Κοιτώντας προς Γερμανία, πάλι, πιο προσεκτικά

 

Εύλογο, να παρακολουθούμε στην Ελλάδα με όλο και μεγαλύτερη προσοχή την εξέλιξη της προεκλογικής περιόδου που θα οδηγήσει σε λιγότερο από τρεις εβδομάδες τους Γερμανούς στις κάλπες. (Όπου φαίνεται ότι θα δώσουν ευρεία πλειοψηφία στους Χριστιανοδημοκράτες/CDU της Άνγκελας Μέρκελ, με τους Σοσιαλδημοκράτες/SPD του Μάρτιν Σουλτς να ακολουθούν από μεγάλη απόσταση: η πολυαναμενόμενη τηλεμαχία Μέρκελ-Σουλτς δεν μετέβαλε τις ισορροπίες. Με τους Φιλελεύθερους/FDP σε σαφή άνοδο, ενώ οι Πράσινοι/Die Gruenen και η Αριστερά/Die Linke μένουν σαφώς κάτω από το 10%. Οι δε ακραίοι συντηρητικοί AfD πάλι «τσίμπησαν» αλλά πάντα κάτω του 10%)).

Όμως, ήδη γίνεται σαφές ότι με ακόμη μεγαλύτερη προσοχή – ίσως και σασπένς , αν όχι άγχος – “πρέπει” να σκεφτόμαστε σαν τι Κυβέρνηση Συνασπισμού θα προκύψει από τις Γερμανικές κάλπες, καθώς όσο κι αν βρεθούν μπροστά οι CDU (με το αδελφό, συντηρητικότερο CSU της Βαυαρίας) δεν θα μπορούσαν με τίποτε να κυβερνήσουν μόνοι. Ενώ ο τωρινός Μεγάλος Συνασπισμός (CDU/CSU +SPD) φαίνεται απίθανο να συνεχιστεί, καθώς οι Σοσιαλδημοκράτες “χρειάζονται” να βρεθούν στην Αντιπολίτευση προκειμένου να ανασυνταχθούν και να ξαναβρούν κάτι σαν δρόμο προς την (μελλοντική, πολύ μελλοντική) εξουσία.

Εμάς, μας καίει και μας ζεματάει το ενδεχόμενο ενός Μικρού Συνασπισμού CDU/CSU – FDP, καθώς οι Φιλελεύθεροι έχουν την πλέον αρνητική άποψη/στάση για την Ελλάδα και για την οποιαδήποτε στήριξη της χώρας και της οικονομίας στο μέλλον. Τώρα όμως, ήρθε κάπως απροσδόκητα μια δημόσια τοποθέτηση της Καγκελαρίου Μέρκελ, που ξαναξύπνησε ένα σενάριο το οποίο είχε αρχίσει να σβήνει. Το σενάριο μιας διευρυμένης συμμαχικής Κυβέρνησης, ενός Συνασπισμού CDU/CSU-FDP-Πρασίνων. Μάλιστα η Άνγκελα Μέρκελ έκρινε χρήσιμο να μνημονεύσει το πόσο πετυχημένη υπήρξε στην πράξη η συνεργασία αυτή (γνωστή και ως “Τζαμάικα” από τα χρώματα των τριών: Μαύρο – Κίτρινο – Πράσινο, σαν την σημαία της χώρας της Καραϊβικής…) σε περιπτώσεις όπως του κρατιδίου του Σλέσβιγκ-Χόλσταϊν.

Κάτι τέτοιο θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα προοπτική (και) για μας, καθώς η τάση πολιτικής των Πρασίνων – όχι πάντα σαφής, βέβαια – θα μπορούσε να αντισταθμίσει εκείνη των Φιλελευθέρων. Γιατί όμως η Άνγκελα Μέρκελ να την κάνει αυτή την (δοκιμαστική, για την ώρα) στροφή; Θα λέγαμε: επειδή βλέπει ότι άμα «κολλήσει» στην αντι-Ευρωπαϊκή – για τα Γερμανικά μέτρα – γραμμή των Φιλελευθέρων, σε συνδυασμό μάλιστα με τα βαθιά «αντι» αντανακλαστικά του Σόιμπλε , τότε η δική της υστεροφημία και πάντως η Ευρωπαϊκή της ταυτότητα θα έχει πιθανότητα να χαθεί. Μπροστά στην τέταρτη θητεία της ως Καγκελαρίου, η Mutti Μέρκελ δικαιούται να μεριμνά και για την υστεροφημία…