Επιστροφή – σε άλλον κόσμο

 

Κάθε επιστροφή από καλοκαιρινή ανάπαυλα – παλιά λεγόταν «διακοπές», εδώ και καιρό δεν κυριολεκτείται : από την μια η κρίση και τα απόνερά της, από την άλλη η παγίδα από τις δυνατότητες της ιντερνετικής επικοινωνίας, υπέσκαψαν την έννοια  των διακοπών – υποχρεώνει να ξαναπιάσεις το νήμα από εκεί που βρισκόταν νωρίτερα. Φέτος, η συσσώρευση γεγονότων κάνει αυτήν ακριβώς την προσπάθεια διαφορετική υπόθεση.

Στο ένα άκρο υπάρχει η φρίκη της πυρκαγιάς στο Μάτι, από κοντά και η αστοχία στην διαχείρισή της. Στο άλλο άκρο, χθες κιόλας, ήταν το τέλος της εποχής των Μνημονίων με όλα όσα επιβάλλει σε ανάληψη ευθύνης και προβολή στο μέλλον. Όμως μέσα στις λίγες ημέρες ανάμεσα στα δυο ορόσημα συσσωρεύτηκαν πυκνά και βαριά σε συνέπειες γεγονότα: η απελευθέρωση των δυο Ελλήνων στρατιωτικών που κρατούνταν επί πέντε μήνες στην Ανδριανούπολη ασφαλώς και καταγράφηκε στα θετικά, αλλά η αίσθηση του ότι δεν καταλαβαίνουμε τι ακριβώς μεσολάβησε, τι δυνάμεις κινήθηκαν και ίχνος μένει πίσω, δεν ευχαριστεί και  τόσο. Πόσο μάλλον όταν στα – όχι σπάνια – επεισόδια μεταξύ Τούρκων και Ελληνων ψαράδων, από Σαμοθράκη μέχρι και Νότιο Αιγαίο γνώριμα, μπήκαν τώρα στο προσκήνιο πυροβολισμοί (ενδεχομένως και κατά ριπάς). Φόντο αυτής της κατάστασης, θέλουμε/δεν θέλουμε, η οικονομική-και-όχι-μόνο αποσταθεροποίηση στην γειτονική Τουρκία, με παραπίσω σε εξέλιξη την διαμάχη ΗΠΑ-Τουρκίας  που  δεν δείχνει να αποκλιμακώνεται. Άλλη, διόλου ασήμαντη εξέλιξη από δικιά μας μεριά, η απότομη (αν και όχι ακριβώς αιφνίδια…) επιδείνωση στις Ελληνο-Ρωσικές σχέσεις με αντικείμενο τις ρωσικές κινήσεις παρασκηνίου για αποικοδόμηση της Συμφωνίας των Πρεσπών, φτάνοντας μέχρις απελάσεις Ρώσων διπλωματών, αντιμέτρων της Μόσχας, έντονων τοποθετήσεων των δυο ΥΠΕΞ – ασυνήθιστα πράγματα.

Όλα αυτά, με διατήρηση σε υψηλούς τόνους της πολιτικής αντιπαράθεσης – αναμενόμενο θα πείτε – πλην όμως… Πλην όμως αξίζει κανείς, ίσως, να περισυλλέξει κάποια -δειλά, πλην υπαρκτά – σημάδια που δείχνουν προσγείωση σε κάτι που σαν να ανταποκρίνεται στην κρισιμότητα των καιρών. Πρώτη, η πρωτοβουλία Μητσοτάκη την επόμενη κιόλας της τραγωδίας στο Μάτι να κινηθεί στην κατεύθυνση της από κοινού αναζήτησης οικονομικής (και όχι μόνο) στήριξης για την επόμενη μέρα της Πυροσβεστικής, της πολιτικής προστασίας κοκ: Ίδρυμα Νιάρχου αρχικά, με την Κυβέρνηση να προσέρχεται, αλλά και σειρά άλλων προσφορών. Που βρήκαν – θεωρούμε -μιαν ουσιώδη έκφραση στου Ανδρέα Δρακόπουλου την τοποθέτησή «η δωρεά ενέχει στοιχεία συμβολής την εμπέδωση της – τόσο αναγκαίας ιδίως σήμερα – εθνικής ενότητας».

Αξίζει όμως να πάει κανείς και στην από μέρους του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Κατρούγκαλου (που συνόδευσε τους 2 στρατιωτικούς πίσω στην Ελλάδα) αναγνώριση ότι «κι άλλες πολιτικές δυνάμεις προσπάθησαν να συμβάλουν με τις διεθνείς τους επαφές» στην λήξη του επεισοδίου. Θα λέγαμε ότι και στην ΕλληνοΡωσική ένταση, δε, η αναμενόμενη πολιτική αντιπαραθετικότητα έμεινε κάπως πίσω – υπήρξε αυτοέλεγχος όλων, ώστε να μην ξεφύγουν τελείως οι σημαντικές αυτές  διμερείς σχέσεις.

Σημαίνουν τίποτα όλα αυτά; Πιθανόν όχι. Όχι άμεσα. Η σπαρμένη εχθροπάθεια εύκολα καταπνίγει κάθε άλλο αντανακλαστικό του πολιτικού συστήματος. Ας έχει καταγραφεί, πάντως, και του Γιώργου Κύρτσου η αναφορά στην αναζήτηση από πλευράς πολιτικών της ΕΕ «που έχουν δικαίωμα υπογραφής στο Ελληνικό ζήτημα» του κατά πόσον θα γινόταν να υπάρξει κάποτε/υπό συνθήκες συνευθύνη ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ σε επίπεδο διακυβέρνησης.

Υπάρχουν πράγματα που φορές-φορές ωριμάζουν χωρίς πολλή βαβούρα.