Και τώρα, Ιταλία

 

Μας παρατηρήθηκε ότι, όσες φορές επιχειρούμε να στρέψουμε τον φακό της στήλης στα Ευρωπαϊκά, είτε επικεντρωνόμαστε στις εξελίξεις σε επίπεδο ΕΕ, «Μέλλοντος της Ευρώπης», συστήματος Βρυξελλών κοκ, είτε βλέπουμε τα πράγματα με επίκεντρο την Γερμανία – άντε και την Μεγ. Βρετανία, λόγω του σασπένς του Brexit,είτε και την Γαλλία λόγω Μακρόν (ο οποίος εγκατέστησε οριστικά στο προσκήνιο την «Ευρώπη των τριών κύκλων». «Δεν είναι η Ιταλία το σημείο από το οποίο θάχουμε ήδη την επόμενη περιπέτεια;» Σωστή η επισήμανση, οπότε για μια στιγμή να στρέψουμε προς τα εκεί τον φακό – έχει κινητικότητα, κυρίως όμως σπέρνονται εξελίξεις.

Η Κυβέρνηση Συνασπισμού Λέγκας – 5 Αστέρων (όπου οι ισορροπίες αποτυπώνονται με τους δυο αντίστοιχους αντιπροέδρους Σαλβίνι και Ντι Μάιο, ως αρχηγούς των αντίστοιχων κομμάτων με τις δικές του το καθένα προτεραιότητες, με την δική του ο καθένας διεκδίκηση των φώτων της δημοσιότητας) ανέθεσε το χαρτοφυλάκιο των Οικονομικών, με βασικό αντικείμενο να οδηγήσει τα βήματα της Ιταλίας μέσα από το δίδυμο ναρκοπέδιο των σχέσεων με την ΕΕ και τους κανόνες της Ευρωζώνης και την ανησυχία των αγορών, στον Τζιοβάνι Τρία, Καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης Tor Vergata («Το Πανεπιστήμιο του Μέλλοντος»/L’ Ateneo del Domani), με φιλελεύθερες τάσεις και αρκετά διεθνές άνοιγμα – Columbia/Πεκίνο – συν πέρασμα από τον ILO.

(Είχε προηγηθεί, θυμίζουμε, ο μίνι-σεισμός που πήγε να φέρει Ευρω-κατολίσθηση, όταν πήγε να ορκισθεί ΥΠΟΙΚ ο ευθέως Ευρωσκεπτικιστής Πάολο Σαβόνα, με τον Πρόεδρο Ματαρέλλι να μπλοκάρει λόγω αυτού προς στιγμήν τον σχηματισμό Κυβέρνησης υπό τον Τζιουζέπε Κόντε). Προκειμένου να συγκρατήσει την δυσπιστία των αγορών, οι οποίες σταθερά σπρώχνουν τις αποδόσεις του Ιταλικού χαρτιού όλο και πιο ψηλά, ο Τρία είχε δώσει διαβεβαιώσεις – πιο πρόσφατα στην Σύνοδο των G-20, στο Μπουένος Άιρες – ότι η Ιταλία θα εφαρμόσει το κυβερνητικό γράμμα «προφανώς παραμένοντας μέσα στα όρια του Προϋπολογισμού που απαιτούνται, ώστε να διατηρηθεί η εμπιστοσύνη των αγορών και να αποφευχθεί η αστάθεια».

Ενώ όμως αυτή η «ορθόδοξη» παραδοχή προς στιγμήν έδειξε να ικανοποιηθεί θεσμικά περιβάλλοντα και αγορές, άρχισαν οι δυο συνιστώσες της Κυβέρνησης να τραβάνε την κουβέρτα – ο καθένας προς την δική του πλευρά.

Πιο ήπια η αμφισβήτηση από πλευράς Ντι Μάϊο/5 Αστέρων, που δίνει την προτεραιότητα στην στήριξη των χαμηλών εισοδημάτων. «Ο προϋπολογισμός αυτό θα το αποτυπώσει», τονίζει σε κάθε στροφή. Το κόστος των μέτρων στο σκέλος των δαπανώ που εισηγείται υπολογίζεται σε 17 δις ευρώ, όμως άλλοι το ανεβάζουν μέχρι και στα 30 δις (δηλαδή σχεδόν 0,9% έως 1,7% του Ιταλικού ΑΕΠ). Η άλλη πλευρά είναι ο Σαλβίνι/η Λέγκα, απ’ όπου η έμφαση τίθεται στις φορολογικές ελαφρύνσεις, με μια λογική τόνωσης της ανάπτυξης που – στο 1,3% για φέτος – είναι η χαλαρότερη στις χώρες της ΕΕ. Και ο Σαλβίνι επιμένει ότι οι περικοπές φόρων «θα είναι στον επόμενο Προϋπολογισμό» – μόνον που αυτός ευθέως αποκρούει τις επιφυλάξεις/αντιρρήσεις των Βρυξελλών λέγοντας «Οι Βρυξέλλες οφείλουν να αναθεωρήσουν τους κανόνες τους». Την ίδια στιγμή, ο αντίστοιχης φιλοσοφίας πρόεδρος της Δημοσιονομικής Επιτροπής της Βουλής, ομολογημένος Ευρωσκεπτικιστής αυτός, Κλαούντιο Μπόργκι ευθέως λέει ότι εκείνο που προέχει είναι να επανεκκινήσει στην Ιταλία η ανάπτυξη «με τις αναγκαίες επεκτατικές πολιτικές».

Για να ολοκληρώσουμε την εικόνα: η Ιταλία «έγραψε» έλλειμμα 2,3% του ΑΕΠ για το 2017, με χρέος άνω του 130% του ΑΕΠ. Το κόστος από την χρήση δημοσίων κεφαλαίων για την διάσωση Ιταλικών τραπεζών – γνωστότερη/βαρύτερη η Monte dei Paschi di Siena – συνεχώς επιβαρύνει τα δημοσιονομικά. Πριν λίγες βδομάδες, δε, ο Επίτροπος Βάλντις Ντομπρόσφκις καλούσε την Ιταλία να μειώσει (κατά 0,3%) το διαρθρωτικό της έλλειμμα.

Συμπέρασμα/προβολή: θα πάμε σε αντιπαράθεση Βρυξελλών/Βερολινου/Φρανκφούρτης, ανοιχτή πλέον, με ένα από τα ιδρυτικά μέλη της ΕΕ;