Η Unconference στην Θεσσαλονίκη (ok!Thess)

 

Στα πλαίσια των δραστηριοτήτων του “Οικοσυστήματος Καινοτομίας” Θεσσαλονίκης Ok!Thess, μιας δραστήριας θερμοκοιτίδας επιχειρηματικότητας (η μάλλον pre-incubator, δράση στα εντελώς πρώτα στάδια όπου μια ιδέα πάει να μεταμορφωθεί σε project, να πάρει το δρόμο προς start-up και από εκεί προς την αγορά…) είχαμε την περασμένη εβδομάδα, με “διευθυντή ορχήστρας” τον Σίμο Μπενσασόν, την διοργάνωση μιας ιδιαίτερης συνάντησης. Ξεκινάει το ιδιαίτερο ήδη από τον αυτοχαρακτηρισμό της ως Unconference, δηλαδή με συνειδητή επιλογή να μην υπάρχει ούτε αληθινό πρόγραμμα, ούτε δομή και διαδικασία, ούτε εισηγητές θεμάτων και τα λοιπά χρειώδη.

Άρα, τί ήταν; Ένας κύκλος μεταξύ 30 και 50 ανθρώπων βρέθηκαν να συζητήσουν σε 21 θεματικές ενότητες (τρεις 7άδες παράλληλων sessions) – εντελώς ενδεικτικά: Από το Internet of Things στο Internet of People/Το τέλος της κουλτούρας του διαβάσματος: Ποια γνώση μετά το βιβλίο;/Χωρίς ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στα χρόνια της κρίσης/Νέες μορφές πάλης στον παγκοσμιοποιημένο αστικό κόσμο/Η ανθεκτικότητα/resilience και η αντιμετώπιση της αλλαγής/Ψηφιακή ενέργεια και καινοτομία/Βιώσιμη Ανάπτυξη στην 4η βιομηχανική επανάσταση – που απλώς συντόνιζαν επιλεγμένοι “διαχειριστές της διαδικασίας και του χρόνου”/session masters. Συμμετέχοντες από διαφόρους χώρους: πανεπιστημιακοί (αλλά χωρίς ακαδημαϊκό στόμφο), επιχειρηματίες, στελέχη, start-uppers, στελέχη Αυτοδιοίκησης, ακόμη και 2-3 δημοσιογράφοι, που ο καθένας τους παρενέβαινε κατά βούλησιν. Όχι πρακτικά. Όχι συμπεράσματα. Καφές-συν-κάτι διαθέσιμος όλη την μέρα.

Μολονότι όπως το περιγράφουμε ακούγεται λιγάκι σαν συνταγή του χάους, στην πραγματικότητα έγιναν πολύ ενδιαφέρουσες και διεισδυτικές τοποθετήσεις, με τους συμμετέχοντες να ανακαλύπτουν όρια των θεμάτων που τους ενδιέφεραν ή και να σπρώχνουν παραπέρα ζητήματα που θεωρούσαν οικεία. Μια αξιοπαρατήρητη – για Ελληνικό κοινό! – αυτοπειθαρχία και διάθεση συζήτησης (=μιλάω αλλά και ακούω). Η αλήθεια είναι ότι ριζικά διαφορετικά πράγματα δεν ακούστηκαν/δεν κατατέθηκαν, ούτε συμπεράσματα προέκυψαν – άλλωστε, όπως είπαμε, δεν ήταν αυτό/δεν ήταν τέτοια η επιδίωξη. Όμως… much fun was had by all, συν το κλίμα αναζήτησης και συνειδητοποίησης ήταν εμφανώς παρόν. Κάτι που δεν μπορεί να πει κανείς εύκολα για πολλές πιο δομημένες συνεδριακές, συμποσιακές, στρογγυλοτραπεζικές διοργανώσεις. Ενδιαφέρουσα εμπειρία.