Η κουραστική συζήτηση για την έξοδο στις αγορές

 

Έχει κάτι το κουραστικό, αυτή η συζήτηση για το αν η “έξοδος στις αγορές” του Ιουλίου 2017 – άντε κάποτε να αρχίσει το μεγάλο, το λυτρωτικό Ελληνικό καλοκαίρι! – ήταν μεγάλη επιτυχία ή απόδειξη του κόστους της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ , αν το επιτόκιο που πετύχαμε (και το κόστος οργάνωσης και διεκπεραίωσής της, με ομολογημένα fees και με πιο “γκρίζες” εκδοχές, π.χ. με advisories για άλλα ντηλ των μηνών που μας έρχονται ) ήταν σωστό, ή αντιθέτως απόδειξη της αποτυχίας της διακυβέρνησης των τελευταίων δυο χρόνων.

Η “έξοδος” για κάτι λιγότερο από 1% του συνολικού Ελληνικού χρέους – να έχουμε μια αίσθηση των μεγεθών: αυτά είναι τα 3 δις ευρώ της έκδοσης – έγινε με κουπόνι τελικά 4,375% και απόδοση 4,625% (και πριμ 2,5% στους “επανερχόμενους” του ομολόγου Σαμαρά του Απριλίου 2014 διότι κατά κύριο λόγο επρόκειτο για ρολάρισμα αυτού του ομολόγου). Τα διεθνή media και Βρυξέλλες-Βερολίνο χειροκρότησαν (με κάποιες επιφυλάξεις). Η Αντιπολίτευση έκραξε, στιγμές-στιγμές σοβαρά, άλλες πιο ακραία. Η Κυβέρνηση πανηγύρισε, πάλι με διακυμάνσεις από Πολάκη μέχρι Τσακαλώτο (ο Τσίπρας το πήγε αρκετά ψύχραιμα). Το Χρηματιστήριο Αθηνών ψιλοαδιαφόρησε αρχικά.

Το ξαναλέμε : η έξοδος εν πολλοίς ήταν ρολόβερ του ομολόγου Σαμαρά του Απριλίου 2014 (και μάλιστα με Εθνική, Alpha και Eurobank να προσέρχονται με χαρτί του 2014 για κάποιο 1 δις ευρώ, όπως και τότε…), ενώ το πόσα νέα κεφάλαια εξωτερικού θα προστεθούν θα το μάθουμε σε λίγες μέρες που θα έχει γίνει η κατανομή του ομολόγου.

Το πιο σημαντικό, ασφαλώς είναι τα επιτόκια που θα πιάσουν οι επόμενες εκδόσεις της Ελληνικής Δημοκρατίας – εκείνες που θα οδηγήσουν την χώρα “εκτός Μνημονίου”. Αυτό είναι αλήθεια. Η μάλλον είναι ένα μέρος της αλήθειας γιατί χωρίς PCCL ή μάλλον χωρίς ECCL – δηλαδή χωρίς precautionary ή χωρίς (το πιθανότερο) enhanced πιστωτική γραμμή, δηλαδή χωρίς δίχτυ ασφαλείας ή χωρίς δίχτυ ασφαλείας με βαριούς όρους ώστε μια χώρα-πολυτραυματίας να μπορέσει να προσέλθει στις αγορές για σημαντικά πλέον ποσά που να την απεξαρτούν κάπως περισσότερο από τα Προγράμματα Προσαρμογής/Μνημόνια – αληθινή έξοδος δύσκολα θα υπάρξει.

Α, ναι, θα χρειαστεί και οι σύμβουλοι της Ελληνικής κυβέρνησης να “χτίσουν” μια πειστική καμπύλη αποδόσεων, δηλαδή μια σειρά από επιτόκια για τις διάφορες λήξεις του Ελληνικού χρέους. Όμως αυτά μετά το μεγάλο ελληνικό καλοκαίρι. Και μετά τον ολιγοήμερο ακόμη τσακωμό για τους όρους και την πολιτική διαχείριση της “εξόδου στις αγορές”. ..