Η ανηφορική συζήτηση περί μικρομεσαίων (συνέχεια)

 

Η προσέγγιση του Γενικού Διευθυντή του ΣΕΒ Άκη Σκέρτσου αναφέρθηκε κυρίως στις προκλήσεις για «μετά-την-λήξη-του Προγράμματος». Δηλώνοντας ευθέως ότι βλέπει «το ποτήρι μισογεμάτο», αναφέρθηκε σε 4 διαρθρωτικές αδυναμίες που απομένουν μετά την κρίση/παρά την διόρθωση που έχει επέλθει, σε 4 στοιχεία κληρονομιάς της κρίσης, αι σε 5 προκλήσεις για το μετά-την-κρίση.

Πρώτα οι εναπομένουσες διαρθρωτικές αδυναμίες: Το δημόσιο χρέος (που ξεκίνησε στα 126% του ΑΕΠ στο ξεκίνημα της κρίσης για να βρεθεί στο 178% σήμερα, εν πολλοίς λόγω της κατάρρευσης του ΑΕΠ). Ύστερα, η εναπομένουσα ροπή προς κατανάλωση, που δεν αφήνει να παγιωθεί παραγωγή διεθνώς εμπορεύσιμων αγαθών. Πάντα, το μικρό μέγεθος των επιχειρήσεων, και τούτο… παρά την εξαφάνιση χιλιάδων μικρών! Τέλος οι αδύναμοι θεσμοί, όσο κι αν έχουν επιμέρους βελτιωθεί κριτήρια του Doing Business.

Σε αυτά, προστέθηκαν στοιχεία «κληρονομίας» της κρίσης: η υψηλή φορολογία/οι υψηλοί συντελεστές, που απαξιώνουν την φορολογητέα ύλη (καύσιμα/ποτά/τσιγάρα), τα κόκκινα δάνεια και το ακριβό χρήμα που στραγγαλίζουν την χορήγηση πιστώσεων, η προϊούσα αποεπένδυση (από +4,9% του ΑΕΠ, επενδύσεις σε -7,8%, έναντι μέσου όρου +12,3% της ΕΕ), συν η τραγικά υψηλή ανεργία.

Όσο για τους στόχους μετά-τα-Μνημόνια, εδώ έρχεται η προσδοκία αναγέννησης της μεταποίησης (με στόχο το 8,5% του ΑΕΠ να γίνει 12% έως το 2025) η βελτίωση της Παιδείας (ώστε να υπάρχει διαθέσιμο κατάλληλο εργατικό δυναμικό), η ανάσχεση αν μη αντιστροφή του brain drain – και, πάντα, η αντιμετώπιση της γήρανσης του πληθυσμού που τακτικά κρύβουμε κάτω από το χαλί.

Μπροστά, λοιπόν, σ’ αυτό το σκηνικό, ξεκίνησε η συζήτηση για το μέλλον των ΜμΕ . Όπου δόθηκαν από πρωταγωνιστές των τελευταίων χρόνων/επιχειρήσεις που μεγάλωσαν και απογειώθηκαν όπως η Pharmaten στο φάρμακο ή το Upstream στις ψηφιακές υπηρεσίες, κυρίως όμως – θεωρούμε – ένα εντυπωσιακό, προσωπικό αφήγημα από τον Σπύρο Θεοδωρόπουλο της Chipita. Ο οποίος, πάντα ρεαλιστής και χαμηλότονος, ερωτώμενος «με τι όραμα ξεκίνησε την περιπέτεια της ζωής του» προσγείωσε την συζήτηση με την απάντηση «να βγάζουμε μεροκάματο, προσπαθούσαμε. να βγάζουμε τον μήνα. να καλύπτουμε τις υποχρεώσεις». Έτσι έδειξε το πώς αληθινά ξεκινάει κάνες την πορεία: χαμηλά! Επίσης περίγραψε πώς από τα γαριδάκια που παρήγε, σκέφτηκε να περάσει στα μακράς διαρκείας συντήρησης κρουασάν «για να μας παίρνουν πιο στα σοβαρά».

Πώς βρίσκει κανείς κεφάλαια, όμως; Χρειάζεται να έχεις ένα track record να δείξεις, χρειάζεσαι και ένα business plan(«όταν εγώ παρουσίασα το δικό μας, το αρχικό, ο Θεός να το ‘κανε business plan!”) . Κυρίως όμως «πίστη σ’ αυτό που πας να κάνεις – να φαίνεται ότι το πιστεύεις και το θέλεις». Άλλη παρακαταθήκη Θεοδωρόπουλου, «ποτέ μια δουλειά μόνος σου», συνεργασίες και άνοιγμα. Όταν πια μια επιχείρηση έχει ριζώσει, «πρώτιστο ρόλο παίζει η καινοτομία, που δυστυχώς δεν υπάρχει συχνά στην ΜμΕ», πλην προτύπων περιπτώσεων. Πάντα όμως, focus στον καταναλωτή «στην αγορά που θεωρείς ότι κυνηγάς».

Δυο ακόμη στοιχεία: «καλά τα start-ups, αλλά κινδυνεύουν να θεωρηθούν λύση-θαύμα, που δεν είναι. «Και ποια είναι, τώρα, η μεγαλύτερη πρόκληση;» «Η αυριανή. Το επόμενο βήμα!» Και κάτι ακόμη: πώς όταν ωριμάσεις και μεγαλώσεις παραδίδεις την σκυτάλη;

Η πιο ουσιώδης κατάθεση μιας ενδιαφέρουσας ημέρας, αυτή.