Από τον Jack Lew στον Βαγγέλη Μυτιληναίο

 

Κατάλοιπο της ανοιξιάτικης διοργάνωσης «21ο Roundtable with the Greek Government” του ECONOMIST, η χθεσινή απογευματινή συνάντηση με συμμετοχή του Jack Lew (πρώην υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ, ο οποίος δεν είχε κατορθώσει να παραστεί τον Ιούνιο) και του Jeroen Dijsselbloem (ο οποίος ήταν ούτως ή άλλως στην Αθήνα, για συναντήσεις με την Ελληνική πολιτική ηγεσία: ίσως το γεγονός ότι σε λίγους μήνες λήγει αυτού η θητεία ως επικεφαλής στο Eurogroup – θητεία ανανεώσιμη, αν και δύσκολα… – να μην είναι άσχετο), από δε την ελληνική πλευρά του Γιώργου Χουλιαράκη και του Βαγγέλη Μυτιληναίου, αληθινά αποζημίωσε για την απουσία του Ιουνίου από το Λαγονήσι όσους έκαναν τον δρόμο (αυτήν την φορά προς το Καβούρι).

Πρώτα-πρώτα ο Jack Lew στάθηκε με αρκετήν έμφαση στα γεωπολιτικά και στον ρόλο της διΑτλαντικής συμμαχίας. «Πάντα σταθήκαμε από κοινού στην σημασία της Ατλαντικής Συμμαχίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Προσέθεσε, με Αμερικανική ευθύτητα την άποψη ότι «η βελτιωμένη οικονομία της Ευρώπης θα ήταν ακόμη ισχυρότερη άμα ο διαθέσιμος δημοσιονομικός χώρος χρησιμοποιούνταν πληρέστερα». (Μετάφραση: αν ο κατά δήλωσιν του «καλός φίλος» Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεχόταν κάποια πλεονάσματα να μετατραπούν σε επενδύσεις).

Γνωρίζοντας άριστα ότι απευθυνόταν σε ιδιαίτερο κοινό, το Ελληνικό, ο Lew ασφαλώς και έκανε τις πλάγιες αναφορές του στον δικό του ρόλο (και του προκατόχου του Tim Geithner) στην αποφυγή του «πειρασμού του Grexit» που διακατείχε τους Ευρωπαίους (καλά, εντάξει, ορισμένους Ευρωπαίους!) στην βάρδιά του. Είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον να σημειώσει κανείς πως ο Dijsselbloem δεν έχασε την ευκαιρία να ευχαριστήσει τον Lew- μισοαστεία/μισοσοβαρά – για το ότι “he kicked some ass” (να το προσγειώσουμε Ελληνικά; «τράβηξε κάποια αυτιά») ακριβώς για να αποφευχθεί η συζήτηση ή μάλλον να κλείσει οριστικά η χαραμάδα Grexit. Φυσικά, στην δεξίωση αρνήθηκε να διευκρινίσει whose ass/τίνος το αυτί!

Κατά τα άλλα, ο απερχόμενος (κανονικά) Πρόεδρος του Eurogroup παρέμεινε σταθερός στο ότι η όποια διευθέτηση του Ελληνικού χρέους είναι για μετά την λήξη του Προγράμματος και «εφόσον κριθεί αναγκαία». όμως δεν παρέλειψε να πει και ότι οι Ευρωπαίοι έχουν αναλάβει υποχρέωση απέναντι στην Ελλάδα προς τούτο.

Ο Γιώργος Χουλιαράκης κινήθηκε χαμηλότονα, απαριθμώντας την σειρά στοιχείων βελτίωσης στην οικονομία – και στην αξιοπιστία της χώρας – που γι αυτόν δικαιολογούν/στηρίζουν τις προσδοκίες για clean exit τον Αύγουστο του 2018. Κυρίως, όμως, επανέφερε την θεωρία που είχε αναπτύξει και τον Ιούνιο στο 21ο Roundtable, ότι δηλαδή άπαξ και μια οικονομία εγκατασταθεί σ’ ένα επίπεδο υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων (για το 2017 επανέλαβε ότι θα υπάρξει υπερκάλυψη του στόχου), η συνέχεια/η διατήρηση καταλήγει να είναι απλούστερη υπόθεση. Γι αυτό και επιμένει ότι η τήρηση του φιλόδοξου στόχου 3,5% είναι στα πλαίσια του εφικτού.

Είναι ίσως παράξενο, αλλά η πολιτικότερη τοποθέτηση που ακούστηκε ανήκε στον Βαγγέλη Μυτιληναίο. Ο οποίος ανέφερε διάφορα γύρω από την υπόθεση (και τις προϋποθέσεις) της ανάπτυξης – αυτό ήταν άλλωστε το επίσημο αντικείμενο της συζήτησης, «How fast can we grow?» – αλλά κυρίως στάθηκε στην πρόταση να υπάρξει ένα «εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης». Ουδέν το πρωτότυπον!, θα πει κανείς. Προσέξτε όμως: Πρωτοτυπία πρώτη, περιορισμένη, η θέση να υιοθετηθεί «απ’ όλα τα κόμματα με Ευρωπαϊκό προσανατολισμό», με την κομβική προσθήκη «συμπεριλαμβανομένου και του ΣΥΡΙΖΑ». Πρωτοτυπία, όμως, δεύτερη και πολύ πιο ουσιώδης: θεώρησε ότι ένα τέτοιο σχήμα θα μπορούσε να γίνει δεκτό από τους «εταίρους» (με την αναγκαία προσγείωση από τον στόχο του 3,5% πρωτογενούς πλεονάσματος) ως βάση για την πολυσυζητημένη διευθέτηση του χρέους, αλλά πώς; Με μια reforms-based conditionality. Οπου θα προσαρμοζόταν το χρέος κατά tranches/δόσεις, και τούτο, όσο θα προχωρούσαν οι (προσυμφωνημένες) περαιτέρω μεταρρυθμίσεις.

Έχουμε σαφώς την εντύπωση ότι άμα περιμαζέψει κανείς αυτά τα στοιχεία, έχει μπροστά του the shape of things to come.