Ζώντας στα χρόνια της προστασίας

 

Ήταν ήδη την περασμένη βδομάδα – μετά το στυφό Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου – που η Ελλάδα φάνηκε ότι αποκτά “δίχτυ προστασίας” στις εξελίξεις που έρχονται. Έρχονται σιγά-σιγά. με  κόστος φθοράς. με εξαντλητικές διαδικασίες και με διαρροές και με άγαρμπη διαχείριση δημοσιότητας και με χρονοτριβή. με κόστος που καθημερινά αυξάνεται. με πισωγυρίσματα και με αδιέξοδα. Όμως ένα “δίχτυ προστασίας” εγκαθίσταται: ουσιαστικά αυτό ήταν που συμφωνήθηκε στην συνάντηση Άγκελας Μέρκελ και Κριστίν Λαγκάρντ που, μεταξύ άλλων βέβαια αλλά με έμφαση στον “φάκελο Ελλάδα” συμφωνήσαν to keep the ball rolling: δηλαδή ναι μεν να διευκολυνθεί το εκλογικό ημερολόγιο του Βερολίνου (όχι αποφάσεις για το Ελληνικό χρέος πριν τις Γερμανικές εκλογές) αλλά και οι ισορροπίες του Ταμείου (περιγραφή των μέτρων που οι “εταίροι” θα λάβουν για την Ελλάδα, ώστε το πρόδηλα μη-βιώσιμο χρέος να γίνει κάτι σαν διαχειρίσιμο), με “αντίδωρο” την παραμονή του ΔΝΤ στο Πρόγραμμα “και βλέπουμε”.

Αυτό το κατ’ αρχήν δίχτυ προστασίας, ήρθε τώρα να συγκεκριμενοποιηθεί και να υποστασιοποιηθεί με την αντίστοιχη συνάντηση/συνεννόηση Άνγκελας Μέρκελ με Μάριο Ντράγκι. Εκεί, με τον χολερικό Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και τους μαξιμαλισμούς του να μπαίνουν προσώρας στο ράφι, προδιαγράφηκε πιο τεχνικά και διαδικαστικά και το δίχτυ ασφαλείας: το Βερολίνο ναι μεν δεν θα συναινέσει να αποφασιστούν άμεσα τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το Ελληνικό χρέος, αλλά θα δεσμευθεί με κάτι σαν “οδικό χάρτη” για τέτοια μέτρα, ενδεχομένως με νέας εποχής conditionality(κάτι σαν ρύθμιση χρέους με προϋπόθεση κλιμακωτές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, ας πούμε;) που θα αρκέσει στην ΕΚΤ προκειμένου να επιτρέψει – άμα με το καλό η Κυβέρνηση Τσίπρα καταφέρει να την κλείσει τεχνικά την τωρινή αξιολόγηση – την πρόσβαση της Ελλάδας στην ποσοτική χαλάρωση/το διαβόητο Q.E.

Το διπλό αυτό δίχτυ ασφαλείας θα σημάνει δυο πράγματα για μας: ούτε πολιτικός στραγγαλισμός της Κυβέρνησης Τσίπρα, ούτε πρόσθετη αφαίμαξη της Ελληνικής οικονομίας (ιδίως μέσω αφανισμού του τραπεζικού συστήματος: εδώ μπαίνει στην πραγματικότητα στην μέση το Q.E.), που θα καθιστούσε το γύμνασμα άνευ νοήματος. Θα σημαίνει δυο πράγματα και για τους έξω: μη-δηλητηρίαση του δικού τους τωρινού κλίματος από την  υπόθεση “Ελλάδα”, μη-οριστική απόφαση για τίποτε.

Α, ναι! Την ίδια στιγμή φαίνεται πως ένα άλλο δίχτυ ασφαλείας απλώνεται: πρόκειται για την παρέμβαση Ουάσιγκτον στην Άγκυρα, να συμμαζευτεί κάπως η τουρκική επιθετικότητα στο Αιγαίο. Αν και αυτό το δίχτυ ασφαλείας επιβεβαιωθεί (και λειτουργήσει: Ερντογάν είναι αυτός!), τότε το 2017 παύει να θυμίζει ναρκοπέδιο.

Βέβαια, όλα αυτά σημαίνουν ότι η πορεία της Ελλάδας καθίσταται ακόμη πιο ετερόνομη. Αλλά…