Οικονομική Επιθεώρηση, Σεπτέμβριος 2020, τ. 998

από τον Τhe Economist

Η σημασία της Κάμαλα Χάρις

Η επιλογή υποψήφιας αντιπροέδρου από τον Τζο Μπάιντεν αποτελεί καλή ένδειξη για τον ίδιο

 

Η στρατηγική του Τζο Μπάιντεν μέχρι στιγμής ήταν να μείνει όσο το δυνατόν έξω από το πεδίο αντιπαράθεσης. Όσο περισσότερο γεμίζει η ειδησεογραφία με τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, με τους θανάτους λόγω Covid-19 και με την οικονομική ανέχεια, τόσο το καλύτερο για την καμπάνια Μπάιντεν. Μέχρι στιγμής, η στρατηγική αυτή απέδωσε: ο Τζο Μπάιντεν ανέβηκε μέσα στο καλοκαίρι κατά 9 μονάδες στον μέσο όρο των δημοσκοπήσεων. Οι δημοκρατικοί δείχνουν να έχουν πιθανότητες όχι μόνο να κερδίσουν την προεδρία και να κρατήσουν τη Βουλή των Αντιπροσώπων, αλλά και να καταλάβουν τη Γερουσία – πράγμα που μέχρι τις αρχές της χρονιάς φαινόταν ακατόρθωτο. Με την τριπλή αυτή επιτυχία, δίνεται η δυνατότητα συνολικής αλλαγής των ΗΠΑ.

Αλλά προς ποια κατεύθυνση; Η καμπάνια Μπάιντεν μπορεί να αποτελεί μέθοδο ώστε να κερδηθούν οι προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου, όμως δεν έχει δείξει και τι είδος προέδρου θα ήταν. Η εκ μέρους του επιλογή, ως υποψηφία αντιπροέδρου, της γερουσιαστή Κάμαλα Χάρις λειτουργεί διαφορετικά. Καθώς η επιλογή αυτή αποτελεί την πρώτη μεγάλη κίνηση που κλήθηκε να κάνει, μας λέει κάτι για το πώς θα λαμβάνει αποφάσεις στον Λευκό Οίκο. Δίνει όμως και δείγματα των ιδεολογικών τάσεων που μια ενδεχόμενη διοίκηση Μπάιντεν θα μπορούσε να έχει αύριο.

Η επιλογή λειτουργεί θετικά για τον πρώην αντιπρόεδρο, ο οποίος έχει περάσει 8 χρόνια στη δουλειά για την οποία προσέλαβε την Κάμαλα Χάρις. Ο Τζο Μπάιντεν επέλεξε εκείνην που του επετίθετο πιο έντονα κατά τη διάρκεια των προκαταρκτικών εκλογών: έδειξε ότι δεν κρατάει κακίες. Επιπλέον, επέλεξε μια γυναίκα που –παρά το ανατρεπτικό γεγονός ότι υπήρξε η πρώτη Αφροαμερικανίδα και η πρώτη ασιατικής καταγωγής σε προεδρικό συνδυασμό (οι γονείς της κατάγονται από Τζαμάικα και Ινδία)– βρέθηκε σε υψηλά πολιτικά πόστα μέσα από την καθιερωμένη διαδρομή. Η Κ. Χάρις υπήρξε εισαγγελέας στο Σαν Φρανσίσκο, πολιτειακή εισαγγελέας στην Καλιφόρνια, ενώ τώρα είναι γερουσιαστής. Έτσι που ο Τζο Μπάιντεν υπόσχεται επαναφορά της αξιόπιστης διακυβέρνησης, το βιογραφικό της υποψήφιας αντιπροέδρου του ενισχύει αυτήν την εικόνα.

Τι λέει όμως η επιλογή αυτή για το πώς θα κινηθεί μελλοντικά μια διοίκηση Μπάιντεν; Και οι δυο τους προέρχονται από το κέντρο του Δημοκρατικού Κόμματος. Αυτό σημαίνει συνέχιση των επιδιώξεων για τη μάχη κατά της κλιματικής αλλαγής, για βελτίωση της υγειονομικής περίθαλψης και των σχέσεων Δημοσίου-επιχειρήσεων – όλα αυτά με προοδευτικές μεταβολές αντί για πανηγυρικές επαναστατικές κινήσεις.

Βασικό της μειονέκτημα –τόσο για τους φιλελεύθερους όσο και για τους προοδευτικούς δημοκρατικούς– είναι η διαδρομή που είχε στην εισαγγελία. Η Καλιφόρνια πάσχει από υπερπληθυσμό των φυλακών αλλά και από δυσλειτουργικό σύστημα απολύσεων υπ’ όρους. Η θητεία Χάρις δεν βοήθησε στα θέματα αυτά. Αντιτάχθηκε στη νομιμοποίηση της κάνναβης και κυνήγησε επιθετικά τη μη βίαιη εγκληματικότητα. Αν όμως –όπως επιθυμεί ο Ντ. Τραμπ– ζήσουμε μια προεκλογική εκστρατεία νόμου-και-τάξης, αυτή της η πείρα θα αποδειχθεί πλεονέκτημα.

Επιπλέον, η Κ. Χάρις δεν είναι ιδιαίτερα ιδεολογικοποιημένη, πράγμα όμως που και αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει θετικά τον Νοέμβριο. Η καμπάνια του Ντόναλντ Τραμπ είχε ελπίσει να βρει απέναντί της έναν ακραίο αριστερόστροφο υποψήφιο. Όμως η πρώτη επίθεση του προέδρου χρειάστηκε να αρκεστεί σε αναφορές του στην «ψεύτικη Κάμαλα». Όπως συνήθως συμβαίνει με τις προσβολές που εκτοξεύει ο Τραμπ, στην αιτίασή του αυτή υπάρχει ένα κάποιο στοιχείο αλήθειας. Κατά τη διάρκεια των προκριματικών του Δημοκρατικού Κόμματος, η Κάμαλα Χάρις έδειξε να είναι πρόθυμη να καταργήσει την ιδιωτική ασφάλιση υγείας – όταν ο αέρας έδειχνε να φυσάει προς αυτήν την κατεύθυνση. Όταν όμως αυτή η πρόταση πολιτικής άρχισε να φαίνεται σαν δώρο στην καμπάνια επανεκλογής του Τραμπ, την παράτησε, κατά κάποιον τρόπο, για να ταχθεί υπέρ ενός αποσπασματικού, δυσλειτουργικού υβριδικού σχήματος. Η υπόθεση αυτή δείχνει έλλειψη σταθερών ιδεών. Δείχνει όμως και ότι ως αντιπρόεδρος δεν θα έχει άκαμπτες απόψεις, και η ευελιξία αυτή μπορεί να είναι χρήσιμη ιδιότητα για τη δημιουργία μελλοντικών συναινέσεων στην Ουάσιγκτον.

Με άλλα λόγια, μοιάζει με τον γηραιό λευκό άνδρα που βρίσκεται στην κορυφή του ψηφοδελτίου. Μερικοί υποψήφιοι αντιπρόεδροι επιχειρείται να αντισταθμίσουν συγκεκριμένες αδυναμίες του κυρίως υποψηφίου – ας θυμηθούμε την ευαγγελική ευσέβεια του Μάικ Πενς σε αντιπαραβολή με τις τάσεις Playboy του Χιου Χέφνερ από πλευράς Ντόναλντ Τραμπ… Η Κάμαλα Χάρις περισσότερο διευρύνει τα πλαίσια πολιτικής: όπως ο Τζο Μπάιντεν, έτσι και η ίδια έχει μετακινηθεί παράλληλα με το κόμμα της (για παράδειγμα, στα θέματα απονομής της ποινικής δικαιοσύνης), χωρίς όμως να ξεφύγει ποτέ από το σημείο όπου βρίσκεται η πλειοψηφία των ψηφοφόρων. Επίσης, έχει συσσωρεύσει αρκετά μεγάλη πείρα σε θέσεις εκτελεστικής εξουσίας, αλλά και στα νομοθετικά έδρανα, ώστε να υπόσχεται αξιόλογη υποστήριξη στον Μπάιντεν. Μπορεί αυτά να μην εμπνέουν, σίγουρα όμως αποτελούν αντίθεση προς τη διοίκηση Τραμπ, την οποία επιχειρεί να αντικαταστήσει το δίδυμο Μπάιντεν/Χάρις.

Όλα αυτά έχουν ιδιαίτερη σημασία, καθώς η Κάμαλα Χάρις μπορεί κάποια στιγμή να κληρονομήσει ή να κερδίσει η ίδια την προεδρία. Το μέσο προσδόκιμο για τους Αμερικανούς άνδρες είναι στα 76, ο Τζο Μπάιντεν είναι 77 ετών. Αν θριαμβεύσει τον Νοέμβριο, η Κ. Χάρις μπορεί να κληθεί να τον αντικαταστήσει ενόσω θα είναι πρόεδρος. Άμα χάσει, θα βρίσκεται στην πρώτη σειρά στις επόμενες εκλογές. Με όλο το άγχος για τον ρατσισμό στις ΗΠΑ σήμερα, η επιλογή Χάρις δείχνει ασφαλής και χαμηλότονη για την αντιπροεδρία. Δείγμα προόδου, αυτό.