Δυο λόγια «παραπέρα» από τους Δελφούς

 

Aν η επιτυχία μιας διοργάνωσης κρίνεται από τις αναφορές σ’ αυτήν –στον Τύπο, στα ηλεκτρονικά Μέσα, στο Διαδίκτυο– αναφορές τόσο ποσοτικές όσο και σχολιασμού/ανάλυσης/ύφους, τότε σίγουρα το φετινό Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών (DEF IV όπως επεδίωξε να λέγεται) τα πήγε πολύ-πολύ καλά. Η αλήθεια είναι ότι ο Τύπος το είχε από την αρχή, πάντως από το DEF-II, αγκαλιάσει το εγχείρημα. Φέτος όμως, οι αναφορές (και οι έπαινοι…) «ξεχείλισαν». Και υπήρξαν και ουσιαστικές αναλυτικές προσεγγίσεις.

Για να είμαστε ειλικρινείς, μετά το περσινό DEF-III είχαμε μια επιφυλακτικότητα: υπερβολικά πολύς κόσμος, πολλή θεματολογία, πίεση χρόνου, πολύ τρέξιμο παραζαλισμένων συμμετεχόντων. Να ομολογήσουμε ότι το DEF -IV, που φόρτωσε ακόμη περισσότερα θέματα και κόσμο (εισηγητές, σχολιαστές, αλλά και συμμετέχοντες/συνέδρους/επισκέπτες: οι κατηγορίες συγχέονται), κατόρθωσε να ξεπεράσει τα growing pains. Ασφαλώς το τρέξιμο αυξήθηκε κι άλλο, όμως οι δυο πρόσθετες αίθουσες, «ΑΡΤΕΜΙΣ» και «ΛΗΤΩ», βοήθησαν πολύ. Αλλά και η οργανωτική υπερπροσπάθεια προκειμένου να τηρηθούν οι χρόνοι έκανε καλό – ακόμη και εκεί που χανόταν ο έλεγχος, στον χρόνο/στις αλλαγές των πάνελ, στο στρίμωγμα, οι συμμετέχοντες (ακούσαμε έναν να δηλώνει «τρόφιμος των Δελφών», όπως παλιά δήλωναν «Davos addicts» ) το αντιμετώπιζαν με καλή διάθεση.

Τώρα πιο προς το πολιτικό. Το φαινόμενο του DEF-II και του DEF -III, όπου οι προσερχόμενοι από την πλευρά της Κυβέρνησης (στο -ΙΙ ο Τσίπρας δεν είχε πεισθεί να συμμετάσχει, στο -ΙΙΙ ήρθε) βρίσκονταν μπροστά σε κοινό ψυχρό, ακόμη και εχθρικό (είχαν ακουστεί και αποδοκιμασίες), φέτος πήγε πίσω διόρθωσε. Ενδιαφέρον μάλιστα να σημειωθεί ότι στην Plenary, όπου πριν τον Τσίπρα προηγήθηκε ο Νικολά Ντιμιτρόφ, ο δεύτερος εισέπραξε θερμές επιδοκιμασίες παρά το Μακεδονικό. Ομοίως, και, στην δική του σχεδόν εξομολογητική τοποθέτηση (με συζήτηση με τον Θανάση Πλατιά) και ένας απελευθερωμένος Νίκος Κοτζιάς…

Όσο για τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα, αυτός με την αναδρομή στην 4ετία «του» αποκομίσαμε την αίσθηση ότι κατέθετε κάτι σαν απολογισμό. Απέφυγε τις παραδοσιακές (για προεκλογική χρονιά, ιδίως…) επιθέσεις, πλην των «αναγκαίων» για το ποιος/ποιοι έφερε την οικονομική κρίση και επικεντρώθηκε σε προθέσεις μέλλοντος. Πάντως στάθηκε πολύ στην Συμφωνία των Πρεσπών. Ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος και πέρσι είχε υποδοχή πρωθυπουργού-εν-αναμονή (από το κοινό του DEF), και φέτος ήταν πολύ περιτριγυρισμένος από κόσμο που «οφείλει να πιάσει το μάτι του αρχηγού», όμως και πάλι πιο ψύχραιμα. Η επιλογή του να καταστήσει σαφές στο μέτωπο του Μακεδονικού – οι Δελφοί είχαν πολύ Μακεδονικό, με θετική προδιάθεση ιδίως των ξένων… – εξηγώντας ότι η κυρωμένη Συμφωνία των Πρεσπών δεν θα αμφισβητηθεί, έφεραν ανακούφιση. Ομοίως όταν επέλεξε, στα οικονομικά να αποκηρύξει την έννοια «επαναδιαπραγμάτευση» ως «απαγορευμένη στις Βρυξέλλες». Αντ’ αυτού αναφέρθηκε σε «μια διαφορετική συμφωνία: μεταρρυθμίσεις έναντι μείωσης των πλεονασμάτων». Και τούτο αφού προηγηθούν 6-12 μήνες «να αποδείξουν την σοβαρότητά μου[…] αν θέλετε, να εφαρμόσω και τον προϋπολογισμό 2020». Η τοποθέτηση αυτή λειτούργησε ιδιαίτερα καθησυχαστικά, μετά και τις φρέσκιες Ευρωπαϊκές προειδοποιήσεις/επισημάνσεις περί μη ανατροπής συμφωνημένων (πρωτογενή πλεονάσματα).

Κατά τα άλλα, αν κρίνει κανείς από την προσέλευση κοινού, στην πρώτη γραμμή ενδιαφέροντος ο Γιώργος Παπανδρέου, με αμηχανία επιχειρήθηκε να μαζευτεί κόσμος στην Φώφη Γεννηματά, αρκετά καλύτερα ο Σταύρος Θεοδωράκης (βέβαια… οι δυο τελευταίοι την τελευταία μέρα, των αποχαιρετισμών).