Η διαπραγμάτευση του «ή όλα ή τίποτε» προσγειώνεται

 

Κινδύνεψε να λειτουργήσει αρνητικά – εντελώς αρνητικά! – η αίσθηση ότι, σ’ αυτήν την κρίση της διαπραγμάτευσης της Ελλάδας με τους “εταίρους”, υπάρχει /έχει στηθεί για την χώρα μας ένα δίχτυ ασφαλείας. Για λόγους που δεν αφορούν εμάς, αλλά τις δικές τους (= κυρίως των Γερμανών) μέριμνες και ισορροπίες, το εκλογικό τους ημερολόγιο, το απρόβλεπτο ή/και άβολα προβλεπτό των δικών τους εξελίξεων (άνοδος του Βίλντερς στην Ολλανδία, παραμονή Λεπέν σε υψηλά ποσοστά στην Γαλλία, διάλυση της μακαριότητας των Χριστιανοδημοκρατών στην Γερμανία), έχει γίνει αισθητό ότι “η Ελλάδα δεν θα αφεθεί να κρασάρει” τον Ιούλιο. Μετά και την συμφωνία Μέρκελ-Λαγκάρντ διαφάνηκε ότι με κάποια πατέντα, μέσω ESM ή με back-to-back χρηματοδότηση, ή με τωρινή πρόχειρη συμφωνία αλλά με δόσεις, δεν θα αφεθεί η Ελλάδα χωρίς πόρους για τα οφειλόμενα για ομόλογα εις χείρας ΕΚΤ κλπ. το καλοκαίρι. (Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, και την υπεραπόδοση των δημοσιονομικών το 2016. Άμα έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα της τάξεως του 2% του ΑΕΠ, όλο και κάτι θάχει απομείνει ταμιακά το πρώτο 6μηνο του 2014 – όχι;)

Αυτό, λοιπόν, κινδύνεψε να “μεταφρασθεί” από την Αθήνα σε τράβηγμα της διαπραγμάτευσης εις μήκος. Με την – κατά βάθος σωστή – τακτική του “μέχρι να συμφωνηθούν όλα, τίποτε δεν έχει συμφωνηθεί”, να τα πηγαίνει πίσω… όλα! Κλείσιμο των συγκεκριμένων/τεχνικών μετώπων της δεύτερης αξιολόγησης – ανταπόκριση στα προαπαιτούμενα – μέτρα για την κάλυψη δημοσιονομικών απαιτήσεων του Μεσοπρόθεσμου – “IMF-friendly” μεταρρυθμίσεις για νάρθει το ΔΝΤ πλήρως στο Πρόγραμμα – μεσοπρόθεσμα μέτρα των “εταίρων” για το χρέος.

Εκείνο που, σ’ αυτήν την στροφή των πραγμάτων, βλέπουμε τις τελευταίες ώρες, είναι ότι τα μέρη ξεκαβαλικεύουν από τις απόλυτες τοποθετήσεις/τακτικές τους. Η Αθήνα “δέχεται” να αρχίσει να κλείνει μέτωπα, τουλάχιστον σε τεχνικές-πτυχές της αξιολόγησης. Η Τρόικα ακολούθησε, παραμένοντας στην διαδικασία του Χίλτον – το EuroWorking Group που αποτελούσε την αιτία αποχώρησης βολεύτηκε κάπως. Παρασκηνιακά, υπάρχει η εντύπωση ότι κάποια πιο δύσβατα μέτωπα (κάποια των εργασιακών;) θα αφεθούν “για αργότερα” . Εν τω μεταξύ, παρά την διάψευση των ελπίδων για τους ρυθμούς ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, το πρωτογενές πλεόνασμα 2016 δείχνει να έχει πείσει ότι το 2018 (ή και μετά) δημιουργούνται λιγότερες τρύπες. Εδώ, το ΔΝΤ είναι που κυρίως ξεκαβαλικεύει. Last but by no means least, παρά τα κατά καιρούς γαυγίσματα Σόιμπλε, σε επίπεδο κορυφής (Μέρκελ-Λαγκάρντ) έχει συμφωνηθεί – και διαρρεύσει, άλλωστε – ότι κάποιου είδους περιγραφή/συγκεκριμενοποίηση μεσοπρόθεσμων μέτρων για το χρέος θα γίνει τώρα, άσχετα αν η υλοποίηση θα πάει για μετά τις Γερμανικές εκλογές/το 2018/την λήξη του Προγράμματος.

Έτσι, αφήνοντας την διαπραγμάτευση να σπάσει σε κομματάκια, επιτυγχάνεται αλλιώτικα και πιο εποικοδομητικά το “όλα θα έχουν συμφωνηθεί, για να συμφωνηθεί (οριστικά) το καθένα”.