Η παρουσία Αλ. Τσίπρα στην ΔΕΘ: τι σημαίνει «ώριμο τέκνο της ανάγκης»

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Μετά την παρουσία Κυριάκου Μητσοτάκη στην ΔΕΘ, εκείνη του Αλέξη Τσίπρα. Δεν έλλειψαν οι έντονες διατυπώσεις, η αναφορά στο ότι αποτελεί «ιστορική ατυχία» η Κυβέρνηση Μητσοτάκη, ή στο ότι σήμερα «εφαρμόζεται ανοσία αγέλης» στην οικονομία θα λέγαμε ότι είναι βαρύτερη και από την διατύπωση περί «πολιτικής απάτης» από πλευράς Κ. Μητσοτάκη λόγω της στάσης του στην Συμφωνία των Πρεσπών.

Όμως την προσοχή θα θεωρούμε ότι αξίζει να κρατήσει περισσότερο η παραδοχή Τσίπρα ότι «έχει κυλήσει νερό στο αυλάκι» για τον ΣΥΡΙΖΑ. Όταν δηλαδή «έχουμε κριθεί ως Κυβέρνηση, για τα λάθη μας και τις επιτυχίες μας […]. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν διαφορετικός το 2012, άλλος το 2015 και άλλος στην Κυβέρνηση όταν έβαλε τα χέρια του στην λάσπη». Ζήτηση δηλαδή να τον (ξανα)ακούσει και να τον πιστέψει ο κόσμος ως «ώριμο τέκνο της ανάγκης», προσαρμόζοντας με ενδιαφέροντα τρόπο  τον στίχο του Βάρναλη: «Δεν είμαι εγώ σπορά της Τύχης […]. Εγώ είμαι τέκνο της Ανάγκης , ώριμο τέκνο της Οργής».

Κεντρικός αρμός της προσέγγισης Τσίπρα ήταν πάντως η επισήμανση των ορίων που – με την πανδημία του κορωνοϊού – συνάντησε το μοντέλο εκείνο «που θεωρούσε ότι η αγορά σε ελεύθερη λειτουργία μπορεί να έχει την βέλτιστη λύση» καθώς πλέον ακόμη «και οι πιο πιστοί οπαδοί αυτού του μοντέλου γυρνούν το βλέμμα τους με αγωνία στο Κράτος για να τους προστατεύσει – το Κράτος που μέχρι χθες χλεύαζαν».

Παράλληλα, αυτή η προσέγγιση με την αποστασιοποίηση («δεν πρέπει να περνάει από το μυαλό κανενός») από την υπόθεση των πρωτογενών πλεονασμάτων «που θα οδηγούσαν ευθέως την χώρα σε νέες περιπέτειες Μνημονίων και λιτότητας». Μια προσπάθεια, δηλαδή, να τεθεί ψηλά ο πήχης για την Κυβέρνηση το 2021…

Πέρα, λοιπόν, από τους άξονες μιας «νέας κοινωνικής συμφωνίας» – γι αυτόν: Παραγωγή/Εργασία/Κοινωνικό Κράτος/Νέα γενιά/Περιβάλλον/Θεσμικές τομές – κατέθεσε ο Αλέξης Τσίπρας Σχέδιο 11 μέτρων έκτακτης  ανάγκης: 15.000 μόνιμες προσλήψεις στο ΕΣΥ, συν άλλες τόσες στην Παιδεία, επιδότηση της εργασίας (πλήρης κάλυψη ασφαλιστικών εισφορών, συν 40% του μισθού με πλήρη διατήρησή του), επίδομα 400+200+100 ευρώ  για 3μελή οικογένεια για όλους τους πληττόμενους από την πανδημία, μη-επιστρεπτέα ενίσχυση ύψους 2000 ευρώ ανά εργαζόμενο στις επιχειρήσεις, ΦΠΑ 6% στην εστίαση, επιδότηση 40% των ενοικίων κρίσης, κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης (μέχρι τις 40.000) και κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος, μείωση της προκαταβολής φόρου στο 50%.

Ο υπολογισμός που έδωσε ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας (στην συνέντευξη Τύπου, όταν του τέθηκε το ερώτημα: «μπορεί να ανοίξει το πουγκί του Κράτους χωρίς να ξέρουμε τι θα συμβεί αύριο;») για το κόστος των 11 μέτρων που ανέφερε ήταν: «μέτρα 3 δις ευρώ και μέτρα έκτακτα-παροδικά ύψους 8 δις ευρώ». Για να συνεχίσει αναφερόμενος στο «μαξιλάρι» των +/- 37 δις, όπου «21 είναι διαθέσιμα, δεν λέω να τα χρησιμοποιήσουμε όλα, αλλά να πάρουμε τα 15», με πρόσθετη υπόμνηση στα 12 δις που – επιπρόσθετα – σηκώθηκαν από τον ΟΔΔΗΧ από τις αγορές.

Σε μια φάση όπου και η ίδια η Κυβέρνηση παραδέχεται ότι συνεχώς ανεβαίνουν οι ανάγκες στήριξης της οικονομίας – με τον Κλάους Ρέγκλινγκ, βέβαια , να επαινεί για την σχετική αυτοσυγκράτηση και να προετοιμάζει για επαναφορά των δημοσιονομικών περιορισμών μετά το 2021 – η επιλογή Τσίπρα να (επαν)εμφανισθεί με νέα αναζήτηση πειστικότητας, αλλά με οικονομικό πρόγραμμα που πολύ δύσκολα «χωράει» στα ποσά που αναφέρονται (ιδίως η επιδότηση της εργασίας όπως αναφέρεται και η μη-επιστρεπτέα ενίσχυση ξεφεύγουν σε κόστος) είναι δύσκολο γύμνασμα.