Κορφολογώντας Κυριάκο Μητσοτάκη στην ΔΕΘ

 

Όπως κάναμε και την περασμένη εβδομάδα μετά το πέρασμα Αλέξη Τσίπρα στην ΔΕΘ, στεκόμαστε σήμερα στο αντίστοιχο του Κυριάκου Μητσοτάκη – με έμφαση στα οικονομικά πεδία της παρέμβασής του.

Πριν απ’ όλα, θέλησε να δώσει ένα περίγραμμα έτοιμου/πλήρους κυβερνητικού προγράμματος (έτοιμα οργανωτικά νομοσχέδια για Κυβέρνηση και Διοίκηση, φορολογικές ελαφρύνσεις, στροφή στους νέους). Όμως, γνωρίζοντας ότι για τις επόμενες δεκαετίες η Ελλάδα θα κυβερνάται υπό επιτήρηση, πρόσεξε να μην «τάξει» επαναδιαπραγμάτευση Μνημονίων/μετα-Μνημονίων, αλλά να πει ότι θα προτείνει στους εταίρους «μια καλύτερη συμφωνία» , βασιζόμενη μάλιστα σε ρήτρα ανάπτυξης.

Περνώντας στα καίρια φορολογικά, αναφέρθηκε βέβαια στα περί μειώσεως του ΕΝΦΙΑ κατά 30% σε δυο χρόνια, στην κατά 20% μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων, στα περί αρχικού συντελεστή εισοδήματος στο 9% (αφού δεν γίνεται να ανακληθεί η μείωση του αφορολόγητου…) και φόρου μερισμάτων στο 5%, πλην όμως τα συνέδεσε με κάτι σαν έκκληση για φορολογική συμμόρφωση. συμπληρώνοντας πάντως και ότι θα τιμήσει την νομολογία του ΣτΕ περί παραγραφής των φορολογικών υποθέσεων στην 5ετία.

Ένα άλλο μοτίβο που «έπαιξε» ήταν εκείνο των πρωτογενών πλεονασμάτων. Που ο περιορισμός τους κάτω από το επίπεδο του 3,5% του ΑΕΠ από του χρόνου και μέχρι το 2021 είχε αρχικά αποτελέσει και δική του βασική θέση, όπως άλλωστε και του Γιάννη Στουρνάρα. Πιεζόμενος να εξηγήσει πώς, με ποια δημοσιονομικά περιθώρια θα μπορούσε να επιχειρήσει την κεντρικής (γι αυτόν) σημασίας μείωση των φόρων, έμεινε σταθερά στην γραμμή τού «θα πείσω τους εταίρους». Περισσότερο κι από τις ισόποσες περικοπές δαπανών, δε, στάθηκε στο ότι θα προτείνει τέτοιο μείγμα απο μεταρρυθμίσεις, ώστε έτσι να πείσει για μια νέα στρατηγική.

Στον κρίσιμο χώρο των επενδύσεων, τέλος, επέμεινε στην ανάγκη «επενδυτικής έκρηξης», κηρύσσοντας ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για απορρόφηση της ανεργίας. Διαπιστώνοντας και ο ίδιος την υπορρέουσα αμφιβολία ότι μια τέτοια προοπτική μπορεί να υπάρξει στην δεδομένη Ελληνική πραγματικότητα, υποσχέθηκε κυβερνητικό και διοικητικό συντονισμό. Κυρίως όμως μίλησε για επιδίωξη «μέγιστης συναίνεσης για μεταβολή στο φορολογικό σύστημα». Παρατηρήθηκε βέβαια η αναφορά του στις εμβληματικές υποθέσεις των Σκουριών ή του Ελληνικού, πάντως περισσότερη ουσία είχε η αναφορά στην θέσπιση «αποκλειστικής προθεσμίας σε κάθε δημόσια αρχή για να ασκήσει την αρμοδιότητά της»: άξιζε να σκεφθεί κανείς μια τέτοια ρήτρα deemed approval, άμα έλθει σε επαφή, π.χ. με το ΣτΕ!…

Τελικώς, εξειδίκευσε την πρόθεση καθιέρωσης αποκλειστικής προθεσμίας deemed approval αναφερόμενος σε έκκληση προς την Δικαιοσύνη «να προτεραιοτητοποιήσει» την εκδίκαση των υποθέσεων που αφορούν επενδύσεις…