Εντυπώσεις από την ΔΕΘ Αλ. Τσίπρα

 

Παρά την επαναληπτικότητα της σκηνοθεσίας της ΔΕΘ, όλο και κάτι χρήσιμο/ενδιαφέρον/με προοπτική αφήνεται να ανέβει στην επιφάνεια. Φέτος, πέρα από την εντυπωσιακή Αμερικανική παρουσία στην 83η Έκθεση και πέρα από το παράδοξο να συρρέουν από κάθε πλευρά Ευρώπης και Αμερικής μηνύματα στήριξης προς την Συμφωνία των Πρεσπών/την ομαλοποίηση των σχέσεων Ελλάδας/πΓΔΜ (όπου την πρωτοβουλία είχε μια Ελληνική Κυβέρνηση της Αριστεράς), ενώ συλλαλητήρια οργανώνονταν έξω στον δρόμο – χλωμά, είναι αλήθεια – από σχηματισμούς που στήριξαν δυνάμεις της Ευρωπαϊστικής Δεξιάς/Κεντροδεξιάς, η παρουσία του πρωθυπουργού σε μια (κατ’ ανάγκην) προεκλογική ΔΕΘ άφησε ένα ιδιότυπο ίχνος.

Πρώτα-πρώτα, σε επίπεδο ύφους: σε φάση αποκορύφωσης της έντασης, υψηλών τόνων κλπ. ο Αλέξης Τσίπρας πρόδηλα – σχεδόν επιμελημένα – επέλεξε να μείνει σε συγκριτικά χαμηλούς τόνους. Σχεδόν φιλικός προς τους δημοσιογράφους – και με παραμονή του επί 3 περίπου ώρες, ενώ και υπουργοί έφευγαν από το ακροατήριο – στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου, με περιορισμένες αιχμές στην βασική του ομιλία στο ξεκίνημα της ΔΕΘ. Παράλληλα μ’ αυτό, φρόντισε να δώσει μιαν εικόνα ανοίγματος της Κυβέρνησης προς το διεθνές σύστημα: η παρουσία του υπουργού Εμπορίου των ΗΠΑ Ουίλμπουρ Ρος, οι ΗΠΑ ως «τιμώμενη χώρα» της ΔΕΘ με έμφαση στην ψηφιακή οικονομία και την καινοτομία, αλλά προπαντός η αναγγελία ενεργειακών πρωτοβουλιών στην Βόρεια Ελλάδα (με υπουργούς ενέργειας των Βαλκανίων να συμπληρώνονται με την παρουσία του υπουργού Ενέργειας του Ισραήλ…) καθώς και η προαναγγελία ΑμερικανοΕλληνικού ενδιαφέροντος για τα Ναυπηγεία Ελευσίνας και Σκαραμαγκά από το σχήμα ΟΝΕΧ που μόλις «κέρδισε» το Νεώριο Σύρου – όλα αυτά επιμελώς δείχνουν προς άνοιγμα.

Αν έρθει τώρα κανείς στα δυο κεντρικά μέτωπα των ημερών – Μακεδονικό και μετα-Μνημονιακή προοπτική οικονομικής πολιτικής, πάλι θα συναντήσει προσεγμένα χαμηλούς τόνους. Με κάθε επιμέλεια ο Αλέξης Τσίπρας κατέθεσε το ότι «σεβαστή είναι η άποψη, σεβαστές και οι ευαισθησίες» των διαδηλωτών για το Μακεδονικό. Ζήτησε μόνο να διαφοροποιηθούν όσοι έχουν γνήσια διαφωνία με την Συμφωνία των Πρεσπών από «την ρητορική μίσους».

Ταυτόχρονα, πάντως, επεχείρησε να δείξει προς το ακροατήριό του – ιδίως το ΒορειοΕλλαδίτικο, δε – τις προοπτικές που (θεωρεί η Κυβέρνηση ότι) ανοίγονται για την περιοχή και την Θεσσαλονίκη ιδιαίτερα, από την ομαλοποίηση των σχέσεων των Αθηνών με τα Σκόπια. «Σε μια γραμμή Μπουτάρη», ο Τσίπρας θέλησε να ανεβάσει το εποικοδομητικό του ξεπεράσματος των αγκυλώσεων του παρελθόντος. Άλλωστε … αντίστοιχα έκανε και απευθυνόμενος στην Θράκη/στην Αλεξανδρούπολη μιλώντας για την ανάπτυξη του λιμανιού και το τέρμιναλ απο-υγροποίησης αερίου, καθώς και στην Καβάλα μιλώντας για τις προοπτικές των σιδηροδρομικών και νέων οδικών συνδέσεων με Βουλγαρία.

Κατά κάποιον τρόπο ανάλογα κινήθηκε και στο μέτωπο των προθέσεων μεταΜνημονιακής οικονομικής πολιτικής. Όπου, σε αντίθεση με τις συχνές-πυκνές αναφορές κυβερνητικών στελεχών π.χ. σε προοπτική ανατροπής των δεσμεύσεων για περικοπή των συντάξεων, έκανε μιαν ολόκληρη διαδρομή σε ναρκοπέδιο προθέσεων ώστε να τονίσει ότι (η πρόθεση είναι) σε συνεργασία με τους εταίρους/τους Θεσμούς να επιχειρηθεί η προσέγγιση, σταδιακά, μιας λιγότερο αυστηρής λύσης. Ενώ και το πλέγμα ελαφρύνσεων και κοινωνικών μέτρων – ΕΝΦΙΑ, φορολογικές και ασφαλιστικές μειώσεις, δημιουργία πρόσθετων μηχανισμών για Βοήθεια στο Σπίτι ή Ειδική Αγωγή, επιδοτήσεις ενοικίου – με ανάλογα προσεκτικό τρόπο πήγε και απλώθηκε στον χρόνο (τελικός ορίζοντας 2022). Πράγμα όχι ακριβώς σύνηθες για προεκλογική εποχή.

Τελευταίο, αλλ’ όχι αδιάφορο: ο Τσίπρας πιάστηκε από μια ερώτηση για να κάνει μιαν ευρύτερη τοποθέτηση για τα Ευρωπαϊκά, όπως αυτά ανοίγονται με την πορεία προς τις Ευρωεκλογές. Πήρε το υπολογισμένο (θα πίστευε κανείς) ρίσκο να διερωτηθεί εάν και κατά πόσον η Καγκελάριος Μέρκελ θα ξεστρατίσει από τον δρόμο της μετριοπάθειας για να κρατήσει τις εσωτερικές της ισορροπίες και κατά πόσον κάτι τέτοιο θα μπορούσε να λειτουργήσει από-ισορροπητικά στην συνολική Ευρωπαϊκή πορεία. Για να ταχθεί ο ίδιος υπέρ «ευρύτερης συμμαχίας δυνάμεων στην Ευρώπη» για να ανασχεθεί το ρεύμα ανόδου της ακροδεξιάς.

Ενδιαφέρον απ’ όπου και να το πιάσει κανείς.