Θα νικήσει το QR code την ανασφάλεια «τώρα που η Ελλάδα άνοιξε»

 

Του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Καθώς σήμερα άνοιξαν και τα περιφερειακά αεροδρόμια σε διεθνείς πτήσεις – ολοκλήρωσε την επιτόπια επιθεώρηση ως Πολιτική Προστασία ο Νίκος Χαρδαλιάς, που σύμφωνα και με τον Γιώργο Γεραπετρίτη «έχει το δικό του fan club» στην κοινή γνώμη, άρα η παρουσία του επιχειρείται να προβληθεί ως εγγύηση ασφαλείας – περνούμε στην φάση εντονότερου σασπένς γύρω από το τι θα σημάνει το πληρέστερο άνοιγμα της Ελλάδας στον μεγάλο έξω κόσμο.

Η ισορροπία της ανησυχίας (για μερικούς συμπολίτες μας: η ισορροπία του τρόμου) είναι ανάμεσα στην ανάγκη να επιχειρηθεί κάτι σαν τουριστικό άνοιγμα, καθώς η επιτυχία του lock-down είναι φανερό ότι τραυμάτισε σοβαρά την οικονομία και χωρίς τουριστική επανεκκίνηση θα δούμε γονάτισμά της, αλλά και να μείνει ασφαλής ο κόσμος, ιδίως στην περιφέρεια (και μάλιστα στα νησιά) από τον εισαγόμενο Covid-19. Όλοι γνωρίζουμε τοι αύξηση των κρουσμάτων θα υπάρξει. Το θέμα είναι (α) σε τι έκταση, (β) με τι ρυθμό και (γ) πόσο θα αποδειχθεί η κατάσταση διαχειρίσιμη.

Επειδή πάντως για μιαν ακόμη φορά οι αρμόδιοι χτυπούν το καμπανάκι της ατομικής ευθύνης και της συλλογικής υπευθυνοποίησης, και επειδή το άνοιγμα του τουρισμού δημιουργεί περίεργες καταστάσεις στην τοπική κλίμακα – «χωρίς τουρισμό θα πεινάσουμε, με τους τουρίστες θα κολλήσουμε» – και επειδή την έχουμε στην μετα-Covid-19 εποχή μια τάση αυτομαστίγωσης στην Ελλάδα, μια αφήγηση ταξιδιού από την ώ, πόσο πολιτισμένη! Δύση στην Ελλάδα μας τρεις-τέσσερεις μέρες πριν το άνοιγμα των περιφερειακών. Ξεκινάει, που λέτε ταξιδιώτης να έρθει από τις ΗΠΑ. Πτήση από το JFK δεν έχει, πάει λοιπόν από Newark: τρεις ώρες και περισσότερο νωρίς για τις διαδικασίες ασφαλείας. Όντως τήρηση αποστάσεων, αστυνόμευση, κύκλοι στο πάτωμα για να μην υπάρχει συνωστισμός – θερμομέτρηση, ωραία.

Επιβίβαση στο αεροπλάνο, μεγάλης διεθνούς εταιρείας πτήση κάπου 8 ωρών, όλοι φορούν μάσκες, μερικοί/μερικές διπλές (μάσκα+ασπίδα ματιών προσώπου), φυσικά η πτήση γεμάτη – ο διπλανός, υπέρβαρος, ξεχειλίζει και σε πλήρη επαφή με την διπλανή του. Μετά κάποιαν ώρα, κανονικό σερβίρισμα, κανονικού φαγητού, ποτήρια, νερά, ποτά: φυσικά οι μάσκες και οι διπλές μάσκες βγαίνουν – δεν έχει βρεθεί τρόπος να τρως και να πίνεις μέσα από την μάσκα!, ύστερα ξαναμπαίνουν. Επανάληψη λίγο πριν την άφιξη. Α, ναι, στο πίσω κάθισμα ένας βήχει, ξαναβήχει, συνεχίζει να βήχει. Επί ώρα επί ώρες. Κάποιοι ανησυχούν, απευθύνονται στην αεροσυνοδό: «Δεν υπάρχει πρόβλημα. Αν ο άνθρωπος είχε πρόβλημα, θα το είχε αναφέρει». Απόλυτα καθησυχαστικό!

Άφιξη – πού αλλού; – στην Φρανκφούρτη. Η συνηθισμένη κατάσταση συνωστισμού. Μπουλούκι στην αναμονή, μπουλούκι στην μετακίνηση/μπουλούκι στα μπαρ. Κάποια στιγμή, δυο επιβάτες – με πολύωρη αναμονή μπροστά τους – θέλουν να καπνίσουν. Βγαίνουν, μετ’ αίτηση, από τον χώρο του αεροδρομίου, ξαναμπαίνουν: ούτε έλεγχος, ούτε θερμομέτρηση.

Υστερα η πτήση προς Ελλάδα. Ανάλογη πυκνότητα πληθυσμού στο αεροπλάνο – κανείς δεν βήχει, τουλάχιστον. Άφιξη στην Αθήνα – αποβίβαση σε φυσούνα (Πάλι καλά! Όταν χρησιμοποιείται νταλίκα, ναι μεν είναι απαγορευμένη η χρήση των μισών καθισμάτων, όμως οι επιβάτες στέκουν όρθιοι, δίπλα ο ένας από τον άλλο η συζήτηση περί αποστάσεων καθαρή κωμωδία). Οι αφιχθέντες αναζητούν προσωπικό εδάφους, δεν ανευρίσκεται – πάντως κάποια στιγμή κάποιος ξεπροβάλλει: «Πού γίνονται τεστ;» Απορία: «Ποια τεστ; Εδώ και μέρες δεν έχει τεστ». Βέβαια οι επιβάτες έχουν συμπληρώσει από το αεροπλάνο ερωτηματολόγιο, για το σε ποια θέση στο αεροπλάνο κάθονταν – ώστε άμα κάποιος ασθενήσει, να μπορεί να επιχειρηθεί ιχνηλάτηση των κοντινών του επαφών – για το πού θα πάνε, διεύθυνση, σημείο επαφής. «Πού τα παραδίδουμε;». Κάπου παραπέρα, κείτονται αφημένα σ’ έναν πάγκο: όποιος πιστεύει ότι θα μαζευτούν/ταξινομηθούν/κρατηθούν, ας το πιστεύει!

Από κει και πέρα, ο καθένας/η καθεμιά σπίτι του/της. Στην Αθήνα, ή, άμα έχει ανταπόκριση, όπου της Ελλάδας.

Σ’ αυτήν λοιπόν την εικόνα, επιχειρείται – τελευταία στιγμή – να δοθεί μια διορθωτική λύση με το Passenger Locator Form/PLF/ Protocol for Arrivals in Greece που φιλοξενείται στο travel.gov.gr (Ελληνική Δημοκρατία/Πολιτική Προστασία). Και το οποίο (διαβάζουμε τις οδηγίες…) «υποχρεούνται ΟΛΟΙ οι ταξιδιώτες να συμπληρώνουν τουλάχιστον 48 ώρες προτού εισέλθουν στην χώρα». Στο ψηφιακό αυτό μίνι-σύμπαν, δηλώνει ο επίδοξος ταξιδιώτης τα προσωπικά του στοιχεία (ηλικία, φύλο, οικογενειακή κατάσταση), την χώρα αναχώρησης/ενδιάμεσους σταθμούς/τελικό προορισμό, τις προθέσεις διαμονής του στην Ελλάδα (ξενοδοχείο, δωμάτιο).

Η (φιλόδοξη, ψηφιακή, με χρήση τεχνητής νοημοσύνης όπως μάς εξηγούν) εφαρμογή θα χορηγεί στον ταξιδιώτη ατομικό QR code (εκείνο το πιο προωθημένο είδος barcode) που θα επιτρέπει στις αρχές να υπολογίζουν την πιθανότητα που εμφανίζει να κουβαλάει κορωνοϊό ή/και να μεταδώσει (είσαι νέος, πας Μύκονο; συνωστισμό σε ολονυκτία μυρίζεις!). Οι πιο πιθανοί για πρόβλημα θα ελέγχονται ήδη – συστηματικά τεστ – στην είσοδο στην Ελλάδα. Κυρίως, όμως, θα είναι γνωστή η διαμονή τους και η διαδρομή τους ώστε να είναι εφικτή ισχνηλάτηση των επαφών τους, άμα το πράγμα χαλάσει. Καθώς δε η εφαρμογή θα γειτνιάζει με χάρτη των διαθέσιμων υποδομών αντιμετώπισης Covid-19, θεωρείται από τους αρμοδίους πολύτιμη για την τοπική διαχείριση κρουσμάτων άμα εκδηλωθούν.

Όλα αυτά ακούγονται προωθημένα και φιλόδοξα και «νέας εποχής». Βέβαια, ένα τέτοιο σύστημα που εύκολα το φαντάζεται κανείς να λειτουργεί σε φορτώματα οργανωμένων τουριστών τύπου TUI – θα είναι όμως εκεί, φέτος, η πλειοψηφία; είναι λιγότερο εύκολο να λειτουργήσει στον μεμονωμένο τουρίστα. Αφήνοντας κατά μέρος «λεπτομέρειες» τύπου προσωπικών δεδομένων (σ’ εμάς, αυτά στην «εποχή Χαρδαλιά» ούτως ή άλλως τέτοια θέματα είναι στο περιθώριο, στους ξένους… θα δείξει), μένει το βασικό ερώτημα: όσοι δεν ακολουθήσουν το PLF και δεν λάβουν QR code τι κάνουν; Αποκλείονται από τις πτήσεις; Άμα φθάσουν χωρίς QR, θα μπαίνουν σε φιλόξενη καραντίνα; Ή τι; Το αύριο είναι ήδη σήμερα.

Και, αν τολμήσουν να αλλάξουν δρομολόγιο και αντί για Μύκονο βρεθούν Φολέγανδρο, τι θα γίνει; Θα τους περιμένει με φιλική απόχη η Πολιτική Προστασία;