Εξορυκτική βιομηχανία: Μια αφύπνιση (2)

 

Βλέπαμε χθες πως ο Σύνδεσμος Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων ξεκίνησε μια καμπάνια ενημερωτική/εξωστρέφειας, για την επεξήγηση των συνθηκών λειτουργίας του κλάδου υπό τις σημερινές συνθήκες. Αναπόδραστα, ένα κεντρικό μέτωπο προβληματισμού είναι εκείνο που αφορά την σχέση της βιομηχανίας εξόρυξης με το περιβάλλον. Και μάλιστα τόσο με το φυσικό περιβάλλον – που κατ’ ανάγκην αλλοιώνεται, τραυματίζεται ή και καταστρέφεται από την εξορυκτική και μεταλλευτική δραστηριότητα – όσο και με το υπόλοιπο ανθρωπογενές περιβάλλον, ιδιαίτερα στην Ελληνική περίπτωση, αυτό αναφέρεται στην τουριστική ανάπτυξη.

Εδώ, το ενημερωτικό υλικό με το οποίο ο ΣΜΕ τροφοδότησε όποιον ενδιαφέρεται να μάθει (στην απλή αυτή διατύπωση κρύβεται η κυριότερη πρόκληση: ποιοι και πόσοι ενδιαφέρονται αληθινά να δουν πίσω από τα -αρνητικά – στερεότυπα;) είχε ενδιαφέρον. Από τις πρωτοβουλίες που έχουν τελευταία αναληφθεί ή προωθούνται στην Ελλάδα – το “Βαγονέτο” στον Παρνασσό, τα περιπατητικά μονοπάτια ή το Μεταλλευτικό Μουσείο Μήλου, η πίστα για αγώνες μοτοσυκλέτας  στα Μάρμαρα Διονύσου, οι σχεδιασμοί για το Λαύριο – με μια λογική αναβάθμισης και του τουριστικού ενδιαφέροντος, ή πάλι οι ευρείας κλίμακας αποκαταστάσεις τοπίου μετά την ολοκλήρωση της λατομικής ή μεταλλευτικής δράσης, το πεδίο είναι μεγάλο και ποικίλο. Σημειωτέον ότι και μείζονος παρεμβάσεις όπως των λιγνιτωρυχείων , ή τώρα του χρυσού, “κουβαλούν” μαζί τους σχέδια ανάπλασης: το ζήτημα είναι, όλα αυτά, να λειτουργούν πειστικά.

Όμως, από την ενημέρωση του ΣME προέκυψαν και πλήθος παραδειγμάτων/υποδειγμάτων τόσο από δράσεις αποκατάστασης του περιβάλλοντος ευρύτατης κλίμακας, όσο και από πρωτοβουλίες και δράσεις μετά της εξόρυξης. Από ευρύτατης κλίμακας αποκαταστάσεις σε Σουηδία, ΗΠΑ ή Αυστραλία μέχρι την τουριστική αξιοποίηση των αλατορυχείων σε Αυστρία ή Πολωνία  την δημιουργία τζαμιού σε ορυχείο αλατιού στο Πακιστάν ή καθολικού ναού και νοσοκομείου σε ανάλογο στην Κολομβία, και την δημιουργία μεγάλου ξενοδοχειακού συγκροτήματος στην Κίνα μέσα στον χώρο – εξαντλημένο – μεταλλείου. Τα παραδείγματα δεν γίνεται να σε αφήσουν αδιάφορο.

Μπορούν όμως να πείσουν αυτά την κοινή γνώμη; Μπορούν να σπάσουν τα αρνητικά στερεότυπα; Δύσκολα και με κόπο! Πάντως η εξορυκτική δραστηριότητα που σήμερα στην Ελλάδα προσφέρει 115.000 θέσεις εργασίας, που προγραμματίζει επενδύσεις 1,3 δις σε υποδομές και ενεργητικό σε ορίζοντα 2018, αλλά και που έχει αποκαταστήσει 35% της έκτασης εξόρυξης (από το 1979 έως σήμερα) δηλαδή 65.000 στρέμματα γης, που έχει ακόμη φυτέψει σχεδόν 3 εκατομμύρια δέντρα και θάμνους μέσα σε μια δεκαετία,  της αξίζει μια προσπάθεια…