Δείκτες ανικανοποίητου/μιζέριας

 

Δανειζόμαστε τα στοιχεία (του διεθνούς Pew Research Centre) από ανάρτηση του Plamen Tounchev, ο οποίος αναδεικνύει με βάση τα στοιχεία αυτό τον ρόλο της αντίληψης του κάθε λαού – για μας: των Ελλήνων – για το επίπεδο ικανοποίησης ή δυσαρέσκειάς του στις εν συνεχεία διαμορφούμενες πολιτικές στάσεις και συμπεριφορές.

Λοιπόν: από τις θεωρούμενες ως ανεπτυγμένες χώρες, το 2017 οι Έλληνες στο ερώτημα «Συνολικά αισθάνεσθε ικανοποιημένος ή μη-ικανοποιημένος με το πώς πάνε τα πράγματα στην χώρα σας σήμερα;» απαντούν κατά μόλις 5% ικανοποιημένοι, ενώ κατά 95% δυσαρεστημένοι! (Το ποσοστό είναι τέτοιο, που θα νομιμοποιούνταν να σκεφτεί κανείς «δυστυχείς» αντί απλώς δυσαρεστημένοι…). Κοντά στην Ελλάδα, στον πάτο των απαντήσεων, βρίσκει κανείς την Ισπανία ή την Ιταλία, με 8% και 9% ικανοποιημένους.

Στο άλλο άκρο, 59% των Γερμανών είναι ικανοποιημένοι έναντι 38% δυσαρεστημένων. Παρακάτω οι Ισραηλινοί ή οι Βρετανοί (με 49% και 40% ικανοποιημένους, αντίστοιχα), ενώ στα μέσα της κατάταξης οι Γιαπωνέζοι και Αμερικανοί (34% και 33%), παρακάτω οι ΝοτιοΚορεάτες και οι Γάλλοι (28% και 22, αντίστοιχα). Εδώ σταματούμε μια στιγμή για να σημειώσουμε ότι σε παρόμοια ερωτήματα υπάρχει πάντοτε bias/μεροληψία δυσαρέσκειας, διαμαρτυρίας: όμως και πάλι, ακραίες τιμές όπως ένα μόλις 5% ικανοποίησης, σοκάρουν…

Όμως ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το πράγμα, άμα κάνει κανείς βουτιά στις λεγόμενες αναδυόμενες χώρες. Εκεί, στον πάτο θα βρει κανείς τον Λίβανο (με 7% ικανοποιημένους, μόνη χώρα κοντά σ’ εμάς) ενώ κάπως καλύτερα (στο 15-17%) είναι τα πράγματα σε Νιγηρία, Κολομβία, Τυνησία, Περού. Στην κορυφή, με στρατοσφαιρική ικανοποίηση οι Κινέζοι ή οι Βιετναμέζοι (με 87% και 86%). Μην βιαστείτε να πείτε ότι αυτό το κάνει ο Κομφουκιανισμός: γιατί… την Ρωσία την βρίσκει κανείς με 56%  ικανοποίηση, την γείτονα Τουρκία ή και την Ιορδανία με 44% και 45% , το Πακιστάν και την Αίγυπτο με 25% και 24%.

Αλλά στην χαμηλότερη (από πλευράς ανάπτυξης) πλευρά του κόσμου δηλαδή στις κυρίως αναπτυσσόμενες χώρες κατά την επίσημη ορολογία, η Γκάνα ή και η Παλαιστίνη βρίσκονται με 13% και 15% ικανοποίηση. Ενώ το Μπαγκλαντές ή η Νικαράγουα με 54% και 50%.

Αφού χωνέψει κανείς αυτήν την εικόνα και την περάσει από το φίλτρο π.χ. του τι (αποδεικνύεται ότι) σημαίνει ανάπτυξη, του τι προκαλεί η γεύση του πλουτισμού ή το χτίσιμο προσδοκιών, μένει να αναρωτιέται: Ποιες πολιτικές συμπεριφορές μπορεί να περιμένει κανείς – πέρα, δηλαδή, από μια στάση του τύπου «Φύγε εσύ! Έλα εσύ!» – στις κάλπες με τέτοιο δείκτη ανικανοποίητου/μιζέριας;