Η τύχη: Στοιχείο ταυτότητας, Γεώργιος Κ. Στεφανάκης

Το άκρας λακωνικότητας αυτό δοκιμιακό πόνημα του Γεωργίου Στεφανάκη αναμετράται με τη μεγάλη –μήπως μέγιστη;– ιδιότητα που συνοδεύει τη ζωή των ανθρώπων, της ζωής που έχει άδηλο πάντα το τέλος αλλά και εντελώς ανεξάρτητη από την όποια βούλησή τους στην αρχή. Επειδή «ο άνθρωπος γεννιέται χωρίς να ερωτηθεί», αλλά και «φεύγει –όταν έλθει η ώρα– θέλοντας και μη», κυρίως όμως διότι, όσο κι αν προσπαθεί, ο άνθρωπος στο διάβα του θα απολαύσει –μόνον– όσα η μοίρα επιτρέψει.

Για τον Γ. Στεφανάκη, βέβαια, τίποτε από τα επί της γης δεν είναι αναίτιο, καθώς και όσα θα θεωρήσουμε/ονομάσουμε «τυχαία», δεν είναι γι’ αυτόν παρά «προϊόντα αγνοουμένης νομοτέλειας». Την οποία ο συγγραφέας αυτού του δοκιμίου έρχεται να συνδέσει με την ύπαρξη Δημιουργού…

Είναι ενδιαφέρον να βλέπει κανείς πώς η διακονία της αυστηρής νομικής επιτρέπει υπαρξιακές/φιλοσοφικές ολισθήσεις.

Α.Δ.Παπαγιαννίδης

Η τύχη: Στοιχείο ταυτότητας, Γεώργιος Κ. Στεφανάκης, Αθήνα 2021, σελίδες 18