Η συζήτηση για το Ασφαλιστικό, αλλιώς

 

Η συνδιοργάνωση, από την Ένωση Ασφαλιστικών Εταιρειών και το ΙΟΒΕ, συζήτησης-παρουσίασης με θέμα «Συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση και ανάπτυξη» με βάση ένα νέο σενάριο σταδιακής μετάβασης σε σχήμα που να περιλαμβάνει και δεύτερο-κεφαλαιοποιητικό, πέραν του κρατικού-αναδιανεμητικού πυλώνα του Συνταξιοδοτικού, είχε ενσωματωμένο το πολιτικό ενδιαφέρον της. Υπήρχε η προσδοκία ότι επρόκειτο να παραστεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή πάλι η Έφη Αχτσιόγλου – τα μέτρα ασφαλείας εκεί έδειχναν – όμως τελικά «αρκεσθήκαμε» σε παρεμβάσεις Τάσου Πετρόπουλου, Αδώνιδος Γεωργιάδη (τη παρουσία Γιάννη Βρούτση) και Φίλιππου Σαχινίδη.

Επί της ουσίας, πάντως, η μελέτη-πρόταση του ΙΟΒΕ, με στοιχεία ανάλογα με την παλιότερη πρόταση Τήνιου-Νεκτάριου αλλά με πρόνοια/επιλογή για πιο ήπια, σταδιακή εισαγωγή στο σύστημα, είχε όσο πολιτικό βάρος μπορεί να φανταστεί κανείς για το πιο καίριο θέμα μέλλοντος που έχει (και διατηρεί σταθερά) η οικονομία. Από την εποχή Έκθεσης Σπράου και εγκατάλειψης Νόμου Γιαννίτση, μέχρι και τον Νόμο Κατρούγκαλου και την μη-περικοπή των συντάξεων στην πιο πρόσφατη στροφή των πραγμάτων. (Ο αναγνώστης θα παρατηρεί το άλμα 25ετίας! Αυτό ακριβώς, καθώς και η συγκινητική ομόνοια του πολιτικού συστήματος περί την αδράνεια, ή πάντως την ελάχιστη κίνηση μέχρι να επιπέσει επί των συντάξεων η ακρίδα της Τρόικας, είναι ΤΟ πολιτικό ζήτημα).

Η μεγαλόπρεπη και πανάκριβη έξοδος στην σύνταξη των baby-boomers/της γενιάς της Μεταπολίτευσης, με την επίφοβη υπόσχεση ότι η GenerationΧ και οι Millenials, δηλαδή οι σημερινοί και αυριανοί εργαζόμενοι ή….μη-εργαζόμενοι θα στηρίξουν τους πρώτους και με ασφαλιστικές εισφορές και με φόρο, είναι κάτι που προσπερνάει ακόμη και την συζήτηση περί ευστάθειας ή μη του Ασφαλιστικού, περί διαγενεακής δικαιοσύνης και όλα τα συναφή. Το αληθινό ερώτημα – το έθεσε κλείνοντας την παρουσίαση του ΙΟΒΕ ο Νίκος Βέττας – αν το σχήμα «η Οικονομία να δουλεύει για το Ασφαλιστικό» όπως λειτούργησε έως και τώρα, θα μετακινηθεί στο «το Ασφαλιστικό να δουλεύει για την Οικονομία» από δω και πέρα.

Δεν πρόκειται για ατάκα/σύνθημα. Η παρουσίαση της μελέτης-πρότασης ΙΟΒΕ, που σημειωτέον έγινε χωρίς να παρευρίσκεται η πλευρά της Εργασίας ( όχι ότι η ΓΣΕΕ δεν έχει προσέλθει στην συζήτηση, ήδη από πέρσι στα πλαίσια της ΕΓΣΣΕ, όμως η αμφισβήτηση/εκκρεμότητα ηγεσίας δεν επέτρεψε παρουσία Γ. Παναγόπουλου: σημαντικότερη πολιτικά αυτή η απουσία…),εκείνο που περισσότερο άφησε πίσω ήταν η ανάγκη να αρχίσει το Ασφαλιστικό να υποβοηθά την οικονομία. Πάντως με την δημιουργία αποθεματικών που να επενδύονται σ’ αυτήν (με έναν κεφαλαιοποιητικό πυλώνα: όταν σήμερα έχουμε στην Ελλάδα μόλις 0,8% του ΑΕΠ σε επενδύσεις κεφαλαιοποιητικών και ιδιωτικών συντάξεων, στην Ιταλία 9,8% «γράφουν»,  στην Γαλλία 10,1%,  στην Πορτογαλία 11,4% στην Ισπανία 13,6%, – και μην κοιτάξτε το 148,8% στην Αγγλία ή το 208,4% στην Δανία).

Αυτή η διάσταση, για την μετα-την-κρίση, μεταΜνημονιακή Ελλάδα με την τραγική υστέρηση επενδύσεων μετράει (για μας) περισσότερο και από την καταγραφή από πλευράς ΙΟΒΕ του προβλήματος που γεννιέται με την υψηλότατη οριακή επιβάρυνση από φόρους και εισφορές στην περιοχή εισοδήματος των 40-80.000 ευρώ, η οποία καθιστά το brain-drain σχεδόν υποχρεωτική επιλογή για όσους έχουν την δυνατότητα. Συν η εξαιρετικά περιορισμένη ανταποδοτικότητα του μετά-Κατρούγκαλο συστήματος, η οποία ωθεί φορτικά προς την γκρίζα/μαύρη οικονομία.

Η συζήτηση για το Ασφαλιστικό «αλλιώς», θα είναι μαζί μας επί καιρό. Θα ήταν καλύτερο να αρχίσει πριν την τελική ευθεία των εκλογών, ώστε να μην χαθεί στις αντεγκλήσεις για «σύστημα Πινοσέτ» ή «ποιος λήστεψε τα Ταμεία». Πιθανότητες για κάτι τέτοιο; Περιορισμένες – πολύ!