Η Ευρώπη των (συνειδητά) χαμένων ευκαιριών

 

Τα κενά έδρανα, τα πολλά κενά έδρανα, η ευρύτατη πλειοψηφία κενών εδράνων στο μεγάλο αμφιθέατρο του Ευρωκοινοβουλίου, στην Ολομέλεια αυτής της εβδομάδας, ήταν σημάδι πιο σημαντικό κι από το όποιο περιεχόμενο των εργασιών για το φαινόμενο εκείνο που άνθρωπος της συνοδείας του (Προέδρου της Επιτροπής, μην το ξεχνούμε…) Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ χαρακτήρισε πικρά «Ευρώπη των χαμένων ευκαιριών». Κενά έδρανα στην παρουσία στην Ολομέλεια του ημέτερου Αλέξη Τσίπρα, κενά έδρανα και στην εκφώνηση από τον Γιουνκέρ του (τελευταίου της θητείας του) Λόγου «για την Κατάσταση της Ένωσης». [Έχει κάτι το αρκετά αστείο, το ότι η Ευρώπη χρειάστηκε να μιμηθεί/πιθηκίσει τον Αμερικανικό θεσμό του «State of the Union Address”].

Η αναφορά στις χαμένες ευκαιρίες, από Ευρωπαϊκή ματιά, παραπέμπει στην συγκεφαλαιωτική τοποθέτηση του Προέδρου Γιουνκέρ ο οποίος «έτρεξε» μιαν χαμηλών τόνων μεν, αλλά υπό κρίσιμες συνθήκες θητεία άμα σκεφθεί κανείς ότι και η συνέχιση της κρίσης χρέους, αλλά και η κορύφωση της μεταναστευτικής/προσφυγικής κρίσης, έπεσαν στην δική του βάρδια. Η «διαχείριση Γιουνκέρ» ασφαλώς και δεν είχε τον μεγάλο βηματισμό της εποχής Ζακ Ντελόρ – όμως δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι συγκρίνεται άσχημα είτε με την αμέσως προηγηθείσα  μακρά όσο και άνευρη εποχή Μπαρόζο (με την άδοξη συνέχεια επαγγελματικής διαδρομής του ίδιου του Μπαρόζο), είτε με την εποχή Σαντέρ (όπου για πρώτη φορά «ξηλώθηκε» Επιτροπή με πρόταση μομφής). Η προσπάθεια Γιουνκέρ να πείσει για τα έργα και ημέρες της Επιτροπής «του» έπεσε στο στενό – και ο ίδιος έδειξε να το συνειδητοποιεί. Και αυτό μπορεί να ακούγεται λιγάκι σαν πολιτικός αποχαιρετισμός, όμως η σκιά αυτή έρχεται και καλύπτει – προοπτικά – το κλίμα στο οποίο θα διεξαχθούν οι Ευρωεκλογές μέσα σε 8 μήνες από τώρα…

Εδώ, πάμε σε μιαν άλλη χαμένη ευκαιρία – τουλάχιστον με την δική μας ανάγνωση. Στο ΕυρωΚοινοβούλιο, με πλειοψηφία 448 ψήφων υπέρ έναντι 197 κατά (οι 48 αποχές επέτρεψαν να συγκεντρωθεί η αναγκαία πλειοψηφία των 2/3…) ξεκίνησε η διαδικασία του Άρθρου 7 ΣΕΕ κατά της Ουγγαρίας/του Βίκτορ Όρμπαν/του ακραίου Fidesz του. Βάση για την κίνηση του Άρθρου 7 – που, όλοι πια το έχουν μάθει απέξω… – μπορεί να φθάσει και μέχρι στην αναστολή δικαιώματος ψήφου μιας χώρας στο Συμβούλιο, δηλαδή de facto πάγωμα της συμμετοχής της στην ΕΕ, οι παραβάσεις του κράτους δικαίου από την Ουγγαρία (παρεμβάσεις στην Δικαιοσύνη, κυνηγητό του Τύπου, περιστολή του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι, δικαιώματα μειονοτήτων). Κανείς όμως δεν αγνοεί ότι υπόστρωμα της συζήτησης είναι η απόλυτη αρνητικότητα Όρμπαν στο μεταναστευτικό, δηλαδή η ακραία αντιπαράθεση με την «γραμμή Μέρκελ»: αυτό άλλωστε εξηγεί το γιατί κατά του Όρμπαν στρατεύθηκε π.χ. και ο Σεμπάστιαν Κουρτς/Αυστρία, αλλά και ο πολύς Μάνφρεντ Βέμπερ. Βέβαια, η αναφορά στο άρθρο 7ΣΕΕ και οι σχετικές ψηφοφορίες γίνονται με επίγνωση (όχι συχνή στην δημόσια συζήτηση…) ότι κάπου εκεί, στην υλοποίηση των βαρύτατων κυρώσεων, υπάρχει μια φάση ομοφωνίας. Και αυτό , πρακτικά, σημαίνει μπλοκάρισμα…

Που όμως είδαμε την χαμένη ευκαιρία; Στο ότι, ειδικά αν η Fidesz παραμείνει στο ΕΛΚ, με την γνώριμη λογική «να κρατήσουμε στην οικογένεια τον Όρμπαν για να τον ελέγχουμε και να περιορίζουμε τις υπερβολές του», τότε η «θέση αρχών» σχετικοποιείται. Εδώ, μια Ελληνική άκρια: η ευκαιρία ΔΕΝ χάθηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος με ολιγόλογο (και σαφές/ανεπιφύλακτο) tweet του ανήγγειλε έγκαιρα την αποστασιοποίηση της Ν.Δ. από τον Ορμπαν/το Fiderz. Πάλι καλά… (Βέβαια, όλα έχουν το κόστος τους. Έτσι , π.χ. ο δυναμικός ιστότοπος Antinews –  που είχε αρκετά πλησιάσει τον Κυριάκο τελευταίως – είχε οργίλη αντίδραση. Καλώντας μάλιστα τον Αντώνη Σαμαρά να λάβει θέση).

Επειδή όμως ο λόγος περι χαμένων ευκαιριών, και ο Αλέξης Τσίπρας που βρέθηκε ενώπιον του Ευρω Κοινοβουλίου, ενώ είχε μια βάση παρουσίας: την σαφώς φιλοΕυρωπαϊκή στροφή της πολιτικής του – και ενώ στον λόγο του έβρισκε κανείς ενδιαφέροντα στοιχεία για «το μέλλον της Ευρώπης», με την λογική ευρύτερης συστράτευσης κατά των άκρων ενόψει Ευρωεκλογών και νέας Προεδρίας της Επιτροπής (αρκετοί θυμούνται ακόμη ότι ο Τσίπρας είχε συμμετάσχει στην διαδικασία των SpitzeKanditaten πριν πέντε χρόνια για την Προεδρία της Επιτροπής από πλευράς Αριστεράς…) τελικά επικέντρωσε σε έναν τυπικό ΕλληνοΕλληνικό τσακωμό. Ήταν που ήταν άδεια η αίθουσα, «χρειάστηκε» να παρακολουθήσει και αντεγκλήσεις Τσίπρα-Σπυράκη. Αδιέξοδο.

Να δούμε μήπως η σημερινή παρουσία Ζάεφ στο Ευρωκοινοβούλιο «γράψει» πιο θετικά.