Γύρω από την Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια (συνέχεια)

 

Επειδή αναγνώστες μας παραπονέθηκαν ότι το χθεσινό σημείωμα για την Διάσκεψη για την Ασφάλεια του Μονάχου στάθηκε περισσότερο σε Ελληνική/περιφερειακή ματιά, να δώσουμε σήμερα κάποια διαφορετικά στιγμιότυπα.

Πρώτα-πρώτα, ανοίγοντας τις εργασίες ο προεδρεύων της διοργάνωσης πρέσβης Βόλφγκανγκ Ίσινγκερ (ο διάδοχος του Έβαλντ φον Κλάιστ, του ιδρυτή της Διάσκεψης που το όνομά του φέρει το σχετικό βραβείο – αλλ’ ας μην επαναλαμβανόμαστε) πήρε τον λόγο φορώντας ένα γαλάζιο φούτερ με κουκούλα με το έμβλημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – προκειμένου να τονίσει τον ρόλο που θεωρείται ότι πρέπει να διαδραματίσουν εφεξής τα θέματα ασφάλειας στην ΕΕ, αλλά και η ΕΕ στην οργάνωση της ασφάλειας στον κόσμο.

Το ίδιο μοτίβο, λιγότερο εξπρεσσιονιστικά, εξέφρασε και η Καγκελάριος Μέρκελ που δεν δίστασε να εκφράσει βαθειά ανησυχία για την αποχώρηση της Μόσχας αλλά και την απειλή αποχώρησης της Ουάσιγκτον από την Συμφωνία για τα Πυρηνικά Μέσου Βεληνεκούς/ΙΝF, καθώς και λύπη για την μονομερή καταγγελία της συμφωνίας του 2015 με το Ιράν για τα πυρηνικά από μέρους των ΗΠΑ. (Η ομιλία της Μέρκελ σ’ εμάς κρατήθηκε περισσότερο για το «Ευχαριστώ θερμά τον Ζόραν Ζάεφ και τον Αλέξη Τσίπρα για το θάρρος που έδειξαν», όμως άνοιξε πολύ περισσότερα και κυρίως βαρύτερα ζητήματα…).

Ας σημειωθεί ότι την τοποθέτηση Μέρκελ πλαγιοκόπησε ο Αμερικανός Αντιπρόεδρος Μάικ Πενς, ο οποίος γενικώς είχε μια τάση επίπληξης των Ευρωπαίων στο θέμα του Ιράν, αλλά και στην συλλογική τους στάση στο ζήτημα της Βενεζουέλας. Ο Ιρανός εκπρόσωπος/ΥΠΕΞ Μοχάμεντ Ζαρίφ μίλησε έντονα για τον ρόλο των ΗΠΑ τις τελευταίες δεκαετίες στην περιοχή, λέγοντας πως «κατά κανόνα οι ΗΠΑ κάνουν εσφαλμένες επιλογές». Τον Ζαρίφ αντέκρουσε ο παριστάμενος Ισραηλινός απόστρατος αλεξιπτωτιστής και Α/ΓΕΕΘΑ, ήδη πολιτικός Μπένι Γκαντζ (ο Πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου είχε ακυρώσει την συμμετοχή του) με την εντυπωσιακή ατάκα «Μην σαν παραπλανήσει η ευφράδειά του, μην παρασυρθείτε από τα ψεύδη του».

Όσον αφορά την υπόθεση της απόσυρσης των ΗΠΑ από την Συρία, ο απεσταλμένος των ΗΠΑ Τζέιμς Τζέφρει προσπάθησε να καθησυχάσει, διαβεβαιώνοντας ότι «δεν θα υπάρξει απότομη ή τυχαία απόσυρση [αλλά] εύτακτη, βήμα-βήμα αποχώρηση». Ένα αιχμηρό θέμα που απασχόλησε την Διάσκεψη για την Ασφάλεια, ήταν τι θα γίνει τώρα – μετά την υποτιθέμενη ήττα του ISIS και διάλυση των δυνάμεών του – με τους Ευρωπαϊκής προέλευσης (και υπηκοότητας) «μαχητές». Το consensus ήταν ότι οι χώρες προέλευσης – ιδίως η Μεγ. Βρετανία – θα πρέπει να δεχθούν/αναλάβουν τον επαναπατρισμό τους: ούτε εύκολη, ούτε ευθύγραμμη υπόθεση. (Λίγο αργότερα, από την Ουάσιγκτον, ο ίδιος ο Πρόεδρος Τραμπ απείλησε ότι, αν οι Ευρωπαίοι δεν αναλάβουν την ευθύνη τους αυτή, οι ΗΠΑ θα αφήσουν ελεύθερους όσους Ευρωπαίους «μαχητές» του ISIS έχουν συλλάβει).

Στα θέματα ασφαλείας, ακόμη, εντάχθηκαν και προβληματικές όπως η ενεργειακή ασφάλεια ή και οι απειλές της ψηφιακής εποχής. Στην πρώτη περίπτωση, ο Ρωσικός αγωγός Nord Stream (που φορέα έχει την Gazprom, χωρίς λογική οικονομικότητας αλλά με μείζονα γεωπολιτική βαρύτητα) τον οποίο περίπου επέβαλε το Βερολίνο στην έγκριση της ΕΕ, με σφοδρή αντίθεση των Αμερικανών. Στην δεύτερη, όλη η υπόθεση της 5G εποχής της κινητής τηλεφωνίας και της ψηφιακής δικτύωσης (εδώ «κρύβεται» η πολύκροτη υπόθεση Huawei και η απόπειρα διεθνούς αποκλεισμού της) όπου πάλι η Αμερικανική φωνή ακούγεται έντονα.

Πριν κλείσουμε, μια ακόμη αναφορά με (έμμεσο) Ελληνικό ενδιαφέρον. Ο Μάικ Πενς, αφού διετύπωσε την ευχαρίστηση που από πέρσι έως φέτος διπλασιάστηκε ο αριθμός των εταίρων των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ που έπιασαν τον στόχο στρατιωτικών δαπανών σε 2% του ΑΕΠ – η Ελλάδα είναι εγκατεστημένη εδώ και χρόνια στο επίπεδο αυτό – απηύθυνε αυστηρή προειδοποίηση για τους S-400 στην Τουρκία, λέγοντας ότι «δεν θα μείνουμε με στραυρωμένα χέρια όταν ένας σύμμαχος στο ΝΑΤΟ αγοράζει όπλα από τους αντιπάλους μας».

Αν το Συνέδριο του Μονάχου υπήρξε πεδίο δημιουργίας ενιαίων μετώπων και Δυτικού consensus, μάλλον δεν είναι πλέον.