Η δυσάρεστη αίσθηση της απώλειας ελέγχου

 

Οταν, την περασμένη εβδομάδα, είχαμε στην Ελλάδα το τράνταγμα απο το σορτάρισμα των τραπεζικών μετοχών – που ξανάφερε στην επιφάνεια τον φόβο για ανεξέλεγκτες καταστάσεις στο κεντρικότερο σημείο του οικονομικού κυκλώματος της καταταλαιπωρημένης Ελλάδας του 2018 – εκείνο που αληθινά επιβάρυνε την ατμόσφαιρα ήταν η αίσθηση απώλειας του ελέγχου. Το γεγονός ότι παρευθύς επιχειρήθηκαν συσκέψεις επί συσκέψεων των εμπλεκομένων παραγόντων με κυβερνητικά κλιμάκια (καταγράφηκε πάντως η μη-παρουσία της Τράπεζας της Ελλάδος, του εξ ορισμού αρμόδιου επόπτη…) δεν είναι βέβαιο ότι ενίσχυσε την αντίληψη ότι «κάποιος βρίσκεται με τα χέρια στο πηδάλιο, στον θάλαμο διακυβέρνησης».

Το θέμα των τραπεζών δεν έχει κατ’ ουδένα τρόπο σχέση με τις μείζονες πολιτικές κινήσεις π.χ. για την προώθηση του Μακεδονικού μετά το ντεραπάρισμα του δημοψηφίσματος στην πΓΔΜ ή πάλι του Κυπριακού που πορεύεται προς νέα εκκίνηση με την Τουρκία απειλιτικότερη παρά ποτέ στην Κυπριακή ΑΟΖ. Ακόμη λιγότερη η σχέση με την εικόνα επίσημης αδυναμίας μπροστά σε θεομηνίες και καταστροφές – από την Μάνδρα μέχρι το Μάτι. Όμως, να, η αίσθηση του οτι δεν υπάρχει έλεγχος επι των πραγμάτων – και τούτο σε μια χώρα που παραδοσιακά θεοποιεί την κρατική προστασία… – έχει πολιτική επενέργεια. Δυσάρεστη.

Κατά έναν παράξενο τρόπο, πάντως, αυτή η αίσθηση της απώλειας ελέγχου αποτελεί όλο και περισσότερο/όλο και συχνότερα χαρακτηριστικό στοιχείο των σύγχρονων πολιτικών συστημάτων. Ακόμη και εκείνων που ως ισχυρά, σταθεροποιημένα είχαμε φθάσει να τα θεωρούμε ακόμη και πρότυπα.

Δείτε για παράδειγμα πώς πορεύεται «έτσι, χωρίς πρόγραμμα» προς το Brexit τόσο το Ηνωμένο Βασίλειο, όσο και η ΕΕ: μια εικόνα μεγιστοποίησης του κινδυνου/της ζημίας χαρακτηρίζει όλην αυτην την υπόθεση – κι ας θεωρείται κομβικής συμασίας. Ακόμη περισσότερο, δείτε πώς στην πρότυπα σταθεροποιημένη (υποτίθεται) και ευημερούσα (κατά τα επίσημα στοιχεία) Γερμανία όχι μόνον το Προσφυγικό/Μεταναστευτικό συνεχίζει να πορεύεται με την αίσθηση του ανεπίδεκτου ρύθμισης, αλλά και  η εκτροπή προς μη-ανεκτές (για μια Γερμανία με υπαρκτές ακόμη μνήμες αυταρχισμού) ακραίες πολιτικές εξελίξεις να συνεχίζεται. Ήδη, οι φωνές που υψώνονται για απομάκρυνση και πάντως για απαξίωση της Καγκελαρίου Μέρκελ – πριν πόσο είχε αναγορευθεί, π.χ. επί αποσυρόμενου Μπαράκ Ομπάμα, σε «ηγέτη του φιλελεύθερου συστήματος»; – γίνονται όλο και πιο ηχηρές.Ακόμη και στο ίδιο της το κόμμα: κυρίως στο ίδιο της το κόμμα… Ενώ ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν, που είχε φθάσει να θεωρείται η Μεγάλη Λευκή Ελπίδα της Ευρώπης, βλεπει όχι μόνον να χάνεται η δημοτικότητά του, αλλά να του φεύγουν και σημαντικά μέλη της Κυβερνήσεώς του: έχασε μέσα σε λίγες μέρες τον εμβληματικό του υπουργό Περιβάλλοντος, ήδη και τον υπουργό του Εσωτερικών (βέβαια στο ξεκίνημά του είχε χάσει μέσα σε 10 μέρες τους υπουργούς Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Άμυνας και Δικαιοσύνης…)

Μήπως η απώλεια ελέγχου πάει να γίνει η νέα κανονικότητα στην Ευρώπη του 2017-18;