Η καθυστερημένη (πλην με περιεχόμενο) αναζήτηση συνεννόησης

 

Ώστε, λοιπόν, σε 5 διαδοχικές συναντήσεις τη Δευτέρα από τις 10 το πρωί (με Κυριάκο Μητσοτάκη) μέχρι και τις 20.30 το βράδυ (με Πάνο Καμμένο), ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας θα δώσει στους πολιτικούς αρχηγούς –πλην Χρυσής Αυγής– «πλήρη ενημέρωση» για όσα έχουν συζητηθεί για τις διαπραγματεύσεις του Κυπριακού. Ακριβέστερα, την ίδια εκείνη ημέρα –9 Ιανουαρίου– θα έχουν επανεκκινήσει οι διακοινοτικές ΑναστασιάδηΑκιντζή. Οι οποίες, υποτίθεται, θα οδηγήσουν στις 12 Ιανουαρίου –στη Γενεύη– στην πολυμερή για την ασφάλεια και τις εγγυήσεις. Απ’ όπου δεν κατάφερε να διολισθήσει  η ελληνική πλευρά, που διόλου άνετα δεν νοιώθει μ’ αυτά. Πλην, βέβαια, αν υπάρξει κάποιος βολικός εκτροχιασμός εν τω μεταξύ…

Ζητούμενο των συναντήσεων Τσίπρα – πολιτικών αρχηγών στην Αθήνα είναι να αναζητηθεί «η ευρύτερη δυνατή συναίνεση», λιγάκι κατά το πρότυπο των ενημερώσεων που διενεργούνται (εκεί όμως σε Συμβούλιο…) στην Κύπρο από τον εκάστοτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Την “έξω” διάσταση φροντίζει εν τω μεταξύ ο Νίκος Κοτζιάς, ως ΥΠΕΞ, στην Νέα Υόρκη με τον νέο Γ.Γ. του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτιέρρες. Πυρήνας όλης αυτής της κινητικότητας, να μην βρεθεί η Ελλάδα ενώπιον της διεθνούς κοινής γνώμης “ένοχος” παρεμπόδισης των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό, αλλά και να μην σκοράρει ο ένας ή ο άλλος πολιτικός σχηματισμός πόντους απέναντι των “ενδοτικών”/”απορριπτικών” (κατά περίπτωση).

Το γεγονός ότι μ’ αυτήν τη βάση αναζητείται τώρα κάτι σαν μίνιμουμ συναίνεσης στην Ελλάδα, αξίζει να παραπέμψει στην προ ημερών τοποθέτηση του νυν κοινοβουλευτικού εκπροσώπου Νίκου Ξυδάκη για κάτι που κινδυνεύει να αποδειχθεί ότι έχει πολύ περισσότερο νόημα απ’ ό,τι πολλά άλλα των ημερών. Μίλησε για την «ανάγκη να αναζητηθεί μια εθνικού χαρακτήρα σύγκλιση με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις». Η τοποθέτηση Ξυδάκη επιζητούσε «να σταθεί [η Ελλάδα] με σθένος απέναντι στους δανειστές και στις εκβιαστικές απαιτήσεις τους». Και, ακόμη πιο συγκεκριμένα, επεξηγούσε: “Ο Σόιμπλε πρέπει να συνομιλεί με μια Ελλάδα ενωμένη και αποφασιστική […] .Αλλιώς σε σέβονται όταν σε βλέπουν ενωμένο, αποφασιστικό και ήρεμο, αλλιώς όταν βλέπουν ένα πολιτικό σύστημα κι έναν λαό που επιδίδεται σε κοκορομαχίες.” Δεν είναι περιττό να θυμηθούμε ότι πριν λίγο καιρό, με αφορμή την συζήτηση για την ανάγκη να υποχωρήσει το πρωτογενές πλεόνασμα από 3,5% του ΑΕΠ σε 2%, είχε υπάρξει de facto ευθυγράμμιση Κυριάκου ΜητσοτάκηΓιάννη Στουρνάρα και Ευκλείδη Τσακαλώτου.

Βέβαια, η αντιπαραθετικότητα παρευθύς επανήλθε. Αν, τώρα, φανεί νέο/γνήσιο αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις με τους “εταίρους”, μπορεί να γίνει ευρύτερα φανερό ότι χωρίς ένα μίνιμουμ συγκλίσεων πάμε για πρόσκρουση. Εκεί, «η κοινωνία [που] βρίσκεται σε οδυνηρό μετασχηματισμό όλα αυτά τα χρόνια» ίσως επιβάλει «συγκλίσεις και νέες συνθέσεις» . Αν, επιπλέον, μας ταρακουνήσει το Κυπριακό, γύρευε που θα καταλήξει το πράγμα!