Η 4η Οικονομική Διάσκεψη ΕΕΝΕ

 

Αρκετά αναμενόμενα, όμως και αρκετά που “ξέφυγαν” από το αναμενόμενο, στην 4η Ετήσια Οικονομική Διάσκεψη που διοργάνωσε και φέτος η ΕΕΝΕ/Ελληνική Ένωση Επιχειρηματιών (σε συνεργασία με το Hellenic Observatory του LSE) με αντικείμενο: “Ιδιωτική Πρωτοβουλία στην Αιχμή της Ανάκαμψης”.

Ακολουθώντας μιαν πρακτική που έχει επικρατήσει τελευταίως, η διοργάνωση αυτή “φιλοξένησε” τα ευρήματα – και την ανάλυση έρευνας – της qed που στράφηκε στο πώς το κοινωνικό πλαίσιο του σήμερα στέκεται απέναντι στην Ελληνική επιχειρηματικότητα. Όπως χαρακτηριστικά συμπεριέλαβε στο εισαγωγικό του σχόλιο ο Βασίλης  Αποστολόπουλος (ως πρόεδρος της ΕΕΝΕ), έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι ένα 63% των ερωτωμένων νέων σήμερα δεν βλέπουν πλέον την “λύση” σε μια θέση στο Δημόσιο. Επιπλέον, για τους μισούς του δείγματος κυρίαρχος μοχλός στην οικονομία είναι οι επιχειρήσεις, ενώ για τα 9/10 μοναδική δύναμη στην ανάπτυξη είναι η ιδιωτική πρωτοβουλία.

Πιο εκλεπτυσμένα, στο ερώτημα “τι μπορεί να αποτελέσει μοχλό ανάκαμψης και δημιουργία θέσεων εργασίας”, ένα 49% αναφέρεται στον ιδιωτικό τομέα/τις επιχειρήσεις στην Ελλάδα, ένα 38% στα κεφάλαια από το εξωτερικό – τις ξένες επενδύσεις, ένα 12% τον δημόσιο τομέα – τις κρατικές επενδύσεις, ενώ 1% στα κοινωφελή ιδρύματα. Στο σύστοιχο ερώτημα πόσο κάθε τύπος επιχείρησης “κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί απέναντι στην κοινωνία”, το 67% μιλάει για τις μικρομεσαίες, το 65% για την οικογενειακή επιχείρηση, το 64% για τις μεγάλες επιχειρήσεις, το 60% για τις ατομικές επιχειρήσεις/για τους ελεύθερους επαγγελματίες, το 50% για τις πολυεθνικές, το 48% για τις συμπράξεις ιδιωτικού δημόσιου τομέα, το 45% για τα κοινωφελή ιδρύματα, το 41% για τις ΜΚΟ, μόλις το 39% (τελευταία θέση…) για τις κρατικές επιχειρήσεις – τις ΔΕΚΟ.

Όσον αφορά το ποιες ενέργειες/ποια χαρακτηριστικά συγκροτούν την “υποδειγματική επιχείρηση” για την Ελλάδα σήμερα, στην πρώτη γραμμή βρίσκονται οι δράσεις κοινωνικής υπευθυνότητας (16%), η σωστή εργοδοτική συμπεριφορά (15%), η απόδοση φόρων (13%), ή η ύπαρξη “Ελληνικών συμφερόντων”, ενώ ακολουθούν οι δράσεις περιβαλλοντικής υπευθυνότητας (9%) και η κερδοφορία/οικονομική ευρωστία (8%). Πολύ πιο κάτω, στο 5%-6% συνωθούνται οι εξαγωγές, το “καλό όνομα του επιχειρηματία”, η καινοτομικότητα ή οι επενδύσεις.

Μια τελευταία κατηγορία μετρήσεων/αναλύσεων, προσεγγίζει εκείνο που ως τίτλο φέρει την ανάκτηση “συναισθηματικής ισορροπίας” μέσα στην κρίση: μετά από καταβύθιση από 66% το 2009 σε 48% το 2011 και 41% το 2013, έχουμε ανάκαμψη το 2014 (47%), άνοδο σε 56% το 2015, κάποια κάμψη το 2016, τώρα πάλιν άνοδο το 2017 (58%).

Την ίδια στιγμή, μια άλλη (πιο λεπτή ακόμη μέτρηση) δείχνει ελαφρά “αποταύτιση” του ατομικού από το συλλογικό: ενώ 90% σήμερα και το 2016 έχει αρνητικές προβλέψεις για την οικονομία (έναντι 70% του 2015, 80% του 2014) , οι ατομικές αρνητικές προβλέψεις διαμορφώθηκαν πλέον στο 73%-80%.