Και τώρα, η (κατά δήλωσιν) ΚεντροΑριστερά χρειάζεται δουλειά

 

Αν οι κάλπες που στήθηκαν για την ανάδειξη ηγεσίας στην Δημοκρατική Συμπαράταξη χαιρετίσθηκαν για την προσέλευση 210.000+ ψηφοφόρων που υποδήλωνε την πρώτη Κυριακή ένα σοβαρό ενδιαφέρον για αναζωογόνηση/ «επιστροφή» αυτού του χώρου στο κέντρο αντί του περιθωρίου των πολιτικών εξελίξεων, το αποτέλεσμα του κάπου 56,6%  για την Φώφη Γεννηματά (με 434%, για τον Νίκο Ανδρουλάκη) με προσέλευση αυτή την φορά 155.500 στις ενδοκομματικές κάλπες ανοίγει έναν γνήσιο κύκλο προσδοκιών και προβληματισμού για τον νέο φορέα. Ο εκ των ηττημένων της πρώτης Κυριακής Σταύρος Θεοδωράκης είπε κάτι που είναι το αληθινό αύριο για όλους του χώρου: «Η παράταξη ή θα είναι μεγάλη, ή δεν θα υπάρξει». Ο Σταύρος είναι πλέον φιλοξενούμενος του μετα-ΠΑΣΟΚ, όμως… αυτή είναι η μόνη αλήθεια!

Εκείνο με το οποίο θα αναμετρηθεί ο κατ’ αυτοπροσδιορισμόν «νέος φορέας» θα είναι πλέον η αληθινή του πολιτική ταυτότητα. Που, άμα αργήσει πολύ να αποκτηθεί και να προβληθεί, θα σβήσει την δυναμική που (πάλι κατ’ αυτοαξιολόγηση…) έχει δημιουργηθεί.

Η ενότητα ή μη που θα τηρηθεί τώρα, στην συνέχεια, είναι κάτι που όλοι οι Νέστορες του χώρου συμβουλεύουν και επαγγέλλονται – από τον Κώστα Σημίτη ο οποίος τοποθετήθηκε την ημέρα της κάλπης (αφού βέβαια είχε πρώτα φροντίσει να επισημάνει ότι η εποχή των μονοπρόσωπων ηγεσιών έχει οριστικά παρέλθει…) ή τον ΓΑΠ (ο οποίος διακριτικά μεν, αλλά σαφώς στήριξε Φώφη) και μέχρι τον Βαγγέλη Βενιζέλο (που είχε αναδείξει τον έτερο των υποψηφίων, Νίκο Ανδρουλάκη) ο οποίος θεώρησε ότι «το στοίχημα θα κερδίσει όποιος μιλά συγκεκριμένα, ολοκληρωμένα, υπεύθυνα αι λέει εφικτά πράγματα», σπεύδοντας πάντως και αυτός να καταθέσει το «η ενότητα είναι ηθική υποχρέωση όσων μετέσχαν στην διαδικασία».

Όμως το κλίμα στο οποίο διεξήχθη ο δεύτερος γύρος των – ας το πάρουμε απόφαση! – ενδοΠΑΣΟΚικών αυτών εκλογών, με την ένταση ή και την υβριστικότητα των υποστηρικτών/οπαδών/κεκρακτών των «Δυο», ιδίως στο διαδίκτυο, με την αντιπαράθεση για το αν θα υπάρξει ή όχι ντημπέϊτ (δεν υπήρξε) και αν θα δοθεί αναβολή για τις κάλπες (δεν δόθηκε), με την εκ των υστέρων καταγγελτικότητα αρκετών εναντίον της Επιτροπής Αλιβιζάτου, δημιουργεί αμφιβολίες ως προς την ειλικρινή συμπόρευση. Ενώ η περίπου σιγή Γ. Καμίνη και Στ. Θεοδωράκη λειτουργεί ως σύννεφο στο βάθος του ορίζοντα. Μην ξεχνάμε ότι το ΠΑΣΟΚ τα κατάφερε και διχάστηκε βαθιά σε Παπανδρεϊκόυς/ΓΑΠ και Βενιζελικούς/ΒΒ, ενώ έζησε «μετά τον Αντρέα» και την πάλη Σημίτη-Τσοχατζόπουλου-Αρσένη που είχε αφήσει βαθιά ρήγματα (παρά την συγκολλητική ουσία της εξουσίας, τότε).

Θα χρειαστεί λοιπον δουλειά – ενδεχομένως δε και χαμηλών πτήσεων δουλίτσα – αν είναι η (κατά αυτοπροσδιορισμόν, πάλι) ΚέντροΑριστερά ή Σοσιαλδημοκρατία να μην αναδειχθεί σε Κέντρο(αντι)Αριστερά ή σε (αντι-Σοσιαλ)δημοκρατία. Και να πείσει για την αυριανή και μεθαυριανή της πορεία.

Τον «χώρο» τον χρειάζεται η Ελληνική πολιτική σκηνή. Όμως με ξεκαθαρο στίγμα και με ξεκάθαρες προθέσεις. Γιατί, «αν δεν καταφέρει να γίνει μεγάλος, δεν θα υπάρξει», για να παραφθείρουμε το τσιτάτο Σταύρου.