Ευρωπαϊκά διεθνή στιγμιότυπα

 

Η πύκνωση των εσωτερικών γεγονότων – είδαμε να ξεδιπλώνεται ζωηρά το κλίμα κόντρας Κυβέρνησης/ΣΕΒ, έχουμε ήδη και την μετακίνηση/επίσπευση των αυτοδιοικητικών εκλογών για τον Μάιο 2019 μαζί με τις Ευρωεκλογές, προστέθηκε τώρα και η απέλαση Ρώσων διπλωματών για υποκίνηση εκδηλώσεων εναντίον της Συμφωνίας των Πρεσπών για το Μακεδονικό – αλλά και η παράλληλη κινητικότητα σε διεθνή μέτωπα που εμπλέκουν άμεσα την Ελλάδα – Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ με το Μακεδονικό κεντρικά στο «μενού» και με συνάντηση Τσίπρα-Ερντογάν, οριστικοποίηση της enhanced surveillance/ενισχυμένης εποπτείας για την μετά-το-Μνημόνιο εποχή από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή – όλα αυτά έχουν αποκρύψει από το κεντρικό πεδίο προσοχής εξελίξεις στην «Ευρώπη» και τον κόσμο που δεν είναι σώφρον να χάνουμε από τα μάτια μας. Προτείνουμε στον αναγνώστη μια σύνοψη 3 στιγμιότυπων.

 

  • Κατολίσθηση στην Βρετανική Κυβέρνηση, καθώς κεντρικοί υπουργοί – ο Ντέηβιντ Ντέηβις, υπουργός με χαρτοφυλάκιο το Brexit και σε μικρή χρονική απόσταση ο ακόμη πιο εμβληματικός Μπόρις Τζόνσον, υπουργός Εξωτερικών που ουδέποτε παραμέρισε τις ηγετικές του φιλοδοξίες – παραιτήθηκαν από την Κυβέρνηση της Τερέζας Μέι επειδή επιχειρεί να πορευθεί τον δρόμο ενός soft Brexit. Δηλαδή με μια εκδοχή Brexit θεωρούμενη «φιλική προς τις επιχειρήσεις», που θα διατηρήσει αρκετούς δασμούς με την ΕΕ, (είτε σε μορφή Τελωνειακής Ένωσης, είτε συμμετοχής στην Εσωτερική Αγορά). Σάλος σχετικά με το αν αυτοί οι κραδασμοί θα καταλήξουν να αδυνατίσει μέχρι πτώσεως η ίδια η Τερέζα Μαίη, ένταση στις τάξεις των Συντηρητικών («η χώρα θα καταλήξει αποικία της ΕΕ» έγραψε στην επιστολή παραιτήσεώς του ο Μπόρις Τζόνσον), ερωτηματικά για τον αντικαταστάτη του Τζόνσον Τζέρεμυ Χαντ (οπαδό τoυ Βremain, καθώς και μιας «λύσης τύπου Νορβηγίας»). Ενώ όμως εκεί επικεντρωνόταν η συζήτηση περί Μεγ. Βρετανίας, η κρίσιμη διάσταση μάλλον είναι αλλού: τι ακριβώς υποδοχή θα επιφυλάξουν «οι Βρυξέλλες», οι υπόλοιποι 27 της ΕΕ και οι θεσμικές ισορροπίες τους στην απόπειρα συνδιαλλαγής της Τερέζας Μαίη; Και τι θα γίνει αν της αντιταχθεί – και στην Μεγ. Βρετανία – ένας λόγος περί αρχών του Κοινοτικού/Ενωσιακού Δικαίου και περί pacta sunt servanda;
  • Ανάλογα ερωτήματα βρίσκει κανείς και στον πυρήνα της ίδιας της Κορυφής του ΝΑΤΟ, που εμείς την βλέπουμε αρκετά στρεβλωτικά (λόγω Μακεδονικού ή πάλι των προσπαθειών να «ανέβει» το ζήτημα των 2 Ελλήνων στρατιωτικών που κρατούνται στην φυλακή της Ανδριανουπολης). Ενόψει της Συνόδου, ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίσθηκε με εναρκτήριο λάκτισμα άγαρμπη καταγγελία κατά της Γερμανίας ότι έχει γίνει «όμηρος της Ρωσίας στα ενεργειακά». Αλλά και πρόταση να αναβαθμίσουν όλες οι χώρες τις αμυντικές τους δαπάνες στο 4% του ΑΕΠ τους (τώρα ο στόχος είναι 2% και μόνον 5 χώρες από τις 29 τον επιτυγχάνουν – ναι, η Ελλάδα είναι μια απ’ αυτές: η Γερμανία είναι κάπου στο 1%, οι ΗΠΑ στο 3,5% αν και ο Τραμπ το μετράει 4,2%).
  • Εν τω μεταξύ, νοτιότερα και πιο στα ανατολικά, στην Ιταλία που μόλις κατόρθωσε να στεριώσει Κυβέρνηση σοβεί ενδοκυβερνητική κρίση με αφορμή – τι άλλο; – το Προσφυγικό/Μεταναστευτικό. Ο υπουργός Εσωτερικών (και επικεφαλής της Λέγκας του Βορρά) Ματτέο Σαλβίνι βρίσκεται σε ευθεία αντιπαράθεση με την υπουργό Αμύνης Ελιζαμπέτα Τρέντα (που ανήκει στο Κίνημα των Πέντε Αστέρων) με αφορμή ένα ακόμη πλοίο με  67 μετανάστες, που ο Σαλβίνι θέλει να αποκλεισθεί από τα Ιταλικά λιμάνια. Όμως πρόκειται για … πλοίο της Ιταλικής Ακτοφυλακής – Diciotti  – όπου μεταφέρθηκαν οι 67 από άλλο Ιταλικό πλοίο – Vos Thalassa – όπου «είχαν εξεγερθεί». Ο Σαλβίνι δεν δέχεται ότι «είναι μετανάστες όσοι κατάλαβαν πλοίο με την βία». Η Τρέντα αντιλέγει «δεν μπορούμε να κλείνουμε Ιταλικά λιμάνια σε Ιταλικά πλοία». Και τα αδιέξοδα πυκνώνουν, ενώ η διάβαση της Ισπανίας ήδη δείχνει να γίνεται η νέα πρόσβαση στην Μεσόγειο…

 

Eπιστρέψτε, τώρα, στην δική μας πολιτική καθημερινότητα. Κι, αν δεν αισθανθείτε ότι ζούμε κάπως «σε διαφορά φάσης», προσέξτε!