέττας Μακρής “Η σιωπή δεν ειναι φεμινιστική” σίγουρα βρήκε δικαίωση…