ΕλληνοΤουρκικά: η απλούστερη εκδοχή είναι συνήθως η πιο σωστή

 

Θα ακουστεί υπεραπλουστευτικό, αλλά ήδη από τα χρόνια του Μεσαιωνικού σοφού μοναχού Occam, η απλούστερη εκδοχή τείνει να είναι η πιο σωστή.

Στον ορίζοντα της εξωτερικής πολιτικής (της οποίας έκπαλαι η άμυνα δεν είναι παρά μια διάσταση: όποιος την αντέχει, την χρησιμοποιεί…) οι Ελληνικές πολιτικές δυνάμεις κινούνται ανάμεσα σε καυγά στο Μακεδονικό και όξυνση στο Αλβανικό, αλλά τα ΕλληνοΤουρκικά έρχονται όλο και πιο κοντά. Ενώ το δόγμα των Αθηνών παραμένει στον αστερισμό Πέτρου Μολυβιάτη: «Τα ΕλληνοΤουρκικά υπάρχουν για να παραμένουν άλυτα!» Οι όποιες τάσεις Ανδρέα Παπανδρέου (Νταβός) και ΓΑΠ να πάνε σε κάτι σαν ξεπάγωμα απέτυχαν – τελεία και παύλα. Εν τω μεταξύ, η Άγκυρα από την εποχή του Σοσιαλδημοκράτη, ποιητή Ετσεβίτ μέχρις εκείνη του ρεαλιστή, μηχανικού Οζάλ και τώρα εκείνην του πρωτεϊκά μεταβαλλόμενου Ερντογάν, προωθεί ποικίλες θέσεις της. Άγαρμπα, «απαράδεκτα», επιτυχημένα στην τελική.

Καθησυχαστική περιβάλλουσα της Ελλαδικής στάσης αποφυγής κάθε κίνησης – δηλαδή εκχώρησης της πρωτοβουλίας στους απέναντι – είναι η ελπίδα/προσδοκία/ευχή/πεποίθηση ότι «οι Μεγάλοι της εποχής» θα συγκρατήσουν την Τουρκική πολιτική, τον Τουρκικό αναθεωρητισμό. Έτσι ζήσαμε την όμορφη ροζ φάση όπου η «Ευρώπη» και η Ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας θα εγκαθιστούσε «Ευρωπαϊκές» μορφές γειτονίας στην περιοχή μας. Θυμηθείτε το σπαρακτικό «τα σύνορα της Ελλάδα , είναι σύνορα της Ευρώπης», με δεδομένη την νύχτα των Ιμίων… Έτσι περάσαμε – ιδίως τώρα τελευταία, με τις φάσεις ψύχρανσης των ΑμερικανοΤουρκικών σχέσεων – στην πιο ζόρικη εκδοχή: ότι η βαθύτερη σχέση Ουάσιγκτον-Άγκυρας έχει διαταραχθεί, εμείς γινόμαστε το πιο καλό παιδί της γειτονιάς (Βάσεις/ facilities, ενεργειακές διοδεύσεις φυσικού αερίου και αυριανές έρευνες, συμμετοχή στην Ισραηλινή ασπίδα…), οπότε οι ΗΠΑ θα γείρουν σ’ εμάς. Αν η ελευθέρωση του πάστορα Μπράνσον δεν αρκούσε, τώρα η αναζήτηση από τον Τραμπ πατέντας προκειμένου να απελάσει/σπρώξει προς τα έξω τον Φετουλάχ Γκιουλέν ανταποκρινόμενος στο πάγιο αίτημα Ερντογάν (ώστε ο τελευταίος να μην διαταράξει, με την γνώση της Άγκυρας για τις συνθήκες θανάτου Κασόγκι, την άνετη σχέση ΗΠΑ με Σαουδική Αραβία) θάπρεπε να έχει αφυπνίσει – σε τι; Στο ότι η βολική επανάπαυση στο «οι Αμερικανοί – και το Ισραήλ – θα συμμαζεύουν πλέον τους Τούρκους» ίσως έχει χρονικό όριο. Αύριο; Μεθαύριο;

Διότι, εν τω μεταξύ, ο καλός εκείνος Μεβλούτ Τσαβούσογλου δεν μπορεί να το κάνει σαφέστερο: στα θέματα Αιγαίου και Ανατ. Μεσογείου υπάρχει η διπλωματική λύση. υπάρχει και η προσφυγή στα διεθνή δικαιοδοτικά όργανα. υπάρχει και «η τρίτη εκδοχή» όπως την βαφτίζουν τα Τουρκικά ΜΜΕ, αιδημόνως. (Για να μην χαθεί το υπονοούμενο, παρέπεμπε και στην Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση – εκείνην που διεκήρυξε τον Ιούνιο του 1995, το casus belli κατά της Ελλάδας «σε περίπτωση που»). Αφορμή η συζήτηση περί επέκτασης της Ελληνικής αιγιαλίτιδας από τα 6 μίλια – στα 12, αλλά στα Δυτικά με την κληρονομιά Κοτζιά. Αιτία η διεκδίκηση από την Τουρκία των φυσικών πόρων της Ανατολικής Μεσογείου, όπου (ανήμερα της επετείου ανακήρυξης της ΤΔΒΚ…) άρχισαν οι έρευνες ExxonMobil την Κυπριακή ΑΟΖ, καθώς βλέπουμε χάρτες χωρίς τ ην «σκιά» του Καστελόριζου να πληθαίνουν δείχνοντας την διεκδίκηση της Άγκυρας – οι παλιότεροι θυμούνται χάρτες για την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου, δεκαετία του΄70. Άλλος κλάδος της συζήτησης, η επανέναρξη συνομιλιών για το Κυπριακό (ή: τελική ευθεία προς το θάψιμο της διαδικασίας ΟΗΕ).

Α, ναι, και στον άμεσο ορίζοντα διαγράφεται συνάντηση Τσίπρα-Ερντογάν. «Η απλούστερη εκδοχή είναι η πιο σωστή» άμα θέλει κανείς να καταλάβει τι συμβαίνει. Όταν εσύ μένεις καθηλωμένος στην ακινησία, ο απέναντί σου καθορίζει το πλαίσιο κινήσεων.