Από Μοσκοβισί (σε μια Ελλάδα σε μετάβαση) μέχρι CDU/ΝΔ (και την παγίδα του ελιτισμού)

 

Ανεφλέγη χθες το πολιτικό σκηνικό με την συζήτηση στην Βουλή για την εμπιστοσύνη στην Κυβέρνηση (δόθηκε, με 151 ψήφους, αλλά η ανάφλεξη είναι εκείνο που έμεινε πίσω) η οποία στο φόντο έχει την επικύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Και την ίδια στιγμή, η Άγκυρα προαναγγέλλει την πραγματοποίηση της επίσκεψης Τσίπρα στην Τουρκία…

Ας μας πιστέψει ο αναγνώστης, παρά τα πυροτεχνήματα αυτά που καταυγάζουν την πολιτική σκηνή έχει νόημα να σταθεί σε δυο στιγμές της χθεσινής μέρας που κινδυνεύουν να περάσουν απαρατήρητες. Πρώτη, το πέρασμα από Αθήνα του Πιερ Μοσκοβισί, του γνώριμού μας από τα Μνημονιακά γυμνάσματα: αυτή την φορά – οι επαφές με την πολιτική ηγεσία συν Πρ. Παυλόπουλο – είπε τα αναμενόμενα για έξοδο από τα Μνημόνια και για κανονικότητα, αλλά προσεκτικά διευκρίνισε ότι η εδώ επίσκεψή του ήταν προγραμματισμένη, ότι δεν σχετίζεται με την πολιτική/εκλογική συγκυρία.

Ακόμη και στο θέμα της Συμφωνίας των Πρεσπών, ναι μεν επανέλαβε την θετική υποδοχή από τις Βρυξέλλες, αλλά παρέλειψε κάθε πολιτικού βάρους τοποθέτηση. Γενικά, έδωσε την αίσθηση πώς συναισθάνεται ότι η Ελλάδα βρίσκεται/μπορεί να βρίσκεται σε φάση μετάβασης. Ενώ, κατά τα άλλα, με μεγάλη επιμέλεια επεσήμανε ότι η χώρα θα χρειαστεί να προσέξει πολύ στην προεκλογική περίοδο, με έμφαση στην διατήρηση των δημοσιονομικών δεσμεύσεων (εδώ είναι το 3,5% του ΑΕΠ πρωτογενές πλεόνασμα) και την συνέχιση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Εντύπωσή μας: μια στο καρφί/μια στο πέταλο, μια προειδοποίηση προς Κυβέρνηση/μια προς Αξιωματική Αντιπολίτευση. Και – για Μοσκοβισί – αρκετή αυτοσυγκράτηση.

Δεύτερη στιγμή, που αυτή κι αν πήγε απαρατήρητη. Κοινή εκδήλωση του Ιδρύματος της Ν.Δ./Ινστιτούτου Δημοκρατίας και του Ιδρύματος των ΧριστιανοΚοινωνιστών/CDU Hanns Seidel (θυμίζουμε ότι το  CSU είναι το μικρότερο, Βαυαρικό, κυρίως όμως πιο συντηρητικό αδελφό κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών/CDU), που δείχνει ότι η προσέγγιση Κυριάκου προς Μάνφρεντ Βέμπερ δεν υπήρξε μεμονωμένο επεισόδιο αλλά είναι ουσιαστικότερη επιλογή, προσέγγισε ένα θέμα το οποίο ακούγεται γενικό, «βάθους», αλλά είναι άμεσο: «Η Ευρώπη σε σταυροδρόμι: Διάφορες ταχύτητες, μια κατεύθυνση;» (σημειώστε προπάντων το ερωτηματικό: εκεί βρίσκεται η ουσία!).

Ήταν, σ’ αυτό το πλαίσιο, ενδιαφέρον να σημειώσει κανείς το πώς ο Ράινχαρντ Μπόκλετ – υψηλό στέλεχος/πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής της Βαυαρίας και βετεράνος της Ευρωβουλής – περιέγραψε μεν την Ευρωπαϊκή ενοποίηση με την πλέον παραδοσιακή προσέγγιση, αλλά θύμισε (α) ότι όλα αυτά τα χρόνια η ΕΕ μεγάλωνε χωρίς master-plan, «στον αυτόματο», (β) πώς η συνεχιζόμενη ανάγκη σταθεροποίησης των οικονομιών πρέπει να συνοδεύεται από (έμπρακτη όμως) αλληλεγγύη. Προερχόμενα από CSU, έχουν το ενδιαφέρον τους, αμφότερα… Όπως και η παρατήρησή του ότι «δεν γίνεται» μια περιοχή της Ευρώπης να έχει ανεργία των νέων 4% και σε άλλη 20% (μαντέψτε ποια είναι ποια…).

Αντιφωνώντας, στην ουσία, ο Κωστής Χατζηδάκης που συμμετείχε καταφανώς αγχωμένος (την ίδια ώρα έπεφτε το ταβάνι στην Βουλή) πήρε την ευκαιρία από την Ευρωπαϊκή επικαιρότητα – την καταψήφιση της συμφωνίας για το Brexit και το διαφαινόμενα αδιέξοδα , τα «Κίτρινα γιλέκα» στην Γαλλία – για να επισημάνει ότι όλες αυτές τις αδιέξοδες καταστάσεις «θα τις βρούμε μπροστά μας στις κάλπες των Ευρωεκλογών».

Συνολικά, για τον Χατζηδάκη ένα ζήτημα που πρέπει να απασχολήσει είναι «η στάση της Ευρώπης να τρέχει πίσω από το πρόβλημα», κάθε φορά. Όμως η πιο κεντρική (για μας) παρατήρησή του – σ’ αυτήν την συγκυρία, σ’ αυτήν την διοργάνωση… – ήταν η επισήμανση ότι «δεν πρέπει να πέσουμε θύματα ενός ελιτισμού», συν ότι δεν είναι σωστή μια ex cathedra απεύθυνση στον κόσμο, καθώς «οι λαοί δεν αλλάζουν» αν δεν βρεθεί τρόπος να μιλήσει κανείς στην καρδιά.

Ανηφορικά πράγματα…