Η αναζήτηση της βιωσιμότητας από κάτω προς τα πάνω

 

Βλέπαμε χθες πώς το 2ο Συνέδριο για την «Βιωσιμότητα στην Ν.Α. Ευρώπη και την Μεσόγειο» πήγε να δώσει την υψηλότερη κλίμακα/ευρύτερη ματιά προβληματισμού, σε σχέση με την τρέχουσα ελληνική μας πολιτική-οικονομική «επικαιρότητα».

Να ομολογήσουμε ότι σε μια συνεδρία, κάπου στο μέσο της διοργάνωσης, υπήρξε μια παρουσία της θεωρούμενης ως ενδιάμεσης κλίμακας αντιπροσώπευσης – εκείνη της περιφερειακής και τοπικής αυτοδιοίκησης. Εκεί όπου (υποτίθεται, έχουμε μάθει να λέμε…) η αντιπροσώπευση και η επίλυση προβλημάτων βρίσκεται πλησιέστερα στον πολίτη. Ακούσαμε εκεί τον Κώστα Μπακογιάννη – Περιφέρεια Κεντρικής Ελλάδος – να ξιφουλκεί υπέρ των «νέων ιδεών, νέων πρακτικών, που γεννιόνται από τα κάτω προς τα πάνω». Αυτά όμως όχι θεωρητικά/ διακηρυκτικά αλλά με βάση πρωτοβουλίες της Περιφέρειας στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση, την ψηφιακή διακίνηση εγγράφων, την συνεχή διαφάνεια της Διοίκησης. Που, έτσι, «ανταποκρίνεται στα «θέλω» των πολιτών».

Αντίστοιχα παραδείγματα έδωσε από προσεγγίσεις «έξυπνης γεωργίας» ή/και ολοκληρωμένης ανάπτυξης γύρω από τα πολιτιστικά ως πλατφόρμα ανάπτυξης του τουρισμού. Θέλησε ο Κ. Μπακογιάννης – καθ’ οδόν, αντιλαμβανόμαστε, για την διεκδίκηση του Δήμου Αθηναίων – να δείξει πώς μεταφράζεται στα καθ’ ημάς η λογική ότι «η τοπική αυτοδιοίκηση ανά τον κόσμο έχει μετατραπεί σε εργαστήρι για την δημόσια πολιτική».

Επειδή περί Δήμου Αθηναίων ο λόγος, στο ίδιο πάνελ η Αντιδήμαρχος Πρασίνου και Αστικής Ανθεκτικότητας (Resilience για όποιον αναζητά την πηγή της λέξης/έννοιας…) του Δήμου Ελένη Μυριβίλη περιέγραψε πώς ο Δήμος Αθηναίων, με ευρεία διαβούλευση – 1000 δημοτών και ειδικών -, προσπάθησε να σχεδιάσει στρατηγικές ανθεκτικότητας για την πόλη, με ορίζοντα 2030. Πώς, με άλλα λόγια, η Αθήνα θα αντισταθεί στην υπερθέμανση ή στην κλιματική αλλαγή, πώς μπορεί να υλοποιηθεί η καμπάνια «δροσερές γειτονιές». Όποιος έζησε το φετινό καλοκαίρι στην Αθήνα, καταλαβαίνει…΄

Ίσως όμως η πειστικότερη να υπήρξε η τοποθέτηση του Δημήτρη Παπαστεργίου, του Δήμαρχου Τρικάλων («Τρικκαίων» είναι το σωστό…). Ο οποίος μίλησε σε χαμηλούς τόνους για τις βήμα-βήμα πρωτοβουλίες στην πόλη του όπως η χρήση ποδηλάτου ή, πάλι, η ηλεκτρονκή διακυβέρνηση και η ιντερνετική συνδεσιμότητα, αλλά και το άνοιγμα σε μια λογική εκπαίδευσης και ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας. Γνωρίζοντας πόσο τα Τρίκαλα θεωρούνται Ελληνική εκδοχή tech city, φρόντισε να διευκρινήσει «ότι η τεχνολογία δεν είναι προορισμός, απλώς το μέσο για να κάνουμε τις πόλεις μας πιο ανοιχτές και ασφαλείς και, εν τέλει, βιώσιμες». Γι’ αυτόν, οι περιβόητοι «17 στόχοι» του ΟΗΕ για την Βιώσιμη Ανάπτυξη θάπρεπε/να μπορούσαν να λειτουργήσουν ως τρόπος βαθμολόγησης της Αυτοδιοίκησης.

Ενδιαφέρον, έχουμε σε 7 μήνες κάλπες για Περιφερειακές/Δημοτικές εκλογές.