Διαβάζοντας τις Ισπανικές κάλπες Ευρωπαϊκά

 

Μετά την χαλάρωση της ατμόσφαιρας που έφεραν οι γιορτές του Πάσχα, που φέτος είχαν και Πρωτομαγιά να τις ενισχύει, η επάνοδος έχει την υπόσχεση/απειλή μιας ψήφου δυσπιστίας που έχει ήδη μετατραπεί σε διαδικασία εμπιστοσύνης – ό,τι πρέπει για την τελική ευθεία προς τις Ευρωκάλπες και γενικώς την εκλογική αντιπαράθεση του Μαΐου.

Όμως… πριν ξεκινήσουμε στην δυσάρεστη αυτή – όλοι το βλέπουν! – διαδρομή έντασης, ίσως αξίζει μια ματιά σε άλλες κάλπες, εκείνες των Ισπανικών εκλογών της περασμένης Κυριακής. Απ’ αυτές, η πρόχειρη αρχική ματιά κράτησε την επάνοδο, για πρώτη φορά μετά την πτώση της Φρανκικής δικτατορίας, της ακροδεξιάς στην Ισπανική Βουλή/Κορτές με το ακραίο Vox του Σαντιάγο Αμπασκάλ. συν την επικράτηση των Σοσιαλιστών/PSOE του Πέδρο Σάντσεθ χωρίς όμως δυνατότητα σχηματισμού Κυβέρνησης – ούτε στα αριστερά με τους ριζοσπάστες Podemos του Πάμπλο Ιγκλέσιας, ούτε στα κεντροδεξιά με τους Cuidadanos του Αλμπερτ Ριβέρα. (Οι δεύτεροι έσπευσαν να διαψεύσουν κάθε ενδεχόμενο συνεργασίας, πάντως). Α, ναι, και την κατάρρευση κυριολεκτικά του Λαϊκού Κόμματος/ΡΡ του Πάμπλο Κασάδο, ο οποίος παρέλαβε την απόλυτη καταστροφή από τον Μαριάνο Ραχόι – και δεν κατόρθωσε τελικώς να την μεταστρέψει, ούτε με την προσπάθεια να «ενσωματώσει» στοιχεία ακροδεξιά/εθνικιστικά – τα οποία τελικώς διεκδίκησε με επιτυχία το Vox.

Αυτή η αποτύπωση δεν βοηθάει και τόσο, άμα την δει κανείς από την δική μας Ελληνική σκοπιά. Αν όμως την προσεγγίσει από «Ευρωπαϊκή» οπτική γωνία ίσως έχει κάτι να αφήσει πίσω ως πρόκριμμα εξελίξεων. Δείτε: η Ισπανική Δεξιά, ανέκαθεν ισχυρή, δεν μπόρεσε να κρατήσει ενσωματωμένη την ακραία της πτέρυγα. Η οποία, με αφορμή την Καταλανική αυτονομιστική περιπέτεια του 201…, έρχεται με το Vox να απευθυνθεί με τον πιο ακραίο ξεκάθαρο τρόπο στα συντηρητικά αντανακλαστικά. Όμως η Δεξιά/Ρ.Ρ. πλαγιοκοπήθηκε και από τον Κεντρώο χώρο: οι Cuidadanos  προηγούνται του Λαϊκού Κόμματος στην Μαδρίτη και την Ανδαλουσία. Έτσι βρέθηκε στο χειρότερο αποτέλεσμα 30ετίας – το οποίο μάλιστα οι δημοσκοπήσεις δεν είχαν κατορθώσει να πιάσουν… Η περασμένη Κυριακή έδωσε 28,7% στο PSOE, με – ουσιαστικά – 3 κόμματα να ακολουθούν με μικρή απόσταση: Ρ.Ρ. με 16,6% , Cuidadanos με 15,8%, Podemos με 14,3%.

Κάνετε, τώρα μια σύγκριση με τις εξελίξεις στην Γερμανία και τον ρόλο του AfD , ή πάλι αναζητήστε αναλογίες σε Κεντρευρώπη γενικότερα ενόψει των Ευρωεκλογών της 26ης Μαϊου! Όμως και στην Κεντροαριστερά, η επιτυχία/επάνοδος των Σοσιαλιστών δεν καταφέρνει να τους φέρει παρά στο 1/3 των εδρών που χρειάζονται για την διακυβέρνηση: το ενδιαφέρον είναι ότι ο (σχετικός) ριζοσπαστισμός των Podemos, αυτή την φορά δεν αποτρέπει συζητήσεις για συγκυβέρνηση. Θέλετε μιαν άλλη, τώρα, προσέγγιση στις πιθανές ισορροπίες σε Ευρωπαϊκό επίπεδο μετά τις κάλπες του Μαίου; Η Rot-Rot-Gruen προοπτική, εδώ, σε άλλη εκδοχή!

Επαναπροσγείωση όμως στις ισπανικές εξελίξεις: αν δεν σχηματισθεί Κυβέρνηση μειοψηφίας PSOE/Podemos(λείπουν κάπου 10 έδρες) αλλά αναζητηθεί η στήριξη των 6 εδρών PNV/Βάσκων ή ακόμη περισσότερο των 7 εδρών Junts/Καταλανών ή και αριστερόστροφου ECR σπέρνεται νέα φάση έντασης –  με τα αυτονομιστικά αντανακλαστικά να στοχοποιούνται. Μήπως εδώ αξιζει περισσότερο μια ματιά προς Ιταλία, η και Βέλγιο;

Να κλείσουμε με κάτι πιο αισιόδοξο – σαφώς πιο αισιόδοξο αφού υπάρχει και γενική, τάση, Ευρωπαϊκά, για περιορισμένη συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία. Στις ισπανικές εκλογές το ποσοστό συμμετοχής πλησίασε το 76%, 9 μονάδες υψηλότερο από τις προηγούμενες κάλπες…