Ιταλικές στιγμές

 

Τελευταία «αιχμή» στην Ιταλική δημόσια σκηνή μετά τις εκλογές της 4ης Μαρτίου – περνάει γρήγορα ο χρόνος! – που ανέδειξαν πρώτο κόμμα το Κίνημα των 5 Αστέρων, λειοτρίβησαν Φόρτσα Ιτάλια/Σίλβιο Μπερλουσκόνι αλλά και Κεντροαριστερά/Ματέο Ρέντσι και έδωσαν ρόλο στην Λέγκα/Ματέο Σαλβίνι, υπήρξε η ανάδειξη του 44χρονου Ναπολιτάνου Ρομπέρτο Φίκο στην Προεδρία της Βουλής. Γιατί το λέμε αυτό; Επειδή ο Φίκο, λίγο μετά την ανάδειξή του, φθάνοντας ένα πρωί στην Stazione Termini και αντιμετωπίζοντας (πράγμα όχι σπάνιο) πελώρια ουρά αναμονής στα ταξί, πήρε το λεωφορείο να πάει «στην δουλειά του», πρώτη μέρα της θητείας του! Σε μια χώρα μαθημένη να βλέπει τα μαύρα αυτοκίνητα να κινούνται με συνοδεία αυτοκινήτων της Αστυνομίας και μοτοσικλετιστών, η εικόνα «έγραψε».

Έκτοτε, παρά τις προσπάθειες του Προέδρου Σέρτζιο Ματαρέλλα να διαμορφώσει Κυβέρνηση Συνασπισμού – μέχρι και ο Ρομπέρτο Φίκο υπήρξε εντολοδόχος – και παρά την έκπληξη που προκάλεσε το γεγονός ότι ένα σχήμα Κ5A/Λέγκας δεν αποτελεί πλέον το αδιανόητο, συνεχίζεται Η εκκρεμότητα. Ο Πρόεδρος απειλεί ήδη με διάλυση Βουλής και προκήρυξη εκλογών (Ιούλιο, ή πλέον Οκτώβριο) για να ασκήσει πίεση. Η Λέγκα θέλει λύση με Κ5Α, αλλά η εγγύτητα προς Μπερλουσκόνι (η Λέγκα δεν έχει ξεχωρίσει απόλυτα από την Φόρτσα Ιταλία) κάνει το δημιούργημα του Μπέππε Γκρίλλο – κι ας έχει ο ίδιος απομακρυνθεί – να φοβάται ότι μια τέτοια εκδοχή θα στερούσε τα Αστέρια από την αίσθηση ριζοσπαστικότητας, που ήταν ακριβώς εκείνο που τους εκτόξευσε. Θα προτιμούσαν συμμαχία με Κεντροαριστερά αλλά… χωρίς τον Ρέντσι. Όμως ο Ρέντσι ναι μεν αποσύρθηκε, αλλά με τίποτε δεν έπαψε να παίζει ρόλο. (Επιπλέον, ως πολιτικός χώρος το PD βρίσκει ευχάριστη την Αντιπολίτευση). Η πίεση του Προέδρου Ματαρέλλα για λύση Κυβέρνησης Τεχνοκρατών δεν βρίσκει καλή υποδοχή: η Ευρώπη θυμάται θετικά τον Μάριο Μόντι, αλλά ο μέσος Ιταλός καθόλου.

Από την άλλη μεριά, σύντομες εκλογές θα έθεταν και την Φόρτσα Ιταλία και την Κεντροαριστερά σε κίνδυνο περαιτέρω υποχώρησης: ο περίπλοκος εκλογικός νόμος με τον οποίο έγιναν οι εκλογές του Μαρτίου – και ο οποίος ανέδειξε το Κ5Α και την Λέγκα – έρχεται τώρα και εκδικείται. (Ακόμη περισσότερο, υπάρχει ο κίνδυνος μαζικής πλέον αποχής/αποχής παραίτησης. Που θα δημιουργούσε καταστάσεις τις οποίες κανείς δεν θα θελε να αντιμετωπίσει).

Κατά κάποιον τρόπο… καλά που υπάρχει η Ιταλία και αισθανόμαστε στην Ελλάδα του Μαΐου 2018 ότι δεν είμαστε στην πιο δύσκολη στροφή προβλεπτότητας, πολιτικά. Αν και, εδώ που τα λέμε, δεν είναι και πολύ πιο προβλεπτές οι εξελίξεις στην σώφρονα Γερμανία…