Θέλει προσοχή το «διάβασμα» των Τούρκων

 

Δεν είναι εύκολο, με τις κατά ριπάς τοποθετήσεις επιθετικότητας από πλευράς Τουρκίας – Ερντογάν να μιλά για τους προγόνους των σημερινών Ελλήνων που κόντεψαν να γίνουν «παστοί» (φρικώδης αναφορά στην Αλμυρά Έρημο, της Μικρασιατικής Καταστροφής»), Ντεβλέτ Μπαχτσελί να αναφέρεται στο Αιγαίο που είναι στρωμένο με νεκρούς (ακόμη φρικωδέστερη αναγωγή στο «ορώμεν πέλαγος Αιγαίον ανθούν νεκροίς», όχι δηλαδή πως ο Μπαχτσελί έχει ιδιαίτερη γνώση Αισχύλου), Μπιναλί Γιλντιρίμ να συνιστά «μην βγάλετε από το μυαλό σας την 9η Σεπτεμβρίου 1922» (πάλιν η Μικρασιατική Καταστροφή σε ιδιότυπη «απάντηση» στις αναφορές Καμμένου στο 1821) – και με λίγο-πολύ όλους τους διεθνείς παρατηρητές να προβλέπουν θερμό επεισόδιο στον ορίζοντα Ελλάδας-Τουρκίας, με τον δε Αμερικανό Πρέσβη στην Αθήνα στην πιο άμεση διατύπωση, να συστήσει κανείς ψυχραιμία στην ανάγνωση των σχέσεών μας με Τουρκία. Όμως…

…Όμως το πώς διαβάζουμε τους Τούρκους θέλει προσοχή. Μεγάλη προσοχή.

Δείτε: κύμα οργής ορθώθηκε σ’ εμάς όταν ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιδεικτικά προσευχήθηκε μέσα στην ΑγιαΣοφιά. χαιρέτισε με τον χαιρετισμό ραμπία/τέσσερα δάχτυλα των πιστών μουσουλμάνων. και έρριξε μιαν ομοβροντία κατά της Δύσης. Αν πρόσεχαν λίγο περισσότερο, θα έβλεπαν (α) ότι ο Ερντογάν βασικά στόχευε, επιθετικά, τους κεμαλιστές/χθεσινούς-σημερινούς-αυριανούς του αντιπάλους, για τους οποίους έλεγε ότι μετέτρεψαν τζαμιά άλλοτε σε μουσεία και άλλοτε σε στάβλους, (β) ότι αναφέρθηκε, μιλώντας κάτω από τα μάτια της Θεοτόκου, σε «αξία της κληρονομιάς που άφησαν οι πρόγονοί μας» και (γ) ότι απηύθυνε όλο αυτό το μπλεγμένο μήνυμα κηρύσσοντας – στα πλαίσια Έκθεσης – την έναρξη μπιενάλλε τέχνης στην Πόλη. Σε αντίθεση με το 2016, που είχε διορισθεί ιμάμης στην ΑγιαΣοφιά, και είχε τελέσει το 2017 την τηλεοπτικοποιημένη πρόσκληση σε προσευχή/εζάν (το πρωί μετά την ιερότατη νύχτα του Καντίρ) , η εκφώνηση λόγου από τον Ερντογάν «δείχνει» ότι δεν θεωρείται η ΑγιαΣοφιά τζαμί: ποτέ πιστός Μουσουλμάνος δεν θα απηύθυνε λόγο ευρισκόμενος σε τζαμί/χώρο λατρείας.

Πάμε τώρα στην πιο πρόσφατη φάση της κυλιόμενης περιπέτειας των Υμίων: μερικές εβδομάδες μετά το επεισόδιο των Υμίων-ΙΙ και με εγκατεστημένες απέναντι, στην Τουρκική ακτή τις κάμερες παρακολούθησης των Ελληνικών κινήσεων (αυτή ήταν/είναι η κορύφωση), το ΥΠΕΞ της γείτονος «ανεκάλυψε» με καθυστέρηση κάποιων εβδομάδων ότι τα Υμια (και οι δυο νησίδες) είχαν περιληφθεί από την Ελλάδα σε επικαιροποίηση των περιοχών «Natura 2000». Και έσπευσε να αποκρούσει την – σ’ αυτήν την βάση – Ελληνική αναφορά στα (γι αυτούς) Καρντάκ όπως και «σε ορισμένα νησιά, νησίδες και βράχους στο Αιγαίο, των οποίων η κυριαρχία δεν παραχωρείται στην Ελλάδα με διεθνείς συμφωνίες». (Σημειωτέον ότι η Τουρκική θέση φρόντισε να τονίσει ότι «δεν αντιτίθεται σε γενικούς στόχους και στο περιεχόμενο των περιβαλλοντικών προγραμμάτων της ΕΕ». Αλλά και να θυμίσει προηγηθείσες εναντιώσεις της στις Ελληνικές θέσεις του 1996-98, μετά τα Υμια-Ι). Δεν θέλουμε να πούμε ότι αυτό το επεισόδιο δεν «δένει» με όλα τα προηγούμενα, όμως δεν είναι αυτή η κορύφωση.

Οπότε; Οπότε , στο «διάβασμα» των Τούρκων θεωρούμε ότι χρειάζεται προσοχή. (Αυτό ισχύει πολύ-πολύ περισσότερο με την συνεχιζόμενη εκκρεμότητα της κράτησης των 2 στρατιωτικών στην Αδριανούπολη. Οπου η ΕλληνοΕλληνική φαγωμάρα οδηγεί πού; Στο να θεωρούν πολλοί – μεταξύ των οποίων ο ΥΕΘΑ της χώρας – ότι Ελληνες στρατιωτικοί κρατούνται «όμηροι», πλην να μην έχει αναληφθεί δράση επί του πεδίου. Το τι σημαίνει αυτό για τον χαρακτηρισμό του αξιόμαχου, ας το αφήσουμε κατά μέρος). Βέβαια, το αναγνωρίζουμε: με όλους να μιλούν περί διαφαινόμενου θερμού επεισοδίου και να θεωρούν περίπου πως ο Ερντογάν δεν μπορεί να πάει στις εκλογές «του» χωρίς κάτι τέτοιο, το σωστό «διάβασμα» των Τούρκων φαίνεται δύσκολη υπόθεση. Όμως ,καταλήγει ακόμη πιο αναγκαία.