Γύρω από το αφήγημα Βαρουφάκη

 

Έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να δει κανείς τον τρόπο με τον οποίο – μετά την άγαρμπη σιωπή κάποιων ημερών, μετά και την ρηχή ευχή προς Βαρουφάκη για “καλές πωλήσεις του βιβλίου του” από το Μαξίμου – επέλεξε να απαντήσει (μέσω Guardian, βέβαια) ο Αλέξης Τσίπρας στις ξεθεμελιωτικές αποκαλύψεις και “αποκαλύψεις” του Γιάνη (μ’ ένα “ν”) Βαρουφάκη για τα γεγονότα του υπερθερμού καλοκαιριού 2015. Αναδείχθηκε ευθέως, και μάλιστα “ανεβάζοντας” την διατύπωση, ο Τσίπρας την ευθύνη για την έλλειψη ενημέρωσης/αξιολόγησης/συνειδητοποίησης τού τι σήμαινε η διαπραγμάτευση με τους “εταίρους”. Δέχθηκε μάλιστα, αδειάζοντάς την, και την κατηγορία που του προσάπτει η Αντιπολίτευση – για “ψέματα, ψέματα” – τραβώντας πλέον την γραμμή άμυνας στο ότι “δεν έβαλε (η σημερινή Κυβέρνηση) το δάχτυλο στο μέλι”.

Ακούγεται αυτό κάπως βαρύ ως υπόσχεση, αλλά μην ξεχνάμε ότι η σημερινή Κυβέρνηση δεν είχε ποτέ ασκήσει εξουσία, ούτε η ίδια ούτε τα στελέχη της. Οπότε… δεν θα είχε προκάνει εύκολα να βρεθεί εκτεθειμένη! (Το ΠΑΣΟΚ “χρειάστηκε” να βρεθεί στην δεύτερη πλήρη τετραετία για να κοσκωτίσει ή/και να βρεθεί με τον ΟΤΕ σε άνοιγμα. Η περίοδος Σημίτη αντίστοιχα, για να σηκώσει Siemens και εξοπλιστικά). Βαθύτερη επιδεξιότητα είχε – και στρέψετε την ματιά, π.χ. , στην επόμενη προεκλογική εκστρατεία οψέποτε αυτή προκύψει! – το “ξήλωμα” Βαρουφάκη. Τόσο με τις αναφορές στο εναλλακτικό σχέδιο Βαρουφάκη (“Τόσο ασαφές, που δεν αξίζει καν να μιλάει κανείς γι αυτό”), όσο και στην υπενθύμιση του πόσο ο Βαρουφάκης εκτιμούσε – και υπάρχουν δηλώσεις του εθνικού μας Γιάνη γι αυτό – τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε (“Πιστεύω ότι ήταν το alter ego του. Τον αγαπούσε (!). Τον σεβόταν πολύ και ακόμη τον σέβεται”). Αλλά, σοβαρότερα/βαρύτερα, και ο όρκος πίστης Τσίπρα προς το Ευρωπαϊκό ανήκειν της Ελλάδας/των Ελλήνων. Πώς αυτό; Ξεκινώντας από την “συγκρουσιακή στρατηγική” ΣΥΡΙΖΑ σύμφωνα με “την εντολή που μας είχε δώσει ο λαός”, καταλήγει στην καραμανλικής σχεδόν κοπής διατύπωση “Η Ελλάδα είναι αναπόσπαστο τμήμα της Ευρώπης”. Με εκτόξευση στο “να φύγουμε από την Ευρώπη και να πάμε πού; Στον άλλον Γαλαξία;”.

Χρειάζεται, όμως, να κάνει κανείς ένα ακόμη βήμα στην τόσο χρήσιμη αυτή αυτοκριτική – μέσω Γκάρντιαν. Επανερχόμενος στο μοτίβο της παραδοχής των λαθών, ο Αλέξης Τσίπρας λέει το “Έκανα λάθη… μεγάλα λάθη”. Το μεγαλύτερο ίσως λάθος ήταν, δε, “η επιλογή ανθρώπων σε θέσεις – κλειδιά”. Ο Τσίπρας και η Γκάρντιαν, αυτή είναι η ροπή της κατάθεσής του στην εφημερίδα που και σήμερα ακόμη στηρίζει κατά καιρούς την Βαρουφακιάδα, στρέφουν αυτήν την αυτοκριτική στον πρωταγωνιστή της διαπραγμάτευσης του 2015 με τους “εταίρους”. Έτσι που εξελίσσεται , όμως, τώρα η υπόθεση του Κυπριακού με τον Νίκο Κοτζιά να σπεύδει συνεντευξιαζόμενος να αγκυρώσει την Ελληνική θέση στην αποτυχία Mont Pelerin και Crans Montana, ίσως θα έκανε καλό ο ίδιος Τσίπρας να αναστοχασθεί την δίδυμη επιλογή του αποστασιοποίησης απο το άλλο μεγάλο μέτωπο το οποίο καίει, πλην των οικονομικών: το γεωπολιτικό. Που το έχει εκχωρήσει ολόκληρο σ’ έναν επίσης ιδιαίτερο χαρακτήρα – όπως είναι ο Νίκος Κοτζιάς. (Για τον Π. Καμμένο, καλύτερα σιωπή).