Δρόμοι Αριστεροί: Διαψεύσεις – Προσδοκίες

 

Μπορεί ο τίτλος του βιβλίου που κυκλοφόρησε, με κείμενα τριετίας του Σπύρου Λυκούδη, να ακούγονται κάπως ευθύγραμμα («Δρόμοι Αριστεροί»). όμως ο υπότιτλος («Διαψεύσεις – Προσδοκίες») πάει κάπως πιο βασανιστικά το πράγμα σχετικά με την συνολική πορεία του ίδιου. Που, ακριβώς, δεν υπήρξε ούτε ευθύγραμμη ούτε και εύκολη.

Στην προχθεσινή παρουσίαση του βιβλίου – με ευρύ κοινό, ποικιλόχρωμο – ήταν υποδηλωτική η σύνθεση και του ίδιου του πάνελ (Βαγγέλης Βενιζέλος/Ντόρα Μπακογιάννη/Δημήτρης Τσιόδρας/Γιάννης Βούλγαρης: δηλονότι κυβερνητική μνήμη ΠΑΣΟΚ-Συγκυβέρνησης/Νέα Δημοκρατία με κραδασμούς /πέρασμα Κυβέρνησης Παπαδήμου – Ποτάμι/μνήμη Κίνησης των 58) αλλά και των επωνύμων μεταξύ του κοινού: π.χ. Φώφη Γεννηματά, Αντώνης Σαμαράς, Γιάννης Μπαλάφας (περισσότερο ως συμπορευθείς…), Σταύρος Θεοδωράκης, Γιώργος Καμίνης, Γιάννης Μανιάτης.

Υποδηλωτικό τίνος; Των  υπερβάσεων των διαχωριστικών γραμμών που γνώρισε από κοντά (και τις διαχωριστικές γραμμές, και τις υπερβάσεις) ο Σπύρος Λυκούδης, για τον οποίο τον έβλεπες στα μάτια των μη-επωνύμων που παραβρέθηκαν τον σεβασμό ακόμη και διαφωνούντων σε στροφές ή/και καταλήξεις της δικής του πορείας. Ενός ύφους απόστασης από την ένταση και την εξαλλοσύνη της αντιπαράθεσης που χαρακτηρίζει/σφραγίζει το σήμερα. Μιας αποδοχής της αμφιβολίας, της αναζήτησης αντί της μανιχαϊκής βεβαιότητας.

Ενώ λοιπόν η παρουσίαση του βιβλίου Λυκουδη έδωσε στον Βαγγέλη την ευκαιρία να σταθεί στις προσπάθειες του συγγραφέα να δοθεί «λύση Κουβέλη» στην Προεδρική εκλογή του 2015 (ώστε να μην πέσει η Κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου) αλλά και να μην φύγει η ΔΗΜΑΡ από το προηγηθέν σχήμα. ή πάλι στην Ντόρα έδωσε πάτημα να αναδείξει την δουλειά και επιμονή του για ανασυγκρότηση του ενδιάμεσου χώρου μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ αλλά και για να παραμείνει «αλλού» η Αριστερά. ή ακόμη στον Δημήτρη Τσιόδρα να ανακαλέσει τις δυνατότητες που πήγε να εκφράσει το Ποτάμι και στον Γιάννη Βούλγαρη να ανασκοπήσει τις αναζητήσεις της ΚεντροΑριστεράς, η ίδια η κατάθεση Λυκούδη στις σελίδες του βιβλίου στάθηκε πιστότερη στον υπότιτλο. Περιέλαβε τις διαψεύσεις που επεφύλαξε η διαδρομή στους «Δρόμους Αριστεράς» του, βέβαια διατηρώντας τις προσδοκίες – κανείς δεν στρατεύεται στην πολιτική χωρίς προσδοκίες.

Μια ενδιαφέρουσα κατάθεση. Μια σωστή υποδοχή…

…Πλην όμως, την ακριβώς επόμενη μέρα ο Λυκούδης βρέθηκε στο κέντρο μιας χαρακτηριστικής ελαφρότητας – να το πούμε ευγενικά! – της υπό σχηματισμό ΚεντροΑριστεράς. Μοιράζονταν τα οφίτσια οργάνωσης του Συνεδρίου ΚινΑλ τον Μάρτιο 2018. Και προτάθηκε στον Σπ. Λυκούδη η μάλλον προσχηματική «θέση» του υπεύθυνου προσυνεδριακού διαλόγου. Την αρνήθηκε. Φρόντισαν οι οργανωτικοί να τον ανακοινώσουν, αγνοώντας τον. Και υποχρεώνοντάς τον να δημοσιοποιήσει την άρνησή του. Άσχημο. Περιττό.