Για την επανεκκίνηση του Κοινωνικού Διαλόγου

 

Με μια ενδιαφέρουσα έκθεση/Special Report του «Οικονομία και Επιχειρήσεις» – αναφερόμενη στον Κοινωνικό Διάλογο και τις Συλλογικές Διαπραγματεύσεις – ο ΣΕΒ κατέθεσε τις κατά την αντίληψή του  «7 προϋποθέσεις για την επανεκκίνηση του κοινωνικού διαλόγου». Πρόσερχεται ο ΣΕΒ με πρωτοβουλία για επαναδρομολόγηση/επανεκκίνηση του κοινωνικού διαλόγου, με τα μάτια στραμμένα «στην αύξηση των εισοδημάτων στο μέλλον». Σπεύδει όμως ο Σύνδεσμος να εξηγήσει ότι «η αναβίωση του κοινωνικού διαλόγου μεταξύ Πολιτείας, εργοδοτών και εργαζομένων σε νέες βάσεις πρέπει να δίνει προτεραιότητα «στην διεθνή ανταγωνιστικότητα της Ελληνικής οικονομίας και την παραγωγή διεθνώς εμπορεύσιμων προϊόντων και υπηρεσιών».

Η κρίση έχει σίγουρα διαμορφώσει νέες συνθήκες, π.χ. ενόψει της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας 2018. Αλλά και το από πλευράς ΣΕΒ «κείμενο πολιτικής για την ενίσχυση του τριμερούς κοινωνικού διαλόγου» του Νοεμβρίου 2015, με όσα τότε ανεδείκνυε ως αδύνατα σημεία (π.χ. διαμόρφωση της ατζέντας των νομοθετικών αλλαγών από την Τρόικα και την Κυβέρνηση, με ελάχιστη επαφή με τους κοινωνικούς εταίρους, ή πάλι άτυπες πρωτοβουλίες διαλόγου σε βάση ad hoc) ηχεί ξεπερασμένο, όσο περίπου και οι εμπειρίες διαλόγου της δεκαετίας του΄90. Ενδιαφέρον λοιπον να δει κανείς πώς ο ΣΕΒ επιχειρεί να επαναφέρει ένα κλίμα συζήτησης.

Μιλώντας για «7 προϋποθέσεις για επανεκκίνηση του κοινωνικού διαλόγου», θέτει ένα γενικό περίγραμμα («Το Μέλλον της Εργασίας») το οποίο μπορεί να έχει την λογική κατεύθυνσης της συζήτησης, όμως ακριβώς λόγω της πίεσης της κρίσης έχει περιορισμένο λειτουργικό ρόλο. Δυο άλλες από τις κατατιθέμενες προϋποθέσεις – η σύσταση Συμβουλίου Τριμερούς Διαβούλευσης και η Συμφωνία-πλαίσιο για Αποτελεσματικές Συλλογικές Διαπραγματεύσεις – ανάγονται στα πάντα χρήσιμα, αλλά ποτέ επαρκή οργανωτικά/ εσωτερικά των κοινωνικών εταίρων.

Με δεδομένη την βαθμιαία κατάρρευση της αξιοπιστίας του συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης , η ανακίνηση πάλι του θέματος ενός Ταμείου Επαγγελματικής Ασφάλισης, ώστε να διασωθεί για το μέλλον η έννοια του διχτυού ασφαλείας, έχει μεν ενδιαφέρον, πλην όμως απαιτεί ματιά βάθους. Αν είναι να μην περάσει, σταδιακά, ακόμη μεγαλύτερο μέρος της αγοράς εργασίας στον αστερισμό της γκρίζας/μαύρης αγοράς. Αλλά και η συζήτηση για την χρηματοδότηση της επαγγελματικής κατάρτισης, έτσι όπως συσχετίζεται με… εκείνην των συνδικάτων (και των Ινστιτούτων τους) γίνεται σε κλειστό κύκλωμα.

Από τις «7 προϋποθέσεις» μένουν στην πραγματικότητα δυο που αληθινά θα οδηγήσουν την συζήτηση για μια Συλλογική Σύμβαση μετά την κρίση. Πρώτον, η πτυχή της επανεκκίνησης των επιχειρήσεων που βρίσκονται σε δυσκολία αν μη αδιέξοδο, με μια λογική διάσωσης των θέσεων εργασίας. Δεύτερον, η συμφωνία για ένα λειτουργικό σύστημα διαιτησίας.

Η διάσωση των θέσεων εργασίας (όσων δεν έχουν ακόμη χαθεί), με την αντιμετώπιση των «κόκκινων δανείων» και την κινητοποίηση χρηματοδοτικών πόρων – αναγκαστικά μη-κρατικών – για επανεκκίνηση θα παίξει καθοριστικό ρόλο στα επόμενα 2-3 χρόνια. Ενώ η προσγείωση από την υποχρεωτικότητα της διαιτησίας/ΟΜΕΔ σε κάτι πλησιέστερο προς την πραγματικότητα της καθημαγμένης οικονομίας παραμένει ζητούμενο.

Μια πρωτοβουλία που αξίζει να την παρακολουθήσει κανείς, απο κοντά.