Ανατροπές στερεοτύπων – και προσαρμογές

 

Έτσι όπως βρισκόμαστε, ακόμη, στο ξεκίνημα μιας νέας χρονιάς, χρήσιμο να έχουμε επισημάνει και καταγράψει ορισμένες ανατροπές στερεοτύπων που έχουν επέλθει και που θα οδηγήσουν/φωτίσουν τα επόμενα βήματα πολιτικής. Υπό το βλέμμα του διεθνούς συστήματος, εννοείται. Και με την έννοια προσαρμογής της δικής μας κοινής γνώμης.

Ένα πρώτο παράδειγμα, στον (υποτιθέμενο) βασικό σταθμό του 2018 που θα είναι η «έξοδος από τα Μνημόνια», βλέπει κανείς την Κυβέρνηση να επιχειρεί έως και να συμβολοποιήσει πολιτικά την «έξοδο στις αγορές» (τις οποίες μάλλον επιφυλακτικά, αν μη εχθρικά αντιμετώπιζε) , ενώ η Αντιπολίτευση, Ν.Δ. και ΚινΑλ, θεωρούν την επιλογή αυτή – πάντως ως «καθαρή έξοδο»/clean exit – παρακινδυνευμένη, άρα de facto πλησιάζουν στην εκδοχή κάποιου είδους Προγράμματος (αλλά ποιος τολμά να ταχθεί στην Ελλάδα “υπέρ” όποιας μορφής εποπτείας;). Εδώ, το Ευρωπαϊκό στερεότυπο σχετικά με την βέλτιστη θέση της Ελληνικής πλευράς θα δοκιμαστεί – υπερισχύει άραγε η ανάγκη ξεφορτώματος του «προβλήματος Ελλάδα», ή η ανάγκη να διατηρηθεί κάποιου είδους υβριδικής εποπτείας; Η προσαρμογή της δικής μας κοινής γνώμης, επίσης όχι απλή υπόθεση: ελευθερία κινήσεων (π.χ. με επαναφορά κατώτατου μισθού ή/και συλλογικών διαπραγματεύσεων) ή ομπρέλα ασφαλείας (με εγγύηση των Ευρωπαίων «εταίρων» για την πορεία της Ελλάδας στις αγορές) θα κυριαρχήσει ως αντανακλαστικό;

Πάμε όμως λίγο και στα πολιτικά/διεθνή. Εδώ η ανατροπή στερεοτύπου προέρχεται – για τον διεθνή παράγοντα , πρώτα – από μιαν Κυβέρνηση που είχε καταγραφεί πιο κοντινή π.χ. – στην Ρωσική παρουσία στην περιοχή και πιο διστακτική στις Ατλαντικές προτεραιότητες. Και μάλιστα με Υπουργό Εξωτερικών ο οποίος είχε «χρεωθεί» την προσάραξη των προσπαθειών επίλυσης του Κυπριακού, αλλά τώρα παίρνει την πρωτοβουλία το ξεπέρασμα του ονοματολογικού της πΓΔΜ. Ώστε να μπορέσει η εγκλωβισμένη μικρή Βαλκανική χώρα να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ (όπου το Ελληνικό βέτο την φρέναρε προς 10ετίας, στο Βουκουρέστι) και να προχωρήσει προς την ΕΕ – ανακόπτοντας έτσι την Βαλκανική διείσδυση της Μόσχας. Όμως, την ίδια στιγμή, η καθ’ υπόθεσιν Ατλαντικότερη/Ευρωπαϊκότερη Αξιωματική Αντιπολίτευση της Ελλάδας δείχνει να υποκύπτει στον πειρασμό να φρενάρει αυτή την αναζήτηση συμβιβασμού, επειδή προσδοκά ενδοκυβερνητικά αδιέξοδα, λόγω των εθνοκεντρικών ΑνΕλλήνων έναντι των διεθνιστικών ΣΥΡΙΖΑ (έτσι βλέπουν την σκακιέρα οι «έξω»). Οσο για την εσωτερική, δική μας προσαρμογή… εδώ ξαναξεκίνησε ο πάγιος ΕλληνοΕλληνικός σπαραγμός περί το Μακεδονικό – μέχρι και νέος πολιτικός σχηματισμός στα Δεξιά μπορεί να προκύψει, με ρίζα στην Βορεια Ελλάδα: όχι απλά πράγματα!

Ετσι θα προχωρούν οι ανατροπές των στερεοτύπων. Και θα αναζητούνται νέες προσαρμογές.