Εικόνες εξάρτησης – κοντόφθαλμες

 

Τα δυο γεγονότα δεν είναι συγκρίσιμα σε βαρύτητα. Όμως υποδηλώνουν μιαν αντίστοιχη παθολογία, που κινδυνεύουμε να ανακαλύψουμε ότι έχει εγκατασταθεί στον δημόσιο βίο της Ελλάδας – και μάλιστα στο πολλαπλά προεκλογικό διάστημα 2019-20.

Το πρώτο: με δεδομένη την άποψη της Αντιπολίτευσης, πάντως της Ν.Δ. που διεκδικεί την εξουσία λίγο-πού άμεσα, και μάλιστα εκπεφρασμένη σε επίπεδο ηγεσίας/Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι η σημερινή Κυβέρνηση «συμψήφισε» (αν μη πούλησε) το Μακεδονικό προκειμένου να διευκολυνθεί απο τους Ευρωπαίους «εταίρους» στο (εκλογικά κρίσιμο κλπ.) ζήτημα της μη-περικοπής των συντάξεων, ο Πρωθυπουργός έθεσε το ζήτημα σε μια σειρά Ευρωπαίων ηγετών (ήταν και η Κορυφή της περασμένης εβδομάδας, βλέπετε). Εδώ η σκέψη ήταν – θαρρούμε – να αντιληφθούν οι Ευρωπαίοι επισπεύδοντες την ένταξη της πΓΔΜ στους ΕυρωΑτλαντικούς θεσμούς ότι η κίνηση που επιχειρείται, όχι απλώς κοστίζει πολιτικά, αλλά κινδυνεύει να εκτροχιασθεί – και να αφήσει πίσω άσχημο για όλους ίχνος, στην Ελλάδα, άμα θεωρηθεί από την κοινή γνώμη αποτέλεσμα συναλλαγής. Ομως η αίσθηση «αναφοράς» σε ένα ανώτερο/«έξω κείμενο» επίπεδο εξουσίας δεν ήταν απο τις ωραιότερες.

Λες και ζήλεψε την κίνηση αυτή ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και τι έκανε όταν προέκυψε ο ορισμός της κυρίας Βασιλικής Θάνου, πρώην Πρόεδρου του Αρείου Πάγου, πρώην μαχητικής πολέμιας των Μνημονίων (είχε στείλει σχετικές επιστολές στους ομολόγους της κορυφαίους της Δικαιοσύνης ανά την ΕΕ), πρώην υπηρεσιακής Πρωθυπουργού, πρώην σταυροφόρου προκειμένου να παραταθεί η θητεία των ανώτατων δικαστικών πέραν του (συνταγματικά προβλεπόμενου…) 67ου έτους ηλικίας, ήδη επικεφαλής (pro bono) του Νομικού  Γραφείου του Πρωθυπουργού, στην ιδιαίτερη θέση του Προέδρου της εδώ Επιτροπής Ανταγωνισμού; Απηύθυνε επιστολή καταγγελίας/εκμαίευσης επέμβασης στην Επίτροπο Ανταγωνισμού Μαργκρέτε Βεστάγκερ. Είναι να ελπίζει κανείς ότι είχε υπάρξει «κάτι» σαν προκαταβολική διερεύνηση , προτού γίνει αυτή η κίνηση: ως γνωστόν, δεν στέλνεις παρόμοιες επιστολές αν δεν έχεις δεμένο ότι θα απαντηθούν. «Σωστά».

Όμως, εδώ, άλλο πάμε να επισημάνουμε. Με την Ελλάδα να βγαίνει μετά από 8-9 χρόνια εποπτείας, επιτροπείας, Μνημονιακής εμπειρίας κλπ όπου το εγχώριο πολιτικό σύστημα σταθερά αναφερόταν στους «έξω» – περικοπές συντάξεων και μισθών και δώρων και εργασιακών δικαιωμάτων, αυξήσεις φόρων και εισφορών και ηλικίας συνταξιοδότησης, άρση τραπεζικού απορρήτου και «διαρθρωτικές» μεταρρυθμίσεις,  capital controls, μέχρι και των ημερών διαρκείας των συσκευασιών του «φρέσκου» γάλατος!… – ίσως να μην είναι πολιτικά σοφό να στέλνουν οι πολιτικές μας ηγεσίας «έξω» με τόση προθυμία τα προβλήματα που τους προκύπτουν!

Η εικόνα των «ξένων» επικυριάρχων, που τους καλούμε πρόθυμα να τα ρυθμίσουν όλα, κάνει – θαρρούμε – τόσο κακό, όσο και οι παλιότερες κινήσεις π.χ. τύπου Βαρουφάκη για διακήρυξη μιας ανεξαρτησίας που αποδείχθηκε τζούφια.

Με την Ελληνική ιστορία να είναι αυτή που είναι, η πρόθυμη σηματοδότηση εξάρτησης – έστω και για «καλό σκοπό» – μας φαίνεται κοντόφθαλμη.