Εναντίον του «Πόθεν Έσχες»

 

Τώρα, λοιπόν, που έφυγε το θέμα από την επικαιρότητα και έσβησε το κυνήγι των εντυπώσεων να πούμε δυο λόγια – αντίθετα προς την πολιτική ορθότητα– για εκείνη την άχρηστη, αθλιούτσικη και εν τέλει επικίνδυνη υπόθεση του «Ποθεν Έσχες». Επικίνδυνη, σημειωτέον, για την “τιμή και υπόληψη” ακριβώς εκείνων που (υποτίθεται ότι) πάει να περιφρουρήσει. Άχρηστη για εκείνο που (πάλιν υποτίθεται ότι) επιχειρεί να αναδείξει στον δημόσιο βίο, τη διαφάνεια, ας πούμε, και τον αποκλεισμό της διαπλοκής. Αθλιούτσικη διότι… την είδαμε την αθλιότητα. Την είδαμε στη λατρεία της “αποκάλυψης” ότι βουλευτές και υπουργοί της Αριστεράς έχουν περιουσίες – άρα… δεν δικαιούνται δια να ομιλούν! Την είδαμε στην αναζήτηση κρυμμένων λογαριασμών εκεί όπου είναι από χρόνια και χρόνια γνωστός. Την είδαμε, προπαντός, στη φρικτή επίθεση κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα, της μετανάστριας την οποία έκαψαν “άγνωστοι” με βιτριόλι (μια σημερινή φωτογραφία της, μετά από μια ντουζίνα επεμβάσεις στο πρόσωπό της, αξίζει όσο χίλιες επεξηγήσεις) και η οποία, ως σύμβολο, αναδείχθηκε σε ευρωβουλευτή – και βρέθηκε με λογαριασμούς 300.000 ευρώ.

Αυτό το «Πόθεν Έσχες», που όλοι τακτικά το αποκηρύσσουμε επειδή μόνον με το “Εσχες” ασχολείται, ουδέποτε δε με το “Πόθεν”, τελικώς λειτουργεί για να τροφοδοτεί την περιέργεια –«ποιος πολιτικός αρχηγός έχει τα περισσότερα;»/ «ποιος βουλευτής έχει τα πιο πολλά ακίνητα»/»τίνος είναι τα ακριβά αυτοκίνητα;»–, κυρίως όμως να δίνει λαβή σε ακραίες ρηχότητας σχόλια και μιντιακές προσεγγίσεις. Για δυο-τρεις μέρες! Ύστερα; Ύστερα, όλα στη σκιά και την αδιαφορία

Υπάρχει όμως και ένα άλλο, πιο βαθύ / πιο επικίνδυνο κύμα που σηκώνει αυτή η ιστορία του «Πόθεν Έσχες». Ανεβάζει τη ζήλια, τον φθόνο των ανθρώπων που δεν διαθέτουν περιουσιακό υπόβαθρο όσο εκείνοι της νομενκλατούρας. «Γιατί αυτοί κι όχι εμείς;». Είναι πολλοί αυτοί – και… είναι ψηφοφόροι. Έτσι, το να έχεις περιουσία ανάγεται σε αδίκημα ή, πάντως, σε υπόνοια παρανομίας.

Και περιμένετε να αρχίσει η δημοσιοποίηση –ή: η διαρροή– των «Πόθεν Έσχες», π.χ., των εκδοτών και δημοσιογράφων. Γλέντια!