Η ενδημική ασθένεια των «κόκκινων γραμμών»

 

Είναι γνωστό ότι, σε κάθε προοπτική ή φάση διαπραγμάτευσης, η επίκληση «κόκκινων γραμμών» αποτελεί εξαρχής ομολογία αδυναμίας. εσωτερικής αμφιβολίας. φόβου απέναντι στην ίδια την έννοια της διαπραγμάτευσης. Όπως ακριβώς οι υψηλοί τόνοι σε μια συζήτηση, ή ακόμη περισσότερο η ανταλλαγή ύβρεων αποτελούν σημάδια αδυναμίας, το ίδιο ισχύει και με την απολυτότητα των θέσεων σε μια διαπραγμάτευση. Όσο πιο σθεναρή η τοποθέτηση, τόσο πιο αδύναμη η αληθινή θέση στους συσχετισμούς.

Το είδαμε αυτό, το είδαμε κατ’ επανάληψιν στις διαδοχικές φάσεις διαπραγμάτευσης με την Τρόικα/τους «εταίρους» τα χρόνια των Μνημονίων. ακόμη περισσότερο στο διάστημα 2015-16. σε απογείωση το διάστημα πριν την παρολίγον προσάραξη/Grexit το καλοκαίρι του 2015. Οσο πιο έντονη η αναφορά σε κόκκινες γραμμές, τόσο πιο βέβαιη ήταν η τελική υποχώρηση: οι κόκκινες γραμμές ταχύτατα αποδεικνύονταν ροζ. ύστερα μπεζ. κατέληγαν λευκές. κενό! Και πάλι από την αρχή. Θα φανταζόταν κανείς ότι το επώδυνο αυτό μάθημα θα είχε κατασταλάξει στον νου και την συνείδηση των πολιτικών μας ταγών.

Η δυσάρεστη υπόθεση του Μακεδονικού, της κατεξοχήν διεθνούς διαπραγμάτευσης (καθώς δεν εμπλέκονται μόνον τα μέρη, ή έστω οι περιφερειακές ισορροπίες, αλλ’ ευθέως και έντονα ο διεθνής παράγων: ΗΠΑ, Γερμανία/ΕΕ, ΝΑΤΟ, στο βάθος Ρωσία…), δείχνει ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Και στην Αντιπολίτευση, η αναφορά σε «εθνική θέση» του Βουκουρεστίου/του 2008 (που… δεν οδήγησε σε συμφωνία), μάλλον ορίζει για κόκκινη γραμμή ή μάλλον τριπλή κόκκινη γραμμή που οδηγεί σε μη-συμφωνία: όνομα με γεωγραφικό προσδιορισμό – erga omnes – πλέγμα άρσης όσων θεωρούνται στοιχεία αλυτρωτισμού). Και στο εσωτερικό της κυβερνητικής πλειοψηφίας η στάση των ΑΝΕΛ, και μάλιστα μετά και την θέση περι δημοψηφίσματος, είναι αγκαλιασμένη με την έννοια των κόκκινων γραμμών ως βάση για μη-συμφωνία.

Δυσάρεστο, αλλά από την «απέναντι» πλευρά, από τον Πρωθυπουργό της πΓΔΜ Ζόραν Ζάεφ το θέμα τοποθετήθηκε σε σωστότερη βάση: «Δεν χρησιμοποιώ κόκκινες γραμμές, γιατί αποτελούν εμπόδιο στην εξεύρεση λύσης […] Αν υπάρξουν κόκκινες γραμμές, δεν θα φτάσουμε ποτέ στην επίλυση του ζητήματος».