Ελλάδα στα Ευρωπαϊκά

 

Ενώ τα ζήσαμε και τα συλλαλητήρια μας σε 23-24 πόλεις για το Μακεδονικό, είχαμε τις φωτογραφίες και τις φωτογραφήσεις συμμετοχής, έχουμε και την προαναγγελία για συλλαλητήριο στην Αθήνα 8 Ιουλίου, επιταχύνεται όμως και η εξέλιξη στην ουσία του Μακεδονικού (αν αφεθεί να υπάρξει ουσία…), ενώ είδαμε και την έξοδο στις αγορές για 10ετές ομόλογο να πηγαίνει πίσω και ως εκ τούτου την διαπραγμάτευση για την «έξοδο από τα Μνημόνια» να πολιτικοποιείται ακόμη περισσότερο, τα μάτια δεν κατορθώνουν να φύγουν από τις ευρωπαϊκές εξελίξεις. Όπου ο μεν Κυριάκος Μητσοτάκης επιχειρείται να δοθεί η εντύπωση ότι αποκτά «ευρωπαϊκό ρόλο» στην χειμαζόμενη Χριστιανοδημοκρατία (έχασε έναν σταθερό πυλώνα, τον παρολίγον κατάδικο Ραχόι, βλέπει την ακροδεξιά να κατακτά ήδη την Σλοβενία με ενθουσιώδη στήριξη Όρμπαν ο οποίος παραμένει στο ΕΛΚ, ψάχνεται μεταξύ CDU και CSU στην μήτρα της «Ευρώπης» Γερμανία) ενώ ο Αλέξης Τσίπρας σφυγμομετρά τι είναι η Ιταλική Κυβέρνηση και προσέρχεται για σοσιαλδημοκρατική βοήθεια στην Ισπανική.

Να πάμε όμως ευθύς εξαρχής στο τέλος του επιχειρήματος, καθώς φαίνεται ότι στις εβδομάδες που ακολουθούν θα έχουμε υπερβολικά πολλή διπλωματική, Ευρωπαϊκή/Βυζαντινή συζήτηση: το γύμνασμα «Μέλλον της Ευρώπης» όπως δίνει με την ανταπόκριση/απάντηση Μέρκελ (μέσω FAZ) στο άνοιγμα/προτάσεις Μακρόν (Πνύκα, ύστερα Σορβόννης) θα λειτουργήσει – εντέλει – ως σωστική παρέμβαση σε μιαν ακόμη κρίση του Ευρωπαϊκού Νότου.

Όσον αφορά την πρόβλεψη για το πώς θα επηρεάσει – μ’ αυτό το θεσμικό Ευρωφόντο – η Ιταλική κρίση (που είναι βαθιά νυχτωμένοι όσοι ποντάρουν ότι με τους χειρισμούς του Προέδρου Ματαρέλλα εκτονώθηκε, ενώ απλώς δρομολογήθηκε…) αλλά και η Ισπανική πιο στο βάθος, την Ελληνική «έξοδο από τα Μνημόνια» που κάποια στιγμή ελπίσουμε ότι θα χτιστεί πάνω στις αγορές (που όλοι τώρα ανακαλύπτουν ως κινούμενη άμμο) θα λέγαμε ότι θα δώσει λιγοστή ουσία αλλά με αρκετήν αν μη πληθωρική πολιτική στήριξη. Ειδικότερα, η διευθέτηση χρέους που θα προταθεί/δοθεί στην Ελληνική Δημοκρατία θα είναι ρηχή, όχι επαρκής ώστε να περπατήσει η χώρα – με 2,3% ρυθμό ανάπτυξης, φρέσκο αυτό από ΕΛΣΤΑΤ – και η οικονομία της στις ως άνω αγορές, σε ορίζοντα 10ετίας, ας πούμε.

Ενώ η conditionality που θα δεθεί επάνω στην όποια διευθέτηση, π.χ. επιστροφή κερδών από ANFAs/SMPs με βάση «μεταρρυθμίσεις», θα είναι σαφής/intrusive. Όμως η ετικέτα που θα συνοδεύσει την κονσέρβα όπου θα μπουν όλα αυτά, θα αξιοποιήσει την ευρηματικότητα των Ευρωπαίων – θυμηθείτε ήδη τον «υβριδικό» μηχανισμό παρακολούθησης, που ήδη προωθείται να έχει διάσταση «εταιρική»/τεχνικής βοήθειας [εδώ κολλάει και ο ρόλος παρατηρητή-plus για το ΔΝΤ].

Τώρα, πού/πώς θεωρούμε πως συσχετίζεται αυτό με τις μεγάλες – σωστότερα: μεγαλοφανείς – κινήσεις Μέρκελ-Μακρόν, ενόψει Κορυφής και «Μέλλοντος της Ευρώπης;» Απλό: ο σχεδιασμός Μακρόν ήταν για μιαν αναδιάρθρωση της Ευρώπης – πάντως της Ευρωζώνης – που θα προλάβαινε τις μελλοντικές κρίσεις, βαθαίνοντας τους μηχανισμούς (λέει) αλληλεγγύης, στήριξης κοκ. Η απουσία Γερμανικής Κυβέρνησης, που δεν δείχνει να έχει προχωρήσει και πολύ με το σημερινό σχήμα στο Βερολίνο, οδήγησε στο να επιχειρείται τώρα η συζήτηση με την κρίση παρούσα • ενεστώσα• εδώ. Και μάλιστα με την απονομιμοποιητική λειτουργία του «οι αγορές θα διδάξουν [τους Ιταλούς] πώς να ψηφίσουν», ασχέτως του πώς περιμαζεύτηκε.

Ενώ, λοιπόν, η Ελληνική υπόθεση πήγαινε να είναι αποδεικτικός/demo του τι πρέπει να αλλάξει στον ESM ή στην στήριξη των τραπεζών ώστε να προληφθεί μια μεγαλύτερη κρίση, τώρα έρχεται να κλείσει επειγόντως ενώ η προαναγγελμένη κρίση είναι σε εξέλιξη.