Η περίπτωση Μάνφρεντ Βέμπερ

 

Δεν ξέρουμε αν, τελικά, θα δούμε το προεκλογικό σποτάκι που είχε περίπου προαναγγελθεί από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή την έλευση στην Ελλάδα του Προέδρου του ΕΛΚ στο ΕυρωΚοινοβούλιο και υποψηφίου/Spitzenkandidat των Χριστιανοδημοκρατών και συγγενών για την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μάνφρεντ Βέμπερ και τον στενό εναγκαλισμό του Κυριάκου Μητσοτάκη και της (δημοσκοπικά προπορευόμενης) σημερινής Ν.Δ. με την φιγούρα Βέμπερ – και την λογική που αυτός εκφράζει στο ΕΛΚ. Το εν λόγω σποτάκι θα ανεδείκνυε τις βλαβερές για την Ελληνική υπόθεση τοποθετήσεις Βέμπερ (μέχρι και για «ανθελληνισμό» ο λόγος) στις κρίσιμες ώρες της κρίσης του 2015, κι ακόμη οξύτερες για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα.

Έτσι όπως το προσκήνιο της πολιτικής αντιπαράθεσης θα διεκδικήσει πλέον μέχρι το νήμα της κάλπης της 26ης Μάϊου η – πολιτικά αυτοκτονική – υπόθεση Πολάκη, με την συναισθηματικά ανάπηρη επίθεσή του κατά Κυμπουρόπουλου, έχουμε την εντύπωση ότι την υπεσχημένη Βεμπεριάδα δεν θα την ζήσουμε. Και θα μείνουμε με την βουερή έναρξη της συνολικής προεκλογικής καμπάνιας του ΕΛΚ από την Αθήνα/το Ζάππειο (παραπομπή στην τελετή της υπογραφής για την ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ, με Καραμανλή και Ζισκάρ κοκ), όσο κι αν δυο ψιχάλες της χθεσινής βραδιάς πήγαν να χαλάσουν την σκηνοθεσία , την επίσκεψη Βέμπερ στην Νεμέα με μείγμα αρχαιολογίας και οινικής παράδοσης και την κατάδειξη της στενής σχέσης Βέμπερ-Μητσοτάκη.

Όμως η περίπτωση Μάνφρεντ Βέμπερ θα ήταν λάθος να προσπεραστεί. Γιατί αν κάτι, δείχνει πόσο πιο περίπλοκη είναι η υπόθεση του «Ευρωπαϊκού χαρτιού» απ’ όσο ετοιμάζονται – καλά νάναι! – να την αξιοποιήσουν τα Ελληνικά πολιτικά κόμματα (και) σ’ αυτήν την στροφή των πραγμάτων. Δηλαδή πόσο επιδερμικό είναι να καταγράφει κανείς «φίλους» και «εχθρούς» στα Ευρωπαϊκά και να χειρίζεται με τέτοια βάση την ουσία.

Λοιπόν: στις κρίσιμες ώρες του 2015 ο Μάνφρεντ Βέμπερ, Βαυαρός ΧριστιανοΚοινωνιστής (δηλαδή συντηρητικότερος, αν και «παιδί» της Άνγκελας Μέρκελ), είχε συμπαραταχθεί στην Ευρωπαϊκή σκηνή (και στην Γερμανική έντονη δημόσια συζήτηση) με την άσχημα στερεοτυπική λογική που μιλούσε για «τεμπέληδες του Νότου». Ενώ μέχρι και το 2017, το καλοκαίρι σε συνάντηση με ΔΝΤ στην Ουάσιγκτων, ο ίδιος Βέμπερ θεωρούσε ότι «το πρόβλημα με την Ελλάδα είναι ότι έχει κομμουνιστή πρωθυπουργό, αυτό είναι το θεμελιώδες». (Πράγμα που, υποθέτει κανείς, εξηγούσε γιατί κατά την παρουσία Τσίπρα – ως Πρωθυπουργού της Ελλάδας – στο ΕυρωΚοινοβούλιο ο Βέμπερ επιδεικτικά είχε βγάλει τα ακουστικά, να μην παρακολουθεί την διερμηνεία…).

Πάμε όμως, τώρα, λίγο βαθύτερα στα πράγματα. Ως Γερμανός στα δεξιά-δεξιά του φάσματος (ο Βόλφγκανγκ Σώϋμπλε ηπιότερος…), ο Βέμπερ έβλεπε την άνοδο κι ύστερα την καθιέρωση της πιο ακραίας εκδοχής δεξιάς – της  AfD – στην γερμανική πολιτική σκηνή. Επεχείρησε (όπως και ο Σώϋμπλε, άλλωστε) να ενσωματώσει την εναντίον της Ελληνικής «διάσωσης» ρητορική της AfD. Όταν όμως το παιχνίδι εκεί μετακινήθηκε στο Προσφυγικό/Μεταναστευτικό, αντίστοιχα ο Βέμπερ προσάρμοσε την στόχευσή του: αν η συνηγορία του σε ένα δυνητικό Grexit υπήρξε επικίνδυνη για την Ελλάδα, πολύ πιο κοντά στον στόχο έφθασε η συνηγορία του υπέρ αποκλεισμού της Ελλάδας – που δεν «φυλούσε επαρκώς τα Ευρωπαϊκά σύνορα» – από την Συμφωνία Σένγκεν. Στο τελευταίο αυτό μέτωπο, άλλωστε, αναδεικνύεται και ο πυρήνας των επιλογών Βέμπερ/ΕΛΚ μέχρι προ εβδομάδων στα πλαίσια των Ευρωπαϊκών: η προσπάθεια ήταν να συγκρατηθεί/ενσωματωθεί η ακόμη πιο ακραία αμφισβήτηση τύπου Όρμπαν/Fidesz στο εσωτερικό της «οικογένειας» του ΕΛΚ. (Εδώ, μια παρένθεση. Οποιος θεωρεί ακραίο το – όντως ακραίο! –  Fidesz του Όρμπαν, ας δει λίγο το Jobbik, το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα της Ουγγαρίας… Όπως π.χ. και στην Αυστρία το OVP/δεξιό Χριστιανοδημοκρατικό του Κούρτς ωχριά μπροστά στο δεξιότερο FPO του λαϊκιστικότερου Στράχε, με το οποίο άλλωστε συγκυβερνά).

Γι αυτό και ο Βέμπερ έμεινε μέχρι τέλους οπαδός του να «συγκρατηθεί» ο Όρμπαν εντός ΕΛΚ – γι αυτό και τελικώς το Fidesz δεν εξώσθηκε, απλώς πάγωσε η συμμετοχή του στο ΕΛΚ και τους μηχανισμούς του ενόψει Ευρωεκλογών…

Πίσω, όμως, στην Ελληνική περπατησιά του Μάνφρεντ Βέμπερ – και την σχέση με Κυριάκο . Όταν προέκυψε η μείζων επιλογή της Ν.Δ. στο Μακεδονικό, το ΕΛΚ – ενώ είχε προδήλως ταχθεί υπερ λύσης, υπέρ και της Συμφωνίας των Πρεσπών – έμεινε συγκριτικά σιωπηλό στο ΕυρωΚοινοβούλιο. Δεν ήταν μικρή αυτή η τακτική «επιτυχία» (ανεξαρτήτως του τι πιστεύει κανείς επί της ουσίας). Η οποία ήρθε να συμπληρωθεί με την συμπαράταξη Βέμπερ με την θέση/την κεντρική επιλογή Ν.Δ. και Κυριάκου Μητσοτάκη στον βασικό πυρήνα της οικονομικής πολιτικής, όπου παρέχει στήριξη στο αίτημα για δημιουργία δημοσιονομικού χώρου στην Ελλάδα με την μείωση των (υπεσχημένων) πρωτογενών πλεονασμάτων 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022.

Στο τελευταίο αυτό ζήτημα, η στήριξη Βέμπερ όχι προς την ΝΔ ή προς μια Κυβέρνηση που – μετεκλογικά- θα ανακινούσε αυτό το καίριο αίτημα χαλάρωσης της ακραίας δημοσιονομικής προσαρμογής που βουλιάζει «ενάρετα» την Ελληνική οικονομία, αλλά προς την ίδια την πορεία της εν λόγω οικονομίας θα είχε ιδιαίτερα αξία.  Αν, βέβαια, επαναβεβαιωθεί και μετεκλογικά. [Εν τω μεταξύ όμως, οι Πρωτεϊκές μεταμορφώσεις στην Ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή – με το στοίχημα «τιθάσευσης» Ορμπαν να έχει χαθεί, με το Brexit να έχει φρενάρει και τους Βρετανούς να πιθανολογείται ότι θα συμμετέχουν στις Ευρωεκλογές οπότε… θα έχουν βουλευτές στο Στρασβούργο –  κάνουν τις εύκολες βεβαιότητες περί Προεδρίας Βέμπερ στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή όλο και πιο ρηχές].

Η περίπτωση Μάνφρεντ Βέμπερ χρειάζεται λίγο περισσότερη προσοχή. Όπως, γενικότερα, «τα Ευρωπαϊκά» όταν περάσει η ώρα του οπαδισμού ενόψει κάλπης. Μ’ αυτήν την σκέψη πορευόμαστε για λίγες μέρες την οδό της Πασχαλινής αποχής από την επικαιρότητα – με την ευχή να συμφωνήσει και η επικαιρότητα…