Επαναδρομολόγηση του Σχεδίου Μακρόν από την Unter den Linden;

 

Όταν στην προηγούμενη σύνοδο του Eurogroup οι ΥΠΟΙΚ Γαλλίας Μπρυνό Λεμαίρ και Γερμανίας Όλαφ Σολτς παρουσίασαν σε πρώτη μορφή κοινό σχέδιο για την ενδυνάμωση της Ευρωζώνης (σχέδιο που θεωρήθηκε ότι ανταποκρινόταν στο εδώ και μήνες κάλεσμα του Προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν για σοβαρή μεταρρύθμιση της Ευρωζώνης, μεταρρύθμιση που να ανταποκρίνεται δηλαδή στις «υπαρξιακές προκλήσεις» του Ευρωπαϊκού εγχειρήματος) η υποδοχή υπήρξε ψυχρή. Υπουργοί όπως της Ολλανδίας – Βόιπκε Χέχτσφε – αλλά και της Αυστρίας – Χάρτβικ Λαίγκερ – ζήτησαν πρόσθετα στοιχεία, ποσοτικές εκτιμήσεις, θεσμικές διευκρινήσεις. Γενικά, τότε, είχε επικρατήσει μεγάλη επιφυλακτικότητα για το αν θα υπήρχε μια πιθανότητα να προχωρήσει κάτι το απτό μέσα στο 2018.

Ήδη όμως, το γεγονός ότι ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ Όλαφ Σολτς – μιλώντας στο Βερολίνο, στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ, στην Unter den Linden, όπου έχουν φοιτήσει από τον Μπίσμαρκ μέχρι και τους Μαρξ-Ενγκελς, από τον Χέγκελ μέχρι και τον Λίμπκνεχτ, σε κοινό πάντως εξ ορισμού επιφυλακτικό για την μετεξέλιξη της Ευρώπης – πήρε την πρωτοβουλία και να στηρίξει το κοινό σχέδιο για προϋπολογισμό της Ευρωζώνης με στόχευση τις επενδύσεις για να προχωρήσει η ανταγωνιστικότητα και η οικονομική σύγκλιση, αλλά και να ταχθεί υπέρ ενός ESM «με μεγαλύτερη δικαιοδοσία και δυνατότητα να προετοιμάσει και να εφαρμόσει Προγράμματα βοήθειας σε χώρες που αντιμετωπίζουν δυσχέρειες», φθάνοντας μάλιστα μέχρι τον δανεισμό σε τράπεζες –  το γεγονός αυτό δείχνει ότι η πορεία προς το Eurogroup της 3ης Νοεμβρίου μπορεί αν όχι να οδηγήσει στην κατάληξη, πάντως σε προώθηση του σχεδίου. Βέβαια ο Σολτς επέμεινε στην Γερμανική θέση ότι ο «Προϋπολογισμός Ευρωζώνης» θα πρέπει να είναι ενσωματωμένος στον γνώριμό μας Προϋπολογισμό της ΕΕ (άρα να μείνει σε χαμηλές πτήσεις). Όσον αφορά δε την στήριξη του ESM σε χώρες που βρίσκονται σε ανάγκη, διευκρίνισε ότι αυτές θα πρέπει ήδη «να εφαρμόζουν καλές πολιτικές». Επίσης ευθέως παραδέχθηκε ότι όλα αυτά τα μέτρα δεν θα φθάσουν – στο ορατό μέλλον – εκεί που θα «έδενε» η Ευρωζώνη, δηλαδή στο σχέδιο κοινής ασφάλισης των καταθέσεων (που θα ολοκλήρωνε την Τραπεζική Ένωση). Κάτι τέτοιο θα είναι «το τέλος του δρόμου», το οποίο όμως και απέχει, και πολλές προϋποθέσεις έχει.