Η παρουσία Κ. Μητσοτάκη στην ΔΕΘ: η αποδοχή των (πολλών) αυτονοήτων

Του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Άφησε μια παράξενη ηχώ πίσω της η παρουσία Κυριάκου στην ΔΕΘ – την δεύτερη τέτοια εμπειρία του ως Πρωθυπουργού – που μάλιστα, όσο κατασταλάζουν οι εντυπώσεις, τόσο γίνεται σαφέστερη. Και δεν αναφερόμαστε στην ούτως ή άλλως διαφορετική ατμόσφαιρα του αραιού και λόγω Covid-19 ακροατηρίου, η της εν μέρει διαδικτυακής συνέντευξης Τύπου: περισσότερο αναφερόμαστε σε μιαν αυτοσυγκράτηση, του ίδιου και των εκπροσώπων του Τύπου, και κάτι που θα αποκαλούσαμε προϊούσα αποδοχή των αυτονοήτων. Η οποία, μάλιστα, αποδοχή των αυτονοήτων προέκυπτε σε όλο το εύρος των θεμάτων που ανακινήθηκαν, ερωτήθηκαν, απαντήθηκαν ή έμειναν στην σιωπή.

Φάνηκε ήδη αυτό στις αναφορές/εξειδικεύσεις των προθέσεων οικονομικής πολιτικής και αντιμετώπισης των συνεπειών της πανδημίας του Covid-19. Λιγότερη προσπάθεια να αναδειχθεί η ευρύτητα, προβλεπτικότητα, κοινωνική ευαισθησία κλπ. των προωθούμενων παρεμβάσεων (12 μέτρα συν 6 δράσεις στην άμυνα συν 12 μεταρρυθμίσεις: κάποιος στο Μαξίμου ανακάλυψε την αριθμολογία…) όπως έχουμε συνηθίσει να περιγράφεται η παρουσία των πρωθυπουργών στην ΔΕΘ. Εδώ – προσγείωση λόγω πανδημίας; απόπειρα μιας νέας επικοινωνιακής προσέγγισης ; – περισσότερο είδαμε να επιχειρείται να δοθεί μια εικόνα σταδιακής αντιμετώπισης των δύσκολων ζητημάτων, ένα «τόσο, όσο». Το ίδιο χαρακτηριστικό είδαμε να χρωματίζει και τις προσδοκίες για γενικές αναπτυξιακές παρεμβάσεις και μεταρρυθμίσεις του Εθνικού Σχεδίου Ανάκαμψης στην συνέχεια της Έκθεσης Πισσαρίδη, μάλιστα με τονισμένη υπόσχεση για ευρύτερο διάλογο με τα κόμματα, τους κοινωνικούς εταίρους κοκ. ακούσαμε την γενική περιγραφή προτεραιοτήτων στην πράσινη ανάπτυξη, την ψηφιακή μετάβαση και την εξωστρέφεια/στροφή σε διεθνώς εμπορεύσιμα αγαθά. Παρόμοια και για τα πιο επικεντρωμένα ζητήματα όπως της απολιγνιτοποίησης ή (εντελώς διαφορετικό πεδίο)των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής/των καταστροφών.

Με δεδομένη την ένταση του ενδιαφέροντος λόγω της όξυνσης των ΕλληνοΤουρκικών και της διεθνούς διπλωματίας για αποφυγή ανάφλεξης στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο, και από πλευράς του ίδιου του Πρωθυπουργού αλλά και από πλευράς των εκπροσώπων του Τύπου αξίζει να καταγραφεί η de facto αποδραματοποίηση – αρκετά «στον αντίποδα» του κλίματος των τελευταίων εβδομάδων. Μπορεί να συνετέλεσε και η απόσυρση του Ορουτς Ρέις από το άμεσο προσκήνιο, όμως το πιο σημαντικό ήταν ότι ούτε επιθετικές κορώνες για «μυστική διπλωματία» ή για αδιαφανείς συμφωνίες παρασκηνίου ακούστηκαν από δημοσιογράφους, ούτε και υπερβολές για πλήρη μεταστροφή της διεθνούς εικόνας της χώρας ή για εξασφάλιση αυστηρών κυρώσεων κατά της Τουρκίας από την ΕΕ από πλευράς Κ. Μητσοτάκη. Η μετάβαση στην πραγματικότητα ενός βήμα-βήμα διαλόγου που έχει προκύψει, ακούστηκε λιγάκι σαν κάτι το αυτονόητο. (Χαρακτηριστική και η εντελώς άνευρη προσέγγιση του θέματος Βόρειας Μακεδονίας/Συμφωνίας των Πρεσπών και μέλλοντος της).

Ακόμη και στο μέτωπο της μελλοντικής αντιμετώπισης του υγειονομικού σκέλους της πανδημίας του Covid-19, πολύ συγκρατημένες οι ερωτήσεις και αντίστοιχα προσγειωμένες οι απαντήσεις για το πώς χτίστηκε και πώς συνεχίζεται η ετοιμότητα του ΕΣΥ, το αύριο της συγκράτησης του δεύτερου κύματος, η πρόκληση των εμβολιασμών…

Να είναι μια κόπωση από την ένταση του τελευταίου καιρού; Να είναι πέρασμα σε μια «άλλη» φάση πολιτικής επικοινωνίας και αποδοχής των (πολλών) αυτονοήτων; Πάντως… είχε το ενδιαφέρον του το φαινόμενο.