Από τις Γαλλικές εκλογές – ένα «μετά»

 

Ήταν αρκετά παράξενη η κάλυψη της βραδιάς του πρώτου γύρου των Γαλλικών προεδρικών εκλογών στην ωραία μας χώρα. Το κρατικό κανάλι έκανε πλήρη κάλυψη της βραδιάς, αν και κάπως άνευρα αν συγκρίνει κανείς με την κεντρικότητα αυτής της πολιτικής αντιπαράθεσης. Ο (πολιτικός, όχι;) ΣΚΑΙ έτρεξε με μπρίο την μεγάλη του επιτυχία – το Survivor – με περιορισμένη τάση να διακόψει για ενημέρωση, πάντως η σχολίαση/ανάλυση χρειάστηκε να περιμένει… Τα υπόλοιπα κανάλια, ο ΑΝΤ1 με Your Face sounds familiar, οι άλλοι με ταινίες, έκαναν ίσως κάποια breaks, αλλά κι αυτά βασικά έμειναν στο πρόγραμμά τους. Πλην του κρατικού καναλιού, είχες Euronews ή τα ξένα μέσω καλωδιακής.

Ασφαλώς τώρα τα μάτια, μετά τα αποτελέσματα της κάλπης του πρώτου γύρου των εκλογών, στρέφονται στο τι θα δώσει, πλέον, η αναμέτρηση Εμμανουέλ Μακρόν – Μαρίν Λεπέν στις 7 Μαΐου. Με την αποχή να διεκδικεί καίριο ρόλο (κι ας ελπίσουμε να μην… ξαναψηφίσει ο ISIS).

Με τα δυο παραδοσιακά κόμματα, διαλυμένα. Το Σοσιαλιστικό καθ’  οδόν να γίνει ΠΑΣΟΚ (για τον αντίθετο από των δικών μας λόγο: το ΠΑΣΟΚ σφιχταγκαλιάστηκε με την Δεξιά, το P.S. πήγε με την διακυβέρνηση Ολάντ προς τα δεξιά όμως κατέβηκε με τον Μπενούα Αμόν ως Αριστερά και… έγραψε τις μισές ψήφους απ’ ότι ο ριζοσπαστικός Ζαν-Λυκ Μελανσόν) Τους Ρεπουμπλικάνους να έχουν χαθεί κάπου μεταξύ δικών τους σκανδάλων και ρώμης της Ακροδεξιάς. Διστακτική επικέντρωση στο τι εκφράζει ο καθένας από τους δυο επικρατήσαντες υποψήφιους, πού δηλαδή υπόσχεται/απειλεί να πάει τα πράγματα.

Εκείνο πάντως που έδωσε η βραδιά της 23ης Απριλίου, με τις ταχύτατες δηλώσεις στήριξης προς τον Εμ. Μακρόν τόσο από τα δεξιά (ήδη με τον ανθυποψήφιό του Φρανσουά Φιγιόν να εκφράζεται σε λίγο περισσότερο από μια ώρα μετά το κλείσιμο της κάλπης), όσο και από τον Μπενουά Αμόν και την σοσιαλιστική Κυβέρνηση (π.χ. με τον Πρωθυπουργό Μπερνάρ Καζνέβ), υπήρξε σαφώς λιγότερο από ανατροπή – αν μη τι άλλο λόγω του ότι, αυτήν την φορά, οι δημοσκοπήσεις δεν τα πήγαν και τόσο άσχημα. Αλλά και οι προοπτικές του δεύτερου γύρου δεν δείχνουν να οδηγούν σε ανατροπή , όσο κι αν η διστακτικότητα Μελανσόν να παράσχει υποστήριξη για τον δεύτερο γύρο σε οποιονδήποτε αφήνουν ένα στοιχείο σασπένς.

Το “μετά” αρχίζει να είναι περισσότερο υπόθεση του τι (και πώς) θα συμβεί στις Γαλλικές βουλευτικές εκλογές. με ποια κόμματα. με ποιες πλειοψηφίες. με τι προοπτικές. Α, ναι, και με τι διάθεση να μην καταλήξει η Γαλλία εύπορη, ένδοξη, βολεμένη αποικία της (προεκλογικής, επίσης, Γερμανίας).